Isabella Garcia Shapiro Novels & Stories

Maya-maya, dumating na sa trabaho sina Beatrice at Shaira, at nagulat din sila sa kanilang nakita. Bago pa man sila nakapagsalita, bumukas ang pinto ng elevator kasabay ng isang ding, at dumating si Isabella na may dalang almusal. Balak sana niyang pasalamatan sina Beatrice at Shaira ngunit nang makita niya ang eksena, sandali siyang natigilan, tapos ay lumitaw ang pagkasuklam at galit sa kanyang mga mata. Nang makita ni Direktor Sara ang manugang, agad niyang itinuro si Beatrice at sumigaw sa mga estudyante:

Nakangisi siya dahil walang kahirap-hirap niyang nagawa ang plano niya. Bumaling si Isabella kay Carolina. Marahan siyang naglakad palapit dito hawak ang patalim niya. Natawa pa siya nang umatras si Carolina, pero walang reaks’yon ang mukha nito. Normal na siguro rito ang tila robot na facial expression. “Pasensiya na kung gagawin ko ito sa ’yo, Carolina, pero hindi ako hihingi ng tawad sa gagawin ko. Ikaw ang magiging daan para makamit namin ang tagumpay.”

"Ano ka ba, Mia? Trabaho ang pinunta ko roon, hindi landi. Saka napakasungit at napakalamig ng lalaking 'yun. Ni hindi ko nga alam kung marunong ba siyang ngumiti." Natawa si Mia. "Sabi ko nga. Pero seryoso, dahil kailangan mo ng elite background, may kakilala akong swak sa criteria niya. Si Isabelle Dela Vega. Isang sikat na fashion designer na galing sa lumang mayamang pamilya. Maarte nga lang, pero powerful woman ang dating." Agad na nakipag-appointment sina Emma at Mia kay Isabelle nang gabing iyon sa isang high-end restaurant.

Ang sistema ay nanatiling buo; isang ulo lamang ng hydra ang naputol. Isang gabi, habang ang pamilya ay tahimik na naghahapunan, isang balita sa telebisyon ang biglang umagaw sa kanilang atensyon. Isang babaeng may matalas na tingin at eleganteng kasuotan ang iniinterbyu. Ang pangalan sa ilalim ng kanyang mukha ay: Isabella Montoya, Chairperson ng Founders' Economic Council.

Pekeng-peke ang ngiti nito na sobrang kinakatuwa pa ng mga kaharap. “Everyone, please be careful not to trample or get injured. I'm okay with being interviewed. Huwag kayong mag-unahan.” People passed by Isla from time to time, and she could clearly hear their admiring and envious words. “Kahanga-hanga talaga itong si Miss Shirley. Sa edad na 27 taong gulang pa lamang, nakilahok na siya sa malalim na pananaliksik at pagbuo ng mga bagong gamot para sa may mga malalang sakit na pasyente. She is a high-achieving student who combines traditional and western medicine, and her future is limitless. Nakakainggit ang talino niya ‘no?”

Tumayo siya, nakatawid ang mga braso, malamig ang tingin kay Adam. “Isabella, isa ka na lang ordinaryong empleyado. Wala kang karapatang kausapin ako nang ganyan.” “Ako ang general manager. Karapatan kong pumili ng direktor.” May paghamak sa boses ni Adam. Obvious na gumaganti siya. Alam niyang may plano si Isabella, pero ngayon—gusto niyang siya naman ang mang-insulto! “Ikaw nga ang general manager, pero ako ang pinakamalaking shareholder.”

Isang babaeng nakasuot ng red power suit, may bitbit na Hermes bag, at may awrang akala mo ay pag-aari ang buong building ang pumasok. Si Isabella Valderama. Ang babaeng minsan nang naging bahagi ng buhay ni Sebastian bago pa pumasok ang salitang "scripted marriage" sa bokabularyo nito. Kararating lang niya galing New York para asikasuhin ang Valderama Corporation, kung saan ang De Cartier Group ang main investor. "You haven't changed, Sebastian. Still the same workaholic jerk I knew," panimula ni Isabella habang dire-diretsong umupo sa sofa, tila ba hindi siya naging "ex" na biglang nawala noon.

Grainy footage. Pero malinaw ang mukha nila. Althea sitting across Isabella. Talking. Listening. And then… Crying. My hands tightened around the phone. Ano ang sinabi mo sa kanya, Isabella? Hindi ako tanga. Alam ko kung anong klaseng babae siya. Strategic. Cold. Manipulative. And if she approached Althea… It wasn’t accidental. Tumayo ako bigla. “Prepare the car,” sabi ko sa assistant ko.

sabi nito,"na hindi mo kinakalimutan kung sino ka." Tumango siya. "Hindi po." Tahimik ulit ang mesa. Ngunit hindi na ito mabigat. Sa halip, may halong saya. May halong asaran. "So," biglang sabi ni Isabella, "pwede na ba akong maghanda mentally sa pagiging official kapatid ng CEO?" "Bella!" sabay na sabi nina Althea at Maria Elena. "Teka lang," tawa ni Isabella.

For that bitch Anastacia? Napadàing ako sa biglaang pagsakit ng aking ulo. Rumaragasa sa aking ala-ala ang mga tao at mga nakaraang pangyayari na hindi pamilyar sa akin. Cecilia Eckhart Campbell. I remembered this woman's name. Ah! She’s the character of the book that I had read before. Kung ganun, my soul was transmigrated into this woman's body? How come? Sa librong binasa ko ay walang exposure ang babaeng ito, she was just mentioned once.