Ill Manners Novels & Stories

“Hala, Joy, parang ikaw na ang stress reliever ko dito! Pero tama na, baka mahigh blood na si Caelius.” Sinamaan ako ng tingin ni Attorney. “Too late for that.” “Huy, Attorney, ikaw din naman, eh. Seryoso kang kumain, parang may ka-meeting. Para kang business proposal ang ginagawa mo sa hapag-kainan.” Napatingin siya sa akin na parang gusto na akong palayasin. “It’s called table manners, Miss Santos. You should try it sometime.” “Hala ka, tinawag akong baduy sa mas polite na paraan! Buti na lang maganda ako.”

Sinadya ko talagang marinig niya para makagante ako sa ginawa niya sa'kin sa cafeteria kanina. "Having good manners is not plasticity. It's hard to understand the difference of the two if you don't have one," nakangiting niyang sagot. Nagpaalam siya sa babaeng kaharap niya kanina at kay Eli, kinuha niya ang metal bucket at tumalikod.

Paano magbihis nang naaangkop sa iba't ibang okasyon at paano magpakita ng paggalang sa mga nakatatanda at mga may mataas na katungkulan. Sa loob ng isang linggo, unti-unting natutunan ko ang mga etiquette na itinuro ni Mrs. Amparo. Sa bawat araw, nakikita ko ang pagbuti ko at ang aking pagiging komportable sa mga bagong natutunan ko. Sa huling araw ng lessons, nakangiti niya akong kinausap. "You're doing well, Milena. I see your improvement and your readiness for the next challenges. But remember, etiquette is not just about outward appearances, but also about how you show respect and regard for others."

Ayaw man niyang manliit ng tao, pero ang katotohanan ay hindi talaga niya ka-lebel si Chiarra. Kung ano siya ngayon ay dahil sa pagsusumikap niyang taglayin ang etiquette at manners na dapat meron ang mga kababaihan. Ang pag-aaral ng mabuti, pag-alam sa mga bagay na may kinalaman sa household affairs, at maging sa mga basics ng negosyo para matulungan ang asawa. Inalam niya kung paano makipagtalastasan sa iba't-ibang magagaling na mga babae sa mundo ng upper class. Pinapanatili ang kanyang dignidad at karilagan sa loob at labas ng mansyon.

hindi niya ata gusto na magtanong ako ng prangka, dahil hindi ko na talaga iyon mapigilang hindi ipakawala sa bibig ko. "Oh, Immanuel. Look, mukhang galit pa siya, ikaw naman kasi ay hindi mo man lang siya pinatapos ang pagkain ng secretary mo," si Millary. It makes me more irritated! Bakit? Kasi hinawakan ni Millary ang tuhod ni Immanuel na parang inaalo niya at nagmamakaawa sa lalaki- na parang nagmumukha siyang concern sa akin dahil pinapunta niya ako rito dis oras ng pananghalian para lang mag-sorry! Ugh!

Tugon sa akin ni Fantine. Scratch! Scratch! "Bakit hindi na lang sila kumatok? Ang sakit sa tenga kapag kinakayod nila yung pinto e." [At Versailles, something as basic as knocking on a door was highly regulated and ritualized. Tapping on a door with knuckles was a faux-pas (words or behaviour that are a social mistake or not polite) instead, courtiers had to scratch on door frames with their fingernails. This more discreet system was the only way someone could announce their presence to a room.

Malungkot na napaismid na lamang si Claire bilang pagsang-ayon at nagpatuloy sa pagkain ng hapunan. “Answer me when I’m talking to you,” utos nito at dismayado na tumingin sa kanya. Nilunok muna ni Claire ang nasa bibig bago napaungol sa iritasyon. “I’m trying not to talk while my mouth is full, master. I am practicing the right table manners. What would you have me do?” Naningkit ang mga mata ni Leon bago nag-iwas ng tingin. “Well, at least talk to me with anything... I never dine with other, especially woman, that long. It’s new to me.”

Gusto nitong mag-focus siya sa nalalapit nilang kasal. “Hindi ganyan ang sukatan ng pagiging tao Mr. Del Prado. Dukha nga siguro ako pero hindi ako katulad mo na naturingang may pinag-aralan at mayaman pero masama naman ang ugali. Were you not taught good manners at the International school you attended? Maybe you should go back to school to learn good manners.”

Kahit natatakot na saad ng babae sinabi pa rin niya iyon. Mas lalong kumalat ang disgusto sa mukha ni Papa Elias. Natatakot ako na baka may mangyari kaya nagsalita na ako. "Miss, you bump into me and I almost fell over. It's only appropriate that you must apologize. Apology has nothing to do with your status, but it has to do with your manners and behavior. I still believe that you are well educated, knowing your status." Saad ko sa kanya. This aristocrat people, they think that apologizing is a form of low dignity.

Ilang sandali pa ay nagulat na lang siya nang biglang bumukas muli ang pinto at sa kanyang gulat ay dali-dali niyang pinatay ang tawag nang hindi na nakakapag paalam pa sa kanyang kaibigan. Agad na tumingin siya sa pinto at tiningnan kung sino ang pumasok. Agad na umasim ang kanyang mukha nang makita kung sino ito, walang iba kundi si Lira. nang makita niya ito ay hindi na niya naiwasan pang magpaskil ng pagka-disgusto sa kanyang mukha. “Wala ka bang manners? Hindi ka man lang ba marunong kumatok?” inis na tanong niya rito.