In Vino Veritas Novels & Stories

sita nito sa babae kung kaya naman napayuko na ako ng ulo. “Ano ka ba naman Miss Del Prado, hindi ka nakikinig. Sinabi ko na iyon sa iyo kanina eh.” bakas sa boses nito ang pagkadismaya, lumapit pa siya sa akin at hinawakan ang isang braso ko upang igiya palapit sa isang sulok ng opisina. “Narito sa loob ng opisina ni Mr. Saviano ang mga favorite niyang wine. May label sila ng pangalan ng araw. Kung anong araw ngayon, iyon ang favorite niya. For example, Tuesday. Ito ang kukunin mo.” turo niya pa sa mga wine na nakahilera.

Hinawakan naman na muna ni Vin ang kamay ni Bella bago nagsalita. "B-Bella alam mo ba na hindi ko akalain na ang best friend ko pala ang mamahalin ko ng ganito. Hindi ko akalain na yung best friend ko na tinuturing ko na rin noon na parang kapatid ko ay magiging asawa ko pala. Akalain mong sa dami ng mga pinagdaanan natin ay sa kasalan pa rin ang tuloy natin. Lumayo ako, nagselos at nawalan ng alaala pero nanatili ka pa rin sa akin. Salamat Bella dahil hindi mo ako sinukuan sa mga panahon na nagka amnesia ako at nakalimutan kita alam kong pasuko ka na ng mga panahon na yon pero salamat dahil pinaglaban mo pa rin ang pagmamahalan natin at salamat s Dyos at ibinalik nya ang alaala ko. Bella pi

Sunod-sunod kong tanong ng makabawi ako sa pagkabigla. Sa tanang buhay ko hindi ko pa narinig ang pangalan na ‘yan. And his name sounds scary for goodness sake! “I will remind you again that you have agreed to it already.” He said seriously. “He's a great guy if that's what makes you worried. But I'm gonna tell you Cecilia…he's not gonna fall in love with you so don't ever dare to like him, you'll get hurt. It is not possible to like him since I cannot deny that he has a feature of a god but remember what I have told you today. Isipin mo na lang na ginawa mo ang parte mo—ang pakasalan siya for the sake of your family. Huwag mo na siyang pakialaman so everything will be in the right place.” M

VINETUS Vinetus, ang kaharian na pinamumunuan ng mga bampira at lobo. Isa ito sa may pinaka marahas na pamamalakad ng kaharian. Dito rin makikita ang lagusan mula sa mundo ng mga tao o mas kilala sa tawag na 'alterum mundum' o 'other world'.

Muling namuo ang luha sa mga mata ni Veronica. "Shut the fuck up! Baka pati ikaw hindi totoo…" "Oo, nagsinungaling ako, Oo sinaktan kita. Alam ko, hindi ko iyon mababawi ng isang salitang 'sorry'. Hindi matatakpan ng isang sorry ang lahat ng nagawa ko sa 'yo. Pero Vince sana paniwalaan mo ito." Lumapit pa si Veronica sa lalaki saka hinaplos ang mukha nito na hinayaan lang ni Vince. "Handa kong ibigay sa 'yo ang iniingatan ko dahil… mahal kita." Pagkasabing iyon ni Veronica ay siya ring pagtulo ng masagana niyang luha.

Pinigilan kong ngumiti at matawa dahil sa kanya and I lifted my glass as well, acknowledging the sentiment. "To new beginnings," I echoed, and the two of us clinked the glasses together before taking a sip of the wine. The wine was exquisite, and I couldn't help but appreciate the quality of his choice. It was another reminder that Rome Benjamin Azacárraga was a man of refined tastes, much like myself. Makabili nga nito but let me know what the name of this wine is. TIA Vintners Kumunot ang noo ko dahil hindi ito pamilyar sakin. Hindi ko nalang pinansin at muling sumimsim ng alak. Napakasarap ng lasa ng alak na ito. I glance again at the label.

Alam niya ang kahinaan ko. Kinuha ko iyong red wine sa kamay ni Lucas at muli iyong ininom. Sinubukan niya akong pigilan pero tinabig ko lang ang kamay niya. Nararamdaman ko naman na umeepekto na sa akin iyong red wine pero hindi ko alam kung bakit hindi ko magawang tigilan iyon. Kahit nagsisimula nang umikot ang paningin ko, gusto ko pa rin uminom. "Love, you're already drunk. Baka pag-awayan niyo pa 'to ni Vern," he said.

“Tradisyon na yan ng pamilya, di ba, Lolo Gerardo?” Ngumiti ang patriarch, at parang bumalik ang sigla niya. “Exactly! Lagi ngang sinasabi ng ama ko, ‘The strongest vine is the one that knows how to bend with the wind without breaking.’” Tinaas niya ang baso. “A toast to the future of Avelino, and to the project that will keep our name ahead for another generation!”

Hindi ko namalayan na nanginginig na ang kamay ko. Pagkatapos, lumabas na rin sa screen ang isa pang larawan. At sa sandaling iyon, mas lalo pa akong napaluha. Dahil ang larawan na iyon ay ako na. “Ang totoong CEO ng Veron Wine Company,” sabi ni Ilaria nang masungit ang boses na parang ang tapang, “ay ang babaeng ito. Siya ang totoong Iliana Veron.” Napahawak ako sa bibig ko. Unti-unting pumatak ang luha ko.