Isabella Garcia Shapiro Novels & Stories

someone put a hand on my shoulder, napatingin ako kung sino ito, It is just Juanita but my feet got back up because from the back of my secretary there is my wife's parents. "Damien what happen?" aniya ni mama Shara, she's the mother of my wife, katabi naman niya ang asawang si papa Gregor na walang imik at masama ang tingin saakin. What do you expect from the father of my wife?

May mga nasakote ring milyon milyon na shabu. "Sargent Cervantes." May tumawag sa pangalan ni Isabel habang nakaupo sya sa ambulance para gamutin ang sugat nya. "Kamusta ka?" Tumayo si Isabel at nagsaludo sa superior nya. "General." "Maupo ka na." Utos ng matanda kay Isabel. "Nagtagumpay kayo na likumin ang mga shabu dito." "Pero nakatakas si Red Sparrow..." May panghihinayang sa boses ni Isabel habang nakatingin sa kanyang mga kamay. "Pero natamaan ko sya at..."

Sa kaliwa, ang mga papeles ng permanent transfer of assets mula kay Isabella patungo sa kanya. Lahat ng plano niya—ang kasinungalingan, ang manipulasyon, ang pagsakripisyo ng isang inosenteng babae—lahat ay nagbunga ng tagumpay. At kahit ilang ulit pa siyang tanungin ng kanyang konsensya, may sagot na siya. "Para sa kapangyarihan, walang sakripisyong masyadong marumi. At si Isabella? Siya ang una at huling hadlang."

Izabella Everything was like a dream. It feels like a fairytale. But it isn't. Because fairytale only happens in a book. This isn't a book. This is a reality. After all the heartbreaks that we went through. The past years that we've been apart. The hope that I lost. The hopes that he hold on to. The faith that he have. And the powerful God who helped us make it. And now... here we are. I am now Mrs. Izabella De Lucca—Harper. We really made it.

Dahil sa love, sinira mo lahat. Napahawak ako sa tiyan ko ng maalala kong may munting anghel doon. Reminding to me that I am not alone. Reminding me that we are one. — ZIAH’S POV I'm twenty-four seven in front of my computer. Hot topic kasi ang friend ko na si Isabella. Hundreds of notifications, isang pangalan lang ang lumalabas… her name… Isabella Rivera. Videos. Comments. Rumors. Attacks.

Kaya nahintatakutan ang tauhan nito at nagtatakbo, sa takot na baka pati siya ay pag balingan ng galit nito. Nanlilisik ang mga mata nito at nag aapoy ang kalooban sa nalaman. Kaya naka isip ito ng plano ipapahaloghog niya ang lahat ng karatig bayan, para lang mahanap si Isabella. Ang tagal niyang hinintay ang pagkakataong ito kaya hinding hindi na siya papayag na makawala pa ang babae. Mahal na rin ang na invest niya sa manager nito na si Minerva, kaya hindi siya papayag na hindi niya makuha ang babae. Ang tagal rin niyang hinanap ito ng umalis ito ng L.A at hindi na nakita, mabuti na lang nag launch ng bagong produkto si VillaGracia at doon niya ulit nakita si Isabella. Kaya simula non hin

Maya-maya, dumating na sa trabaho sina Beatrice at Shaira, at nagulat din sila sa kanilang nakita. Bago pa man sila nakapagsalita, bumukas ang pinto ng elevator kasabay ng isang ding, at dumating si Isabella na may dalang almusal. Balak sana niyang pasalamatan sina Beatrice at Shaira ngunit nang makita niya ang eksena, sandali siyang natigilan, tapos ay lumitaw ang pagkasuklam at galit sa kanyang mga mata. Nang makita ni Direktor Sara ang manugang, agad niyang itinuro si Beatrice at sumigaw sa mga estudyante:

"Ang akala ko... akala ko ayaw na siyang makita o makausap ni Kalix. Sabi niya sa akin noon, kinalimutan na niya ang nanay niya pagkatapos ng lahat ng nangyari sa kanila ni Don Gabriel." Huminga nang malalim si Rico at inilapag ang tissue sa lamesa. "Kinalimutan sa isip, Ma'am, pero hindi sa dugo. Si Madam Isabella lang ang tanging nakakaalam kung nasaan ang mga lumang safe deposit boxes ng mga Moretti-Vance. Noong bago pa lang ang Council, si Madam Isabella at si Elena Vance ay magkaibigan. Halos magkapatid na ang turingan nila bago nagkaroon ng gulo sa pamilya."

Nakangisi siya dahil walang kahirap-hirap niyang nagawa ang plano niya. Bumaling si Isabella kay Carolina. Marahan siyang naglakad palapit dito hawak ang patalim niya. Natawa pa siya nang umatras si Carolina, pero walang reaks’yon ang mukha nito. Normal na siguro rito ang tila robot na facial expression. “Pasensiya na kung gagawin ko ito sa ’yo, Carolina, pero hindi ako hihingi ng tawad sa gagawin ko. Ikaw ang magiging daan para makamit namin ang tagumpay.”

Tita Isabela made her way towards me, and when our paths crossed, ay kaagad niya akong niyakap ng mahigpit bago niya ako hinalikan sa pisngi. Tita Isabela Leventis is already sixty years old, ngunit hindi pa rin maipagkakaila ang kagandahang taglay niya. She also has a carefree personality na bihira ko na lamang makita sa mga kilala ko na kaedad niya, which could also be the reason why she was still looking young despite already being in her sixties. But aside from her physical beauty, Tita Isabela is also very nice.