I Thought My Time Was Up 65 Novels & Stories

“Bakit po?” “Mag-uusap tayo. Sumunod ka sa akin.” napakunot ang noo ko sa sinabi nito. Sa pagkakaalm ko naman ay wala akong nilalabag na rules nitong nakaraan, ah. Bakit kaya? Hindi na ako nagsalita pa at sumunod na lang kay Sir nang lumabas ito. Sunod lang ako nang sunod dito hanggang sa tumigil ito sa tapat ng clinic. Walang pakalat-kalat na estudyante akong nakikita sa labas marahil ay oras din ng klase nila ngayon. “You have 5 days left, Twelixs.” Nagulat ako ng nagsalita si Sir habang nakatalikod.

Sinilip ko ang wrist watch. Napamura ako. Tumagal pala ako sa pagbabantay sa inggratang babaeng 'yon. I wasted my fucking precious time, tsk! "Five minutes, Ced. Tell the HR, start the interview. I'll be there." "Ano? Five minutes. Nasaan ka na ba? Papaliparin mo-" Ibinaba ko ang tawag. Pagka green light ay kumaripas na ako. Cede must be used to my driving habit lalo pa ngayon na late na ako!

Ngumiti si Olive, ang ngiti na minsan ay pinatay na ng mundo niya. “Alam mo ba kung ilang taon kong hinintay ‘tong araw na ‘to?” tanong nito, ang boses ay puno ng matamis na alaala. “Limang taon, Romer. Limang taon akong nagtiis sa bawat gabi na iniisip ko kung nasaan ka, kung sino ang katabi mo. Akala ko hindi na tayo babalik dito. Akala ko… patay na ang tayo.”

Ang araw ng pag-alis ni Johnson papuntang Germany. Totoo pala 'yong sinabi ni lola noon. Mabagal ang oras kapag hinihintay, mabilis naman kapag ayaw mong matapos. Iyon 'yong nangyari. Kung pwede lang na bumalik ulit last week at mas patagalin ang oras na kasama ko pa siya. But I have no choice. 7 am na pero hindi pa rin siya bumabangon.

"Kanina pa po kayo nakangiti at natatawa." F*ck. I glanced down at my watch and saw the time. 6 p.m. ang out niya at 5:55 na. "It's almost time. You can go home." I nudged my chin at the door para palabasin na siya. I feel embarrassed dahil ito ang unang beses na naabutan niya akong napapangiti at natatawang mag-isa. It was weird for me, too.

sagot ko. “Ay wow, malapit na po pala,” sabi pa ng isa. Nginitian ko na lamang sila. Kaya nag-start na sila ng treatment nila. Pagkatapos ay umalis na rin kami. Nakuntento naman ako sa ginawa nila at gayundin sa pag-interview sa kanila. Kaya ni-review ko at nag-notes na ako. Tiningnan ko ang relo ko. Ang bilis ng oras, mag-alas 6pm na, kaya kailangan ko na ring umuwi.

A true leader indeed. “Okay, since wala nang katanungan ang lahat, this matter is dismissed. Maaari na kayong umuwi,” Uno ended the meeting. Agad naman akong napatingin sa wristwatch ko matapos ang meeting to see that it's already five in the afternoon. Damn, may pasok ako sa resto mamayang seven to twelve. Marami pa naman akong research papers, buti na lang din at tuwing linggo at sabado na lang kami tutugtog sa bar.

Ilang oras pa ang lumipas hanggang sa matapos ko nang tuluyan ang proposal ni Manager Miles. Limang minuto na lang ay maghahating gabi na. "Hmm, already this late... Forget lunch and dinner... Kailangan ko nang umuwi at magpahinga. Sa loob-loob ko, nakita ko ang oras sa computer ko bago ko iyon pinatay. Matapos kong masiguro na naka-secure na lahat ng trinabaho ko ay agad akong lumabas. Sumakay ng elevator.

At para wala nang usapan, pumayag na rin siya sa gusto nito. She quickly shot a glance at the clock on the wall. It's just five minutes before 3 o'clock in the afternoon. Maaga ang Daddy niya ng 5 minutes. Military time, she thought. "If you'll excuse me. I have to change," sabi niya kay Tyrone.

10:15 PM "Stop your nonsense, miss. Pananagutan ko ang anak ko pero hindi ikaw. Bukas nalang." Mukhang mag-o-offline na siya ah. Ay oo nga pala, precious pala ang time niya. Muntik kong makalimutan na nasasayang ang precious time niya dahil sa kare-reply niya sa akin. Sorry naman ho, nahiya naman ako sa precious time niya. Tinignan ko ang wall clock ko at bago ko lang napagtanto na pasado alas-dyes na ng gabi. 10:18 PM