I Was Never There Novels & Stories

"Hindi kita mahal." Pagkasabi niyon biglang may narinig ako isang pamilyar na boses at may inaaawit ito. Si Zen. Kumakanta siya. Kasabay nito, ang unti-unting pagbitaw ni Greige sa akin at naglakad siya palayo sa kinaruroonan ko. Bigla na lang napunta sa chorus ang awitin. I want you to stay, never go away from me Stay forever But now, now that you're gone

"I was there when you fell and cried because you got bruises on your knees. I was there when you can't sleep at night because you're afraid of thunder. I was there when you almost lost yourself because of your first heartache... I will never forget that day, pareho ba naman tayong umiyak! You cried because you were hurt, while I cried because I hate seeing you crying and in pain. I was there... and stayed there because I promised to myself that no matter what happens... hindi kita iiwan." You'll never see me, but I was loving you from a far Lenny. I wipe my tears that continue falling to my cheek. Ayaw kung lumabo ang paningin ko ng dahil sa luha ko sa mata, dahil ayaw kong mawala siya sa pa

nakita ko ang sakit na dumaan sa mga mata niya pero hindi ko ito pinansin. " I'm not blaming anyone, but right now, I'm in my most vulnerable state. I don't remember anything. I don't even remember my name. I don't remember where I've been and what I am in the past and that includes you. I don't remember you or anything about you." diretso kong sabi sa kanya. Hindi ko na rin inalintana ang mga tingin at bulung-bulungan ng mga kaibigan niya.

Ngunit hindi siya bumalik. Dumating ang sandaling pilit akong sinuotan ng damit na hindi akin, pinasuot ng pangalan na hindi ko pagmamay-ari, at pinilit na tahakin ang landas na hindi ko pinili. Para akong isang aninong naglalakad sa aisle—walang boses, walang laban. Hindi ko na maalala ang kabuuan ng seremonya. Para akong wala sa sarili. I didn't even notice that my mom wasn't in her assigned seat, in fact, none of our relatives were there at all.

Narinig ko kasing minsan na nag-usap si mommy at daddy. Pero pinagwalang bahala ko lang iyo. I'm in the bar right now. Like what happen to us. Chiennie and her sister Margaux is in the Las Vegas also. But, Isiah isn't around. "You know what Amber. Just forget my brother. He is a jerk, after all." Ngumiti ako. Alam kung di madaling kalimutan ang nararamdaman ko para kay Isiah, but I'm looking forward, na makakalimutan ko din ito.

“Eh di multuhin niya ako kung gusto niya. Kailan ba ako natakot sa multo? Never.” Sanay akong mapag-isa. Sa tanang buhay ko, wala pa naman akong nakikitang multo. But if they really do exist, maybe I want to see one too. Honestly, I’m desperate to feel that someone out there understands me. Kahit kaluluwa lang, siguro mas maiintindihan pa nila ako kaysa sa mga taong kasama ko araw-araw pero parang ang layo-layo ng puso nila sa akin.

Arra Point of View Crimson Cafe "Arra nasaan ka at bakit hindi ka pumasok sa trabaho?" tanong ng nasa kabilang linya I rolled my eyes bago sumagot, "Nasa Crimson Cafe ako Mica ano ba iyon?" "What are you doing at Crimson ain't that outside Prince school?" bakas sa boses nito ang pagtataka pero nanatili lang akong nakatingin sa school nila Prince

I'm nervous because maybe later what will happen to Everlynne. I will find you, Everlynne. Fuck.

“One of the many reasons I don’t get enough sleep.” Hindi ko alam kung bakit ko ‘yon sinabi. Maybe because pagod ako. Or maybe… gusto ko lang siyang ma-awkward. At umalis na siya. Ayaw ko siyang makita. Naiinis ako at lalong nararamdaman ko ang pagod. Pero hindi siya umalis. Hindi rin siya nag-comment. Tumango lang siya, then spoke so quietly I almost missed it. “My mom died in a hospital like this. I was ten.”

Wala nga talagang perfect sa mundo. Matagal na kaming hindi na naman lumalabas ni Ian. Lagi pa rin daw itong busy at lagi na lang ginagabi sa trabaho. Namimiss ko ito pero wala akong magagawa. Lagi ko namang nakakausap ito sa phone pero saglit lang din, tuwing bago lang matulog sa gabi.