Novel & Cerita Jessica Hagedorn

sagot naman ni Georgina habang dahan dahang nagtatago sa kumot. "Georgina" tawag ko sa kanya pero imbis na sagutin niya ako nagtalukbong nalamang siya ng kumot. "George" sakto namang bumukas ulit ang pinto at pumasok ang isang balinkinitang babae na nakaputing damit. "Hello, I'm Dra. Serene Gruigor and I'm your wife's OB(obgyen) for about 3 months now"

Mas maganda pa kesa dun sa nauna kong nakita sa pila. "Let me take you home?" wika sakin ng babae. Ano daw? Take home? Iba nasa isip ko ah. "Ha??" yan nalang naging sagot ko. "What i mean is, ihatid na kita pauwi sa inyo. Pabalik na naman siguro yung driver ko." wika nito sakin. "Ahh hihindi na. Okay lang ako, medyo malapit lang naman kami dito." sagot ko sa kanya. "Sure ka? Okay. By the way, ako nga pala si Jessica Olivia Villafuerte, but you can call me Jess." wika nito sakin. "Ahh sige. Antonio Dela Cruz, pero Ton nalang para maigsi." sagot ko naman sa kanya. Nag kamayan kami at umalis na ako sa Clinic. Habang nag lalakad ako ay ramdam ko ang pananakit ng sikmura ko, pero tiniis ko nalang

Tiningnan niya si Jessica saglit, bago tumalikod at tuluyang naglakad patungo sa kwarto nilang magkasintahan. Si Jessica ay ina ni Harvey at founder ng Pearson Building na ngayo’y mas kilala sa tawag na Specter Ross building. Binili ito ng yumaong ama ni Rachel na si William Specter, at ipinamana sa kaniya dalawang buwan bago ito pumanaw. Dahil sa naging magkatuluyan sila ni Harvey, nagpasya itong gawin siyang Name Partner, o sa madaling salita ay co-CEO ng kompanyang noo’y pagmamay-ari ng ina nito. Dahil sa pagsasanib pwersa ni Rachel at ni Harvey na parehong kilala bilang pinaka-magagaling na mga abogada sa kani-kanilang siyudad, tinitingala ngayon ang kompanyang Specter Ross dahil sa angk

Dinalaw nya ito dahil gusti nyang magpaalam. "Honey." Nag angat ng tingin si Henry ng dumating na si Melissa na akay ng dalawang babaeng pulis. Tinanguan nya ang mga ito at nagpasalamat. Umupo naman si Melissa sa harap nya. Inusod nya sa harap nito ang dala nyang brown paper bag na may lamang pagkain na binili nya sa paborito nitong restaurant. Malaki ang ngiting itoy kanyang binuksan at nilabas ang mga pagkain na nakalagay sa mga container. Halatang sabik ito sa mga ganitong pagkain. Dito kasi ay hindi nito makakain ang anumang gusto nitong pagkain.

Tinignan naman nito iyon na ikinailang ko dahil nakataas pa rin ang kilay nito na nakapahalukipkip! "Yon lang ba?" sarkastikong tanong nito. Napangiwi akong akmang ibababa na ang kamay nang bigla nitong inabot at mahigpit 'yon hinawakang ikinalunok ko. Para akong nakuryente sa pagkakahawak nito at muling bumilis ang tibok ng puso ko! "I'm Jessica, Jessica Harris. Weight lifter athlete's here. How about you?" pormal nitong tanong na hawak pa rin ang kamay ko.

Lauren Masayang lumabas naman na ako ng office ni Camela. Paano naman kasi naka score ako dito ng halik. Hayst dapat talaga dinadaan ito sa mga ganung diskarte para hindi na siya makapalag pa. Kung ginawa ko na pala sana yan kaninang umaga sa kanya eh di sana sabay pa kami nag lunch ngayon at hindi na nadagdagan pa ang galit nito sa akin kanina. Pero okay na rin yun atleast nakita ko kung paano mag selos ang isang Camela. My god nakakatakot pala ito mag selos. Hindi ko na gagawin pa ang anumang bagay na mag trigger dito para mag selos siya baka sa susunod hindi lang ako nito masakal. Grabi todo kaba ko talaga kanina mabuti na nga lang at inalis din nito kaagad ang pag kakasakal sa akin dahil

Nanginginig din siya at hindi niya alam kung paano pipigilan ang kanyang ama. Jessica’s POV: Kinakabahan na ako, habang patuloy kong inililigpit at isinisilid ang mga alahas kong nagkakahalaga na rin ng ilang milyon. Ibinabalot ko na lahat iyon, at nagpautos na rin akong widrawhin ni Lhyeon ang laman ng lahat ng atm accounts ko. Ang mga credit cards ko ay naputol na kaagad. Napakabilis namang magdesisyon ng matandang iyon!

Hindi niya alam kung hiya o sakit ang nararamdaman niya. Sa labas, narinig niya ang tunog ng hanger at ang pagbukas ng closet. Kinuha ni Caden ang itim na polo at maingat na sinuot iyon, parang sanay na sanay sa bawat kilos. Bago pa niya maisara ang top button, marahang bumukas ang pinto. “Caden…” Si Jessica. Nakapasok ito, halatang nag-aalangan pero may lambing sa boses.bAng mukha nito, bahagyang namumula kunwaring nahihiya pero may motibo naman.

" Hindi naman kasi ako maalam sa pagtatahi gamit ang makina kaya hindi rin kita matutulungan. Pasensya na talaga. " Hindi naman malaman ni Isabella kung anong isasagot niya dahil hindi siya puwedeng umuwi na walang nabago sa blusa. Alas tres na ng hapon, may dalawang oras pa siyang natitira para tapusin ang dapat na ayusin. " A-Ayos lang ba kung mahiram saglit 'yong makina? Hindi kasi ako puwedeng umuwi nang hindi naaayos 'yong tahi ng blusa na pinagawa ni Madame Leticia. "