Ill Manners Novels & Stories

Pagpapakita ng respeto at pagiging alerto. Minsan lang din kami pinapayagang maligo at kailangang maghugas ng mukha bago kami pipila sa pagkuha ng aming pagkain. Walang sinuman ang nabibigyan ng karapatang makipag-usap o makipagkuwentuhan sa labas ng aming mga kuwarto. Hindi maaring pumunta sa toilet sampung minuto pagkatapos ng almusal. Kung bakit? Hindi ko din alam dahil bawal magtanong sa mga upper class men o kahit magsabi ng kahit ano maliban na lang kung tinatanong ka. Bawal ang pakalat-kalat. Walang karapatan ang sinuman na mamasyal o kaya maglibot sa buong campus. Bawal sumandal sa mga sandalan ng upuan lalo na kung kumakain o kahit sa aming klase mismo. Kalahati lang ng upuan ang da

Sinadya ko talagang marinig niya para makagante ako sa ginawa niya sa'kin sa cafeteria kanina. "Having good manners is not plasticity. It's hard to understand the difference of the two if you don't have one," nakangiting niyang sagot. Nagpaalam siya sa babaeng kaharap niya kanina at kay Eli, kinuha niya ang metal bucket at tumalikod.

Paano magbihis nang naaangkop sa iba't ibang okasyon at paano magpakita ng paggalang sa mga nakatatanda at mga may mataas na katungkulan. Sa loob ng isang linggo, unti-unting natutunan ko ang mga etiquette na itinuro ni Mrs. Amparo. Sa bawat araw, nakikita ko ang pagbuti ko at ang aking pagiging komportable sa mga bagong natutunan ko. Sa huling araw ng lessons, nakangiti niya akong kinausap. "You're doing well, Milena. I see your improvement and your readiness for the next challenges. But remember, etiquette is not just about outward appearances, but also about how you show respect and regard for others."

Ayaw man niyang manliit ng tao, pero ang katotohanan ay hindi talaga niya ka-lebel si Chiarra. Kung ano siya ngayon ay dahil sa pagsusumikap niyang taglayin ang etiquette at manners na dapat meron ang mga kababaihan. Ang pag-aaral ng mabuti, pag-alam sa mga bagay na may kinalaman sa household affairs, at maging sa mga basics ng negosyo para matulungan ang asawa. Inalam niya kung paano makipagtalastasan sa iba't-ibang magagaling na mga babae sa mundo ng upper class. Pinapanatili ang kanyang dignidad at karilagan sa loob at labas ng mansyon.

Kasi kung oo ay hindi bagay sa kaniyanh siraulo niya. Manners? Manners ba kamo ang sinasabi niya? So, gawain ng taong may manners ang iwanan ang mga anak niya—ang isang labinlimang taon na dalagita at siyam na taon na batang babae ng walang guardian na mag-aalaga sa mga ito? May manners ba ang taong mas pinili ang lalaki niya kaysa sa mga anak niya na sarili niyang dugo’t laman? May manners ba ang taong mas piniling alagaan ang anak ng ibang babae kaysa sa sarili niyang mga anak? May manners ba ang taong mas pinili ang sariling kaligayahan kaysa ang isipin kung ano ang kahihitnan ng mga taong iniwanan niya? Ha! Hiyang-hiya ako sa sinasabi niyang manners.

hindi niya ata gusto na magtanong ako ng prangka, dahil hindi ko na talaga iyon mapigilang hindi ipakawala sa bibig ko. "Oh, Immanuel. Look, mukhang galit pa siya, ikaw naman kasi ay hindi mo man lang siya pinatapos ang pagkain ng secretary mo," si Millary. It makes me more irritated! Bakit? Kasi hinawakan ni Millary ang tuhod ni Immanuel na parang inaalo niya at nagmamakaawa sa lalaki- na parang nagmumukha siyang concern sa akin dahil pinapunta niya ako rito dis oras ng pananghalian para lang mag-sorry! Ugh!

Tugon sa akin ni Fantine. Scratch! Scratch! "Bakit hindi na lang sila kumatok? Ang sakit sa tenga kapag kinakayod nila yung pinto e." [At Versailles, something as basic as knocking on a door was highly regulated and ritualized. Tapping on a door with knuckles was a faux-pas (words or behaviour that are a social mistake or not polite) instead, courtiers had to scratch on door frames with their fingernails. This more discreet system was the only way someone could announce their presence to a room.

Pagkabukas ko sa unang pahina, halos malaglag ang panga ko sa nakasulat na pamagat gamit ang eleganteng font: PERSONAL HOUSE RULES AND PROTOCOLS FOR SOFIA MONTEREAL Napakurap ako. "Ha?" Mabilis kong binaligtad ang susunod na pahina para basahin ang nilalaman. • Rule #1: Always knock exactly three times before entering. • Rule #2: Close the door quietly. No slamming under any circumstances. • Rule #3: Arrange the books according to their specific labels and authors. • Rule #4: Never move any document or object without explicit permission.

Tumango silang pareho. "Mommy said... Good manners don't depend on how expensive the restaurant is. They show what kind of people we are." Hindi ko napigilang mapangiti. Napakahirap marinig ang ganoong mga salita mula sa dalawang apat na taong gulang na bata.

Kahit natatakot na saad ng babae sinabi pa rin niya iyon. Mas lalong kumalat ang disgusto sa mukha ni Papa Elias. Natatakot ako na baka may mangyari kaya nagsalita na ako. "Miss, you bump into me and I almost fell over. It's only appropriate that you must apologize. Apology has nothing to do with your status, but it has to do with your manners and behavior. I still believe that you are well educated, knowing your status." Saad ko sa kanya. This aristocrat people, they think that apologizing is a form of low dignity.