Novel & Cerita I Owe You One

Matapos makapagbayad agad na s'yang lumabas ng Cafe nang hindi sinasadyang may makabangga sya sa may pintuan. “I'm sorry,” hinging paumanhin n'ya sa babaeng nakabangga. Humarap sa kanya ang babae at ngumiti, parehas pa silang nagkagulatan. Agad n'ya itong nakilala-- si Abegail his ex-girlfriend. “A-Abegail?”

Babayaran kita kapag kaya ko na. Itinabi niya ang kanyang telepono pagkatapos ipadala ang mensahe. Alam niyang malamang nagbubuga siya ng kalokohan. Ano ang ibig niyang sabihin sa “I owe you one. Babayaran kita kapag kaya ko na”? Hindi na siya magkakaroon ng pagkakataong gawin iyon. Wala siyang balak na kilalanin ang lalaking ito. At saka, ang isang maliit na pritong tulad niya ay walang magagawa para sa isang lalaking tulad ni Alejandro. Ito ay isang anyo lamang ng kagandahang-loob. Tinulungan siya ng lalaking ito ng walang magandang dahilan. Sino ang nakakaalam kung ano ang iniisip niya. Kaya niyang kontrolin ang kanyang kuryusidad. Pagkatapos ng lahat, ang

“Kanina pa sumasakit ang ilong ko sa ‘yo. Tigilan mo ako sa pa-Ingles-Ingles mo. Nakakaintindi ako ng English!” “Damn!” mahinang mura nito. “I swear you’re going to pay for this, lady!” he hissed between his teeth.” “Huwag mo akong patawanin, mister, baka nakakalimutan mong sa ating dalawa, ikaw ang kriminal. Walanghiyang magnanakaw ka! Ako pa ang tatakutin mo. Maghintay ka rito sa labas hanggang umaga at sa presinto ang bagsak mo!”

"Gracias por prestarme dinero. Pedí prestado el 25% pero pagué el 75%. Ya no te debo nada. Espero que estés contento con tu decisión." Kinuha ko ang phone ko saka kinunan ito ng litrato bago ko pina-translate sa salitang Ingles. Nabitawan ko ang cellphone ko nang nabasa ang translation nito. "Thank you for lending me money. I borrowed 25% but paid back 75%. I no longer owe you anything. I hope you are happy with your decision."

Bakit niya sinabi na ako, kung hindi naman ako? “Oo, ikaw raw. Bakit hindi ba ikaw?” tanong niya ulit na may pagtataka. Magsasalita na sana ako to correct her when I realized na it’s better na ‘yun ang alam niya para alam niya na may utang na loob siya sa akin, and so I can convince her to come with me. On that thought ay napangiti ako at binato ko sa kaniya pabalik ang unan, at saka ko isinuksok ang dalawang kamay ko sa trouser ko. “Yeah, it was me. So, you owe me. Not just today but yesterday too nu’ng nalasing ka. Remember? Ako ang nagbayad ng dress sa babaeng sinukahan mo last night. Ako rin nagbayad ng taxi na sinakyan natin at ng kaibigan mo. Lumalaki na nga utang mo sa totoo lang,” me

"I don't owe you anything, even a single penny. Kung naglabas ka man ng pera para isalba ang ampunan, desisyon mo 'yon. Hindi ako naki-usap sa'yo para gawin 'yon. Wala akong hininging tulong sa'yo kaya wala kang karapatang sabihing may utang akong dapat bayaran sa'yo. Kung mayro'n mang may utang sa ating dalawa, ikaw 'yon. You owe me big time, Coz." "I don't owe anyone." He said before he completely walked away. Lumabas siya ng bahay at ilang saglit lang, narinig ko ang pag-alis ng sasakyan niya. I looked at the ceiling then closed my eyes tight as I took a deep breath. I laughed bitterly as I recall what happened.

Pakiramdam ko, hindi iyon kayang punan ng kahit sino. So it was really fine with me to have only a few friends. Pero kung dadagdag siya... okay lang din naman. Napabalikwas ako sa kama makalipas ang ilang minuto. Hindi pa rin ako makatulog. When is he going to message me though? Dapat kasi hinayaan na lang niya akong bayaran 'yong kanina! Now I couldn't sleep because it feels like I owe him something. Hindi tuloy ako mapakali na hindi ko pa nababayaran iyon sa kanya!

Chickboy. "You owe me." Seryoso niyang sabi at saka hinila ang babaeng kasama niya. Napalunok ako at ipinilig ang ulo. Sh*t wala akong utang na loob sayo!

I should be to pay since ako ang may utang 'di ba? "Dapat ako na pinagbayad mo, I owe you one, right?" I asked paglabas namin ng resto. "Nope, I can't let a lady pay for the bill," he said that made me smile. He excused himself for a while, palahatid niya daw sa pinsan niya 'yung kotse. I looked up in the sky, dumidilim na. Mukhang uulan ng malakas mamaya. Hinawakan ko ang dibdib ko at pinakiramdaman ang sarili. I felt comfortable with him, ni hindi ako nakaramdam ng kaba kasama siya. Is it because he helped me in times of need?