Novel & Cerita Inspirational Quotes For Work Funny

“At kung gusto mong sumagot ng mga tawag mula sa opisina, magandang ideya na iwanan mo na muna ang trabaho.” Pilit na ngumiti si Antonette, “Opo, pero ayoko pong mangyari ito. Nais ko pong makabalik sa trabaho. Ayoko pong mawalan ng pagkakataon na patunayan ang sarili ko.” “Huwag mong isipin na kailangan mong patunayan ang iyong sarili sa sinuman. Minsan, ang tunay na lakas ay nakasalalay sa ating kakayahang magpahinga at alagaan ang sarili,” tugon ng nurse, na para bang nagbibigay liwanag kay Antonette sa gitna ng kanyang mga alalahanin. Ang kanyang mga salita ay tila isang hangin na nagdadala ng panibagong pag-asa sa puso ni Antonette.

Para kaming may sariling VIP zone kung saan legal ang lumandi sa ilalim ng aircon pero dapat pabulong. “Kapag ang trabaho may kasamang inspirasyon, hindi nakakapagod.” bulalas ko kay Lucas. Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata pero puno ng lambing. “At sino naman ang inspirasyon mo rito? Is that me?” Natawa ako sa kanya. “Hindi! Siyempre... ’yung bonus na ibibigay sa amin pagkatapos ng party! Ano pa ba?”

Kahit sino, maiintindihan siya. "Huwag mo nang pansinin yun. Mag trabaho ka na lang at mag quit sa isa mo pang trabaho. Hindi healthy ang mag paka pagod." Sabi niya sa akin saka tumalikod at umalis. Napa ngiti ako ng may pait sa sarili ko. Sammy and Boss is a blessing. Kung sa iba ay baka hindi na ako tanggapin. Agad naman akong nag bihis para mag trabaho na. Ayoko nang mag inarte pa. Kailangan kong mag trabaho.

Pagkatapos ng araw niya sa kompaniya, nakikita kong parati siyang pagod, gano'n nga siguro ka rami ang trabaho niya. "Sabagay. Pero sure ka talagang wala kang gagawin ha? Para malaman mo, masaya akong dinala mo dito. Pero, hindi ko maaatim na nakaka-dusturbo, lalo na kapag may mga kailangan pang aasikasuhin. Minsan pa naman ay nakikita kitang may ka meeting virtually. May mo, baka nag e-excuse ka lang?" paratang ko sa kaniya na tinawanan niya lang. Nagtaas siya ng kaniyang kanang kamay, animo'y nanunumpa sa mga sinagot niya sa'kin kani-kanina lang. "I swear, even if I die here right now. I'm not making up excuses."

The screen presents sentences and paragraphs. Sunod-sunod ang message sa social media ko kaya ni-log out ko na muna ‘yon para hindi sila istorbo sa pag-uusap namin ni Mom. I am glad a lot of my workers, interns, and planners are improving. It will help me a lot so that I won’t get tired easily. Dati kasi kahit hundred ang trabahador ko, parang ako lang ‘yung gumagalaw. I must say I disciplined them well when it came to their duties.

“Ipapakuha ko na lang guy's sa secretary ni Sir Franz niyo ang mga ipapa authograph niyo ha para hindi niyo maiwanan ang trabaho niyo dahil baka pareho tayong managot sa Boss niyong masungit." Dahil doon natawa ang mga empleyado ni Franz na ikinasimangot naman nito sabay hila sa akin. “Back to work!" sigaw ni Franz sa kanila kaya dali dali ang mga balik nito sa kaniya-kaniyang cubicle. “Ang sungit mo naman sa mga employee mo," sabi ko sa kaniya sabay hampas sa braso nito. “Paanong hindi ako magsusungit eh sila nginingitian mo ng matamis tapos kapag sa akin lagi kang nakasimangot." nagtatampong sabi nito sa akin.

Sarkastong sabi ko sa kaniya. "Oo nga pero nililig--" "Hep! Hindi naman kasama sa trabaho 'yong panliligaw mo sa akin, so dapat magtrabaho pa rin ako kahit nililigawan mo pa ako." Diretsyang sabi ko. "Kung gusto mo, dagdagan mo na lang ang sweldo ko." Pagbibiro ko. "Good Idea--" "Hoyy joke lang! 'Di ka mabiro." Pagbawi ko.

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”

Hindi niya siguro napaghandaan ang tanong ko dahil napakurap pa siya ng ilang beses, bago lumabas ang kaniyang malamang ngiti. "You just asked the most common question. But why do I found it so difficult to answer?" Aniya pa at mahinang natawa. Babawiin ko na sana ang tanong ko kanina nang bumuntong-hininga siya. "I can give you the best answer with just two words. And that is, be yourself." She paused and looked away. "Life is short, they say. Kaya habang nabubuhay tayo, kailangan nating gawin ang mga bagay na makapagpasasaya sa atin. Hindi sa ibang tao. We have bosses, yes, and we are paid, but at the end of the day, seeing your boss's happy is a mere bonus when you found out that you were

I said while trying to control my temper. "Sir-" "Get the fuck out of my way!" sigaw ko dahilan para mapatayo na siya sa pagkakaluhod at umiiyak na lumabas sa opisina ko. Poor people are so annoying and funny at the same time. If they want to have a better job, dapat ay gawin nila ang best nila sa trabaho nila. I payed them big time tapos bibigyan lang nila ako ng palpak na reports? I know she did her best to get a better reports that I want pero hindi ko nagustuhan iyon nung basahin ko or maybe dahil na rin sa kahapon pa ako badtrip dahil kay Haya.