Novel & Cerita Ill Manners

"Maraming salamat." Nang makaakyat ang elevator. Habang papalapit ng papalapit ito sa floor ni Mark, naayos ni Lillian ang kanyang hitsura gamit ang mga salamin na pader ng elevator. Sa kabila ng pagiging isang mas matandang babae, kailangan pa rin niyang bigyang-pansin ang kanyang hitsura kapag nakikipagkita sa isang lalaking tulad ni Mark.

Kita ang pagkainis sa mukha niya, at agad siyang napakunot-noo sa inasal ng anak. “Lelia, nasaan ang manners mo?” singhal ni Samuel. “Hindi ka puwedeng basta sumingit sa usapan. Napakasimpleng bagay, hindi mo pa naiintindihan?” Hindi rin napigilan ni Emma ang sarili at sinita rin si Lelia. “Lelia, ano ba 'yan? Tinuruan ka namin ng tamang asal. May private tutor ka pa sa etiquette, tapos ngayon ganyan ka magsalita sa harap ng ibang tao?”

Isa kasing elegant person ang Secretary nang Father in law nya, pinapanatili ang basic etiquette tuwing kinakausap ang mga master nila. "Master wants you and Sir Lucas to come to the mansion this week for the family dinner, Uuwi sya from U.S this week, that's why his hosting a family banquet" padagdag neto sa sinabi "Oh, Uuwi sya this week? Sorry, can you tell Dad na Mukhang hindi muna kami pupunta, and you know why I don't like coming there" malamig na sagot ni Serene sa kabilang linya, ayaw nya kasi talagang bumalik aa mansyon nayon dahil puro masasamang ala ala lang ang naalala nya doon. Tsaka nandon yung impaktang kabit nang asawa nya na tinotolerate pa nang mga kamag anak nya "But, mada

Pagkabukas ko sa unang pahina, halos malaglag ang panga ko sa nakasulat na pamagat gamit ang eleganteng font: PERSONAL HOUSE RULES AND PROTOCOLS FOR SOFIA MONTEREAL Napakurap ako. "Ha?" Mabilis kong binaligtad ang susunod na pahina para basahin ang nilalaman. • Rule #1: Always knock exactly three times before entering. • Rule #2: Close the door quietly. No slamming under any circumstances. • Rule #3: Arrange the books according to their specific labels and authors. • Rule #4: Never move any document or object without explicit permission.

Diretso ang tingin at tindig. “Tinuturuan kita para hindi ka lamunin,” sabi niya. “Ang layunin ko lang ay ituro sa’yo ang proper etiquette ng isang Villaverde.” Inikot niya ang stick sa kamay niya, parang metronome. “Kailangan mo ng disiplina ng isip.” Isa-isang binato niya ako ng impormasyon. Binanggit niya ang mga pangalan at mga apelyidong hindi ko pa naririnig. Mga posisyon na may kani-kaniyang implikasyon kapag mali ang pagkakausap mo.

Sa halip ay tinalikuran niya ako at naglakad papalayo hanggang sa makalabas sa malaking pintuan ng mansyon. Napangiwi ang labi ko sa asta niya. Kung anong kinaganda ng mukha niya at perkpeto ng katawan niya, ay siya namang pinagkaitan ni Lord ng mabuting asal. Puwede bang mag-donate si Brantley sa kaniya ng good manners and right conduct? Para ko ring gustong bumili ng libro ng ‘How to Treat Your Wife with Love and Respect 101’ at isampal sa pagmumukha niya.

Pagpapakita ng respeto at pagiging alerto. Minsan lang din kami pinapayagang maligo at kailangang maghugas ng mukha bago kami pipila sa pagkuha ng aming pagkain. Walang sinuman ang nabibigyan ng karapatang makipag-usap o makipagkuwentuhan sa labas ng aming mga kuwarto. Hindi maaring pumunta sa toilet sampung minuto pagkatapos ng almusal. Kung bakit? Hindi ko din alam dahil bawal magtanong sa mga upper class men o kahit magsabi ng kahit ano maliban na lang kung tinatanong ka. Bawal ang pakalat-kalat. Walang karapatan ang sinuman na mamasyal o kaya maglibot sa buong campus. Bawal sumandal sa mga sandalan ng upuan lalo na kung kumakain o kahit sa aming klase mismo. Kalahati lang ng upuan ang da

Kitang kita niyang sumimangot ang babaeng pulis. "Ang dami namang condisyun nito" bulalas ni Almira. "Excuse me" sabj ni Phillip na hinatak muma ang kamay niya para mapunta sila sa gilid dahil may papasok sa restaurant. "Hindi oindisyun ang tawag dun ethiquettes. Aba ikaw ba papayad kang makasalo sa pagkain nag isang toanogn hindi mo alam man lang anag pangalan" sabi ni Phillil pero nanlalaki ang butas ng ilong dahil sa pinipigil na ngiti.

mahabang litanya nito. Bulaklak, tsokolate, at alak. Pakatatandaan ni Louise ang mga iyon. “The third one is Dinning Etiquette—One of the most important. Arrive on time. You can not be late.” Humikab si Louise. Inaantok pa siya. Mabuti na lamang at nasa libro ang tingin ng guro niya kaya hindi nito nakita ang ginawa niya. “Danes are punctual in both business and social situations. Especially your Grandfather and your Aunt Victoria. Do not also forget to check to see if you should remove your shoes before entering someone's room.”

At sa sandaling iyon, nakita ko ang isang bagay sa mata niya—hindi lambing, hindi ngiti, kundi isang uri ng respeto. Hindi ko inakalang ganoon pala kahirap ang pagkikibagay. “Mrs. Compton, dapat po mas tuwid ang likod ninyo,” paalala ng etiquette coach habang naglalakad ako sa mahabang hallway. “O-opo,” sagot ko, pilit inaayos ang postura ko kahit nananakit na ang likod ko. “Sa pag-upo po, huwag basta basta. Dahan-dahan, may grace.”