I Can't Think Straight Novels & Stories

ang problema sa kanyang ngayon? Ang kanyang utak ay tumatakbo, nagbabato ng hindi mabilang na mga ideya sa kanya. Mayroon siya bagay na hindi mahinto sa tamang oras. Ang ideya na iyon ay tinusok siya hanggang magdugo siya! Ang kanyang sarili ideya ay kinagat siya… na para bang ang kanyang buong buhay ay isang malaking biro!

Oh god, this shouldn't even be a question! Agad kong pinower off ang phone ko bago ako pumasok sa bathroom. I need to take a quick shower to clear mind up before I dive in to sleep. Masyado na niyang inookupa ang isip ko. Halos hindi na nga siya maalis, and it's unhealthy. Hindi rin naman kase ako pinapatigil ng pag-iisip ko kung ano nga lang ba ako sa kanya. Hindi rin maalis sa isip ko kung sino yung babaeng kasama niya sa litrato. Masyado ng magulo at mabigat ang naging takbo ng buhay ko simula nang makilala ko siya. And I honestly don't know what to think anymore.

The moment our eyes met, I can see hesitation from her. Hindi ko siya pwedeng pilitin. Kailangan may gawin ako. Pero kahit anong isip ko, wala akong ibang maisip. I mean, blangko talaga. Walang pumapasok kahit na iisang ideya sa utak ko. I feel so dumb. Fvck, I have to think! "Kriesha, ayus lang ba?" Still, I ened up asking her.

"Am I exhausting you?" MAG-ALAS kuwatro na ng madaling araw ngunit ang utak ko ay blanko at walang ideyang pumasok sa kukuti ko. I am staring at the blank page. Wala ni letra man lang ang nakasulat dun. Parang tanga na nakakatitig lang ako sa word documents sa laptop ko. Pati ang client ko kanina ay pinagalitan pa ako at mali mali ang sorting ko ng documents nito. Bullshit!

" Ngayon, tanong ko naman ang sagutin mo. " Pakiramdam ko naipasa niya saakin ang nararamdamang tensyon dahil ako naman ngayon ang hindi mapalagay. Parang nabura ang lahat ng mga plano sa isip ko sa mga sandaling ito. Dapat naming mapag-usapan nang maayos ang magiging setup. Mayroon na akong mga nakalatag na deal oras na hindi niya itanggi ang bata pero lahat 'yon sa isip ko nawala. Nakararanas ako ngayon ng mental block at hindi ko na alam kung ano ang susunod kong hakbang.

Sa dami ng tumatakbo sa isipan ko ay para na akong nasa rollercoaster, nakakahilo at nakakapagod. Kung puwede lang akong huminto sa pag-iisip ay ginawa ko na. Dahan-dahan akong humiga sa kama at tumingin sa kisame. Sobrang nakakapagod mag-isip. Puwede bang maging patatas nalang ako ng pansamantala? Tsk. Marahan kong ipinikit ang mga mata ko at muling dumilat ulit dahil hindi ako mapalagay. Ewan ko ba, masyadong nag-iwan sa akin ng marka ang sinabi ni Barron bago ito umalis.

Hindi naman dahil may problema akong iniisip, grabe lang talaga ako mag isip at mag overthink. Niligpit ko na yong pinagkainan ko, hinugasan ko muna ito bago tuluyang nag punta sa kwarto ko. Humiga ako sa kama at nag buntong hininga. Wala naman akong masyadong ginawa sa araw na ito pero pagod na pagod yong katawan at isipan ko, palagi namang napapagod yong isip ko eh, pano ba naman walang araw na hindi ako lutang.

Sakto dahil wala ako sa mood. Pinagmasdan ko ang paligid habang pinapakinggan ang maingay na utak ko. How come I have a lot of thoughts in my head but I can’t speak them out? What’s the use of those deep and dark thoughts then? I feel like I need to write those things but I suck at words. The clouds are already orange mixed with yellow and pink colors. Those colors look so bright but I can’t enjoy them. Again, I began blaming the past.

dinig kong hiyaw ng mga tao sa paligid ko habang habol-habol ko ang hininga ko. Hindi ko rin magawang tumayo man lang dahil pakiramdam ko ay nanginginig ang mga tuhod ko sa pagkabigla. Ang bilis ng pangyayari, hindi ko man lang naproseso ang lahat. Pakiramdam ko na-blangko rin ang utak ko na kanina ay maraming iniisip. “Selene? Damn, look at me!”

Ayaw ko munang isipin ang sariling problema. Kaya nga ako nandito para makalimot tapos heto na naman ako't namomroblema. Tsk. Nagpatuloy ako sa paglalakad. To be honest, I wasn't really sure where I was heading anymore. I couldn’t even think straight. Each step felt like walking through water. Dire-diretso lang ako sa paglalakad, tumigil lang nang sa tingin ko ay ang hambaan na ng pintuan ang nahawakan ko.