Romans & histoires I Thought My Time Was Up Novel

Pagkatapos niya ulit tumingin sa kalangitan at tahimik na paligid ay doon na niya sinimulang buklatin ang dalang libro para basahin ito. At dahil sa tahimik na lugar na 'yon kaya di na niya halos napansin ang paglipas ng oras. Kung 'di pa siya napatingin sa relong pangbraso niya ay di niya malalamang halos dalawang oras na pala siyang naaliw sa pagbabasa. Kaunti nalang din ang napapansin niyang tao sa coffee shop kaya naman pagka-tiklop niya sa libro ay tumayo na rin siya para bumalik sa hotel niya.

I was just lying on my bed, my mind focused on the book in my hands. It had been two weeks since Clyren and I went to his hospital, and we hadn’t seen each other since. Honestly, I had no plans to dwell on it. There was no point. Nothing to discuss. But the longer I lay there, the heavier this unexplained feeling grew inside me. I sighed and set the book aside. My stomach growled, breaking the silence, and that’s when I realized just how hungry I was. I hadn’t eaten since earlier—it was already 4 PM.

Hindi ko na matandaan kung ilang oras na ang nakalipas simula nang umupo ako rito. Ang tanging naaalala ko lang ay dito ako dumiretsyo pag-uwi ko galing sa university para nag take ng exam. Kumakalam ang t'yan, pero walang balak na tumayo kasi nag-aalala Ako na baka makalimutan ko na naman ang mga ideya na pumapasok sa utak ko. Kaya habang naaalala ko pa ay ititipa ko na iyon sa laptop para makatulog ako nang maayos. I was writing a continuation scene for my new novel. Isang buwan na din ang lumipas ng masimulan ko ito at maraming tumangkilik sa kwento.

Ang mga alam ko ay natutunan ko lang lahat sa libro. Natutuwa ako dito sa binabasa ko kaya hindi ko namalayan ang oras. Malapit na pa lang maghating gabi. Kaya naman tumigil na muna ako at inayos ko na ang mga unan ko para humiga na. Pero nagulat ako sa sunod-sunod na busina mula sa labas. Mabilis akong sumilip sa may balcony at nakita ko na sasakyan ito ni Nash.

Pinanood niya itong umalis sa kanyang pag-aaral, nagngangalit ang kanyang mga ngipin sa galit. Hindi niya maalis sa isip niya ang sinabi ng misteryosong lalaking nagbigay sa kanya ng libro. "Hindi mo dapat sunugin ang libro ngayon; hindi ito ang tamang oras." Dapat niyang samantalahin ang time limit ngayong 10 buwan na lang ang kasal ng crown prince at ng kanyang female lead. Oo, kung mangyayari ang mga pangyayaring inilalarawan sa kuwento. Ngunit nitong mga nakaraang araw, nalagpasan niya ang hadlang na iyon at binago ang daloy ng kuwento.

Hello, readers! First of all, thank you so much po sa mga patuloy na nagbabasa novel na to kahit na ang tagal kong hindi nakapag-update. Naging sobrang hectic ng schedule ko as a college 4th yr srudent kaya nag-hiatus ako sa pagsusulat. But guess what? I just graduated 3days ago at meron na akong time para tapusin ang novel na to at isulat pa ang mga susunod na series. Again, thank you so much po.

Nasundan ko na lamang siya ng tingin hanggang maisara nito ang pinto. Pumunta na rin ako pabalik sa silid para magkulong. Wala ako sa kundisyon na magbabad sa labas ngayon. Parang bigla ko nalang naramdamang nakakaumay lumabas. Aatupagin ko na muna ang nasimulan kong mga novel na binabasa. Time runs so quick. I'm so into the novel's scenarios that I forgot checking the time. Hindi ko namalayan ang oras kaya ang umagahan at pananghalian ko ay hinatid nalang dito sa kwarto. Hapon na nang maisipan kong lumabas sa kwarto but to my dismay, I felt a pang inside my chest when I saw Lysander's luggage at the sala. Naka ready na iyon. I was taken aback. Nasabihan niya na ako kanina pero di ko akalain

It came in the absence. In certainty. In the unbearable feeling that the question had already been answered long before I asked it. And then— My phone lit one final time. No name. No warning. Just one line. We’re already inside your choices. The glass behind me reflected a shadow that wasn’t mine… and I finally understood—there was never a version of this story where I was free. Thank you for reading. Leave a review or a rating — your thoughts fuel the next chapter. And if you want, every coin or gift you send helps me bring it to you faster!”

From the bottom of my heart, thank you for giving this story a place in your time and in your heart. When I first started writing this novel, it was simply an idea—a collection of emotions, dreams, and "what ifs" that lived only in my imagination. I never imagined that one day so many people would come to know Damon and Aly, celebrate their victories, cry over their heartbreaks, and wait eagerly for every new chapter.

And I am so dumb not to think about it when earlier he texted me that we'll see each other! Hindi ko naman kinalimutan! In fact, I made it my motivation so I can finish things as early as possible. And, I fucking lost track of time! Kaya ngayon, pababa ako gamit ang hagdan! Hinihingal na ako, pero nasa 13th floor pa lang ako! Fuck this! I never imagined this would happen to me! This is frustrating! The thought of Psalm waiting there, probably angry and disappointed, plus the rest of the papers I bought still untouched is frustrating! It's all frustrating!