I Feel So Attacked Novels & Stories

Tulala lamang ako sa harap ng vanity mirror. Ramdam ko pa rin ang panlalamig ng tiyan ko. Pakiramdam ko ay unti-unting nanlalambot ang buong pagkatao ko. I'm trying to get my shit together but I just couldn't. My body is reacting like there's a gorilla about to beat the crap out of me. Shit.

Tila sumasabay ito sa agos ng aking nangingiming damdamin. Naramdaman ko na lamang kusang tumulo ang luha sa aking mga mata. Hindi ko alam pero parang ang bigat ng katawan ko pati pakiramdam ko. I feel harassed and exhausted. Napasandal ako sa dingding at napatingala, para akong nalulunod sa kalungkutang hindi ko mawari. Parang may kulang sa pagkatao ko, pakiramdam ko gusto kong masaktan, gusto kong makasakit at gusto kong maging hayop.

mahina kong sabi, habang nakatingin sa live attack map, “kung bumagsak tayo dito… iba ang stakes. Hindi lang systems. Iba ang pressure dito.” Tumingin siya sa akin, malalim ang mata. “Alam ko. Pero hindi ka nag-iisa. Kahit gaano kalaki ang network, kahit gaano kahirap ang attack… sabay tayo.” Hindi ko mawari kung bakit, ngunit doon ko unang naramdaman ang kakaibang tibok sa dibdib ko.

Parang may humihila sa dibdib ko every time the screens flickered. Like the failsafe was reacting to him. To us. “Torren…” I stepped closer. “May mali.” His eyes sharpened immediately. “Anong nararamdaman mo?” Hindi ko alam paano ie-explain. Parang static sa utak ko. Pressure. Whispers crawling under my skin. “They’re reacting to you,” sabi ko. “The more you attack them… the more the system responds.” He stared at me for one long second.

Mamatay sila sa sama ng loob hahaha. Pakialam ko sa kanila. Sasayangin ko lang ba ang neurons ko para sa kanila? Ni hindi ko nga alam bakit sila hostile sa akin. ~boogsh~ I felt the impact of the person who bumped me. Pero di naman ako nayanig. It was nothing to me after all. Tiningnan ko kun sino ang taong bumangga sa akin but I just saw a guy who is so pale and even shivering looking at me.

Impit na tili at mahihinang usapan ang naririnig ko mula sa tiga-Accounting at Treasury. Hindi ko talaga alam kung anong nangyayari sa loob ng sistema ko. Sa tuwing nakikita ko siya, biglang tumatakbo ang puso ko. Animo’y hinahabol ng sandamakmak na aso, mga ulol na aso to be exact. Napatulala ako, napatitig sa kaniya. Wala naman siyang ibang ginawa kundi ang tumayo at mag-exist sa mundo. Wala naman siyang ginawang aksiyon na ikakakaba ko.

Pilit kong isinasara ang mga hita pero mas higit ang lakas niya kaysa sa akin. What did I do wrong to experience this? His lips found mine but I remained pursing it. Panay ang pilig ko sa ulo para maiwasan ang kanyang mga h***k pero hindi pa rin sapat. I felt like a trash. I felt use. Pakiramdam ko wala na akong kwentang babae. "Hayop ka, papapatayin kita kapag nakawala ako rito!" I whispered with my gritted teeth.

Minsan, nakakalito kung paano ko natutunan ang magtago ng emosyon at iniisip ko kung gaano ko pa ba kayang panindigan ito. "Yeah," sagot ko na lang, ipinakita ko ang aking ngiti. Pero sa kabila ng ngiti ko, ramdam ko ang kaba na unti-unting bumangon sa loob ko. Napansin ko na parang mas lalapit pa siya sa akin. "I just feel a little off today, that's all." Sinadya kong hindi pagtuunan ng pansin ang nangyayari sa katawan ko.

What feeling? “Shit!” I'd got confused after that night. Sa tuwing pupunta ako sa garage at makakasalubong ko sya ay hindi ako makatingin. Sa tuwing tatawagin nya ako ay para akong nagpapanic attack. At kapag nasa iisang spot kami kasama ng iba kagaya sa mga meeting ay hindi ako komportable. Ang ending, iniiwasan ko sya. I don't know if she noticed it.

I don't feel sorry when I saw them on the floor, enduring the pain on their back. Agad kong isinuot ang pantalon ko. Sinamaan ko sila ng tingin. Tumayo ako kahit na nahihilo pa ako. Fvck. I need to get the hell out of here. "Who paid you to do this to me?!"