Intrigued In Tagalog の小説・ストーリー

"Tanong ito ulit ah...ano ba ang buhay mo sa Manila?" "Why, are you interested on me now? Do you like me?" Nanlaki ang mga mata nito at panay ang iling. "Hoy hindi ah! Nagtatanong lang ako para mas makilala kita ng husto kasi yaya mo ako eh. Walang ibang ibigsabihin promise!"

Mas lalo akong nagulat nang makitang si Joan pala ito na halos kakababa lang ng sasakyan nila. Alam kong sa Ilocos din ang punta nila pero hindi ko inaasahan na sa iisang beach resort lang pala kami magkikita. Ano ba ang malay ko kung sa Ilocos Sur pala sila? At isa pa, napakalawak at napakaraming resort dito sa Ilocos Norte kaya laking gulat ko na lang nang makita ang kaibigan dito. "Joan?" Hindi pa rin nawawala ang gulat ko sa aking mukha kaya natawa ito sa'kin at agad akong nilapitan.

*gulp* bakit ganito siya makatingin? "If I give you a chance, mamahalin mo na ba ako?" inulit niya yung sinabi niya and still... SPEECHLESS! ///////////

Sagot ni Angela. Pagkatapos ay lalong nagiging pangit ang reaksyon ng kanyang lola habang kumukunot ang kanyang mga labi. Nagiging madilim ang kanyang mukha at nakakunot ang kanyang mga kilay. Tapos sabi niya.... "Na-brainwash ka na ba ng walang kwentang basurang ito? Mangyaring bumalik sa iyong katinuan ngayon!"

At isa lang sa scheme ng mga ito ang paglapit sa ibang tao at pagtawag ng tatay? Parang may kumurot sa puso niya sa naisip. Hindi pa man parang masasaktan na siya. Kabaliwan man pero... feeling niya siya ang ama ng bata. Lihim na lang siyang natawa sa sarili. "Tay, Jollibee tayo ha?" masayang request pa nito. "Teka bakit ba Tatay ang tawag mo sa akin?" tanong niya dito na may ngiti sa mga labi.

--- May ilang tao sa paligid na napapatingin na sa amin. --- Mga curious. --- Mga mapanuring mata. --- At lalo akong nakaramdam ng hiya. --- Dahil pakiramdam ko... Ako lang ang hindi nakakaintindi sa nangyayari. --- Ako lang ang mukhang tanga. --- Ako lang ang umaasa. --- "Excuse me." --- Mahina kong sabi. --- Hindi ko na hinintay ang reaksyon nila. ---

Gumawa ng ingay ang kabayo na tanda na masaya itong makita ako. "Gusto mong mamasyal?" tanong nito. Napalingon ako dito. "Sana." Bumalik ang tingin ko sa kabayo. "Pwede kitang samahan…" bulong nito sa akin. Bigla ay nag-iba ang pakiramdam ko. Para bang biglang uminit. "Sige, gusto ko ding maligo sa ilog!" malumanay kong sambit.

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

Kumabog nang napakalakas ang nahihibang kong puso. “Boy friend mo ako. Lalaking kaibigan, `di ba?” Umawang ang bibig ko; nalusaw ang kakatiting na pag-asa. Napakapaasa kasi ng mga salita niya. “Oo nga. I mean, hindi naman kita boyfriend—as in, karelasyon—kundi boy friend. At bakit ba ang init ng ulo mo? Ano ba’ng problema mo sa akin? Inaano ba kita?” yamot kong sabi.