I Thought My Time Was Up 65 นิยาย & เรื่องราว

humikab siya ng malalim nang hindi ako tinitignan. "Mala-late na ako," giit ko pa at sinubukang tanggalin ang braso niyang nakayapos sa akin. Mas lalo lamang niya iyong hinigpitan kasabay ng pag-angat ng paningin. "Eight minutes," he suggested. Umiling pa rin ako sa sinabi niya. Ayaw ko ng ma-late ulit nakakahiya na iyon. "Five minutes. Five minutes and I'll let you go," I let him do want he wants and just simply agreed to him.

Bukod sa wala pa akong pahinga sa paglilinis ay baka hindi ko rin matapos ang pinapagawa niya lalo na kung marami at gusot na gusot ang mga gamit niya. Ramdam ko ang mabibigat niyang yapak papalapit sa akin. Tumigil din naman siya isang metro ang layo sa akin. Napansin ko ang pag angat ng isang braso niya. Nakatingin na siya ngayon sa relo niya. “You only have 29 minutes left.” Napakislot ako, “Ano!? Teka ni hindi pa nga ako um-oo!” “I don’t need your permisson.”

Ang araw ng pag-alis ni Johnson papuntang Germany. Totoo pala 'yong sinabi ni lola noon. Mabagal ang oras kapag hinihintay, mabilis naman kapag ayaw mong matapos. Iyon 'yong nangyari. Kung pwede lang na bumalik ulit last week at mas patagalin ang oras na kasama ko pa siya. But I have no choice. 7 am na pero hindi pa rin siya bumabangon.

"Kanina pa po kayo nakangiti at natatawa." F*ck. I glanced down at my watch and saw the time. 6 p.m. ang out niya at 5:55 na. "It's almost time. You can go home." I nudged my chin at the door para palabasin na siya. I feel embarrassed dahil ito ang unang beses na naabutan niya akong napapangiti at natatawang mag-isa. It was weird for me, too.

sagot ko. “Ay wow, malapit na po pala,” sabi pa ng isa. Nginitian ko na lamang sila. Kaya nag-start na sila ng treatment nila. Pagkatapos ay umalis na rin kami. Nakuntento naman ako sa ginawa nila at gayundin sa pag-interview sa kanila. Kaya ni-review ko at nag-notes na ako. Tiningnan ko ang relo ko. Ang bilis ng oras, mag-alas 6pm na, kaya kailangan ko na ring umuwi.

Ilang oras pa ang lumipas hanggang sa matapos ko nang tuluyan ang proposal ni Manager Miles. Limang minuto na lang ay maghahating gabi na. "Hmm, already this late... Forget lunch and dinner... Kailangan ko nang umuwi at magpahinga. Sa loob-loob ko, nakita ko ang oras sa computer ko bago ko iyon pinatay. Matapos kong masiguro na naka-secure na lahat ng trinabaho ko ay agad akong lumabas. Sumakay ng elevator.

At para wala nang usapan, pumayag na rin siya sa gusto nito. She quickly shot a glance at the clock on the wall. It's just five minutes before 3 o'clock in the afternoon. Maaga ang Daddy niya ng 5 minutes. Military time, she thought. "If you'll excuse me. I have to change," sabi niya kay Tyrone.

10:15 PM "Stop your nonsense, miss. Pananagutan ko ang anak ko pero hindi ikaw. Bukas nalang." Mukhang mag-o-offline na siya ah. Ay oo nga pala, precious pala ang time niya. Muntik kong makalimutan na nasasayang ang precious time niya dahil sa kare-reply niya sa akin. Sorry naman ho, nahiya naman ako sa precious time niya. Tinignan ko ang wall clock ko at bago ko lang napagtanto na pasado alas-dyes na ng gabi. 10:18 PM

Tiningnan ko ang oras at napairap. “8:05 pa lang. At saka hindi ko naman po alam na magiging ganitong kaaga ang meeting natin,” sagot ko at pilit kong itinago ang inis sa boses ko. Ramdam ko ang tingin ni Madeline sa akin, kaya kahit labag man sa loob ko, tinanguan ko na ito para batiin. Galit pa rin ako dahil sa mga nakita at nalaman ko kagabi!

Ito pa talaga ang puyat samantalang iniwan siya nito kagabi mag-isa sa kusina at nauna nang matulog. "Geeez, I really don’t know what’s wrong with your brain, 10 am ang usapan. Don’t you know how to read the time?" Reklamo pa nito. “it’s just six in the morning!” Pagpaparinig pa nito habang nagmamaktol na nanglakad.