Novel & Cerita I Was Never There

this is it! Kasabay ng malamyos na boses habang kinakanta ang "Destiny" ay ang dahan-dahan na pagbukas ng malaking pintuan ng simbahan. Kasabay ng paghakbang ko ang pagtulo ng luha sa aking mga mata. 'what if I never knew what if i never found you i'd never have this feeling in my heart'

Bakit walang rekord na nagpapatunay na ako ay ipinanganak at nabubuhay? Sinubukan kong magtanong noon kay Sir Arthur, ang matalik na kaibigan ni Papa. "Sir Arthur, ano po ang pangalan ko sa mga papeles? Sa gobyerno? Ano po ang nakasulat doon?" At ang sagot niya... ang sagot na tumatak hanggang ngayon sa isip ko... ay: "Wala, Liam. Wala kang nakasulat. Sa mata ng batas, sa mata ng lipunan... hindi ka kailanman lumabas"

I mean - hindi naman na iyon bago sa akin na dito siya natutulog but calling me baby nevermind. To be Continue. MISSGORJUICE| M.J

Parang wala itong nakita nang lagpasan siya. Nakaramdam siya ng hindi maipaliwanag na pagkadismaya. Totoo ba talaga iyon? Hindi siya nito pinansin? Ang tanging naiwan na lang ay ang mabangong samyo nito na humalo sa hangin. Ito yata ang unang pagkakataon na hindi siya nito pinansin! ****** Just wanna say thank you to Evelyn Lastimoso for giving a piece of gem to this story. Well appreciated po. Enjoy reading!

Masyadong malakas ang tibok nito. "Although nakalimutan ko lahat ng nangyari sa atin dati, tanging ang anniversary lang ang memoryang hindi ko kailan man nakalimutan. Hindi ko alam kung paano nangyari iyon, pero pakiramdam ko ay importante sa akin ang mga numerong iyon. You were my missing peace of memory, but you have always been in my heart." malambing na saad ni Travis at dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Dahan-dahang napapikit ang aking mga mata hanggang sa naramdaman ko labi niya sa akin. Nang maramdaman ko na unti-unti ng lumalalim ang halikan namin ay kaagad ko siyang itinulak. Hindi ko pwedeng ipagpatuloy ang bugso ng damdamin ko dahil maaapektuhan lamang ang trabaho ko.

hindi makapaniwala na tanong ko at tumango siya. "Hindi ko maipaliwanag pero iyon lang ang natatandaan ko sa iyo at saka ang amoy mo. Mula noong naaksidente ako nahihirapan na ako makakilala ng mukha kahit naman hanggang ngayon. Kaya lagi ko kasama si Jay sa lahat ng lakad ko dahil siya ang nakakatanda sa mga kakausapin ko. Natatandaan ko ang lahat ng detalye pero hindi ang mukha ng taong kausap ko. Ako, si Papa, ang Doktor ko at si Jay lang ang nakakaalam ng kondisyon ko. Tanging ang boses mo lang ang malinaw kong natatandaan. Ilang beses ko naririnig sa panaginip ko ang boses mo kaya siguro hindi ko makalimutan," paliwanag niya.

Saan na ako pupunta ngayon? I didn’t have anything with me anymore. Everything was gone. Everyone was gone.

“May anak pala ako.” Basag na basag na yung boses ko ngayon. “May anak akong buhay.” At wala ako sa kahit isang parte ng buhay niya. Hindi ko nakita unang iyak niya. Hindi ko nahawakan noong pinanganak siya. Hindi ko nakita unang lakad niya. Hindi ko narinig unang salita niya. Nothing. Because she took all of that away from me.

i said na walang gana "𝐢 𝐤𝐧𝐨𝐰 𝐰𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐢𝐬 𝐬𝐡𝐞 𝐧𝐨𝐰"hee said proudly yeah i also sa lahat ng nalaman ko ngayon i dont know what to do next

Kinakabahan ako na baka mawala din saakin si nick kagaya ng pagkawala leion saakin Ayoko nang maiwan, ayoko nang mauoit ang nagyari noon na mawala ang mahalagang tao saakin. Sya nalang ang meron ako at hindi na ako papayag na mawala pa ang nagiisang tao na pinahalagahan ako higit pa sa buhay nya, minahal ako ng higit sa pagmamahal ko sa sarili ko at ang lalaking nasa tabi ko at hinding hindi ako iniwan ng mga panahong nawala ang lahat saakin at nakasama ko sa paglalakbay ko sa madilim na pagsubok ng buhay ko i can't live without him, not now. Not forever