Novel & Cerita Kapantay Ay Langit

Tanong ko kay kuya habang nakatingala parin ako sa langit. "Hindi, bunso. Kasabihan lang yan ng matatanda. Uso kase noon ang tatambay sa labas ng bahay tuwing gabi kapag maaliwalas ang kalangitan, maglalatag sila ng banig sa damuhan at hihiga para pagmasdan ang mga bituin sa langit tapos iisipin nila na isa sa mga bituin ay ang mahal nila sa buhay. Kung minsan naman ay magbibilang lang sila ng bituin para libangan nila." Paliwanag sa akin ni kuya...

Kaya't 'wag magtataka Kung bakit ayaw kitang mawala Kung hindi man tayo hanggang dulo 'Wag mong kalimutan Nandito lang ako, laging umaalalay Hindi ako lalayo Dahil ang tanging panalangin ko ay IKAW * ANG buong akala ko ay sa panghaharana na magtatapos ang mga sorpresang inihanda ni Yuan— hindi pa pala. Pagkatapos kasi ng ilang matinding asaran at tuksuhan ay muli niya akong ipinagpaalam kina mama at papa. Nandito na ulit kami sa rooftop. Magkatabi kami ngayong nakaupo sa ibabaw ng papag. Ang awkward lang ng feeling, dahil kahit isa sa amin ay walang nagsasalita. Parang bigla kaming nakaramdam ng hiya, sa isa’t isa.

Sa isang iglap lang, may namuong mensahe sa kalangitan sa pamamagitan ng mga bituin na nagkumpulan. Dear Cazandra, Alam naming pagod na pagod ka na. Mabigat ang iyong dinadala. Pero that's life. Minsan nasa taas ka, minsan naman ay nasa baba. Kailangan mo lang pagtagumpayan ang lahat ng problemang darating. Nandito lang kami sa tabi mo, maaasahan mo. Kaya nawa'y tanggapin mo ang aming paanyaya. Kailangan ka ng mundo.

CHAPTER 1: Ang Hatol ng Bilyonaryo Ang langit ay tila nakikiramay sa bigat ng bawat tibok ng aking puso. Sa labas ng naglalakihang bintana ng mansyong Alcantara, ang ulan ay walang tigil sa pagbuhos, tila isang dagat na gustong lumunod sa buong mundo. Ngunit sa loob ng engrandeng sala, mas malamig pa ang atmospera kaysa sa hanging dala ng bagyo.

Simple pero sapat para makabawi. "Ang dami kong tanong, pero natutuwa akong ligtas tayo ngayon," bulong ni Alyana habang inaayos ang buhok ni Eli. "Mommy, bakit may helicopter tayo kanina? Ang saya pero ang ingay!" ani Eli habang ngumunguya ng tinapay. Napangiti si Bash. “Parang superhero ka, anak.” “Talaga? Ako si Super Eli! Tapos ikaw si Doctor Papa, tapos si Mommy si Nurse Pretty!”

"Isang gabing tulad ng ano?" "Isang gabi na napakaganda," sabi niya. “I mean, tingnan mo kung gaano kaliwanag ang langit ngayon! Tingnan ang lahat ng mga bituin pakiramdam ko napakalapit natin sakanila. Ginagawa nitong mas maganda ang buong mundo, alam mo ba? Ginagawa nitong lahat, kahit na ang mga bagay na karaniwan lamang sa araw, ay parang gawa sa mahika. Kahit papaano para sa akin. Palagi kong gusto ang paraan ng paglipad sa gabi, lalo na kapag nasa mga lungsod kami. May kung ano tungkol dito. Ang mga bituin isa sila sa magdadala sayo sa lugar na nais mong marating sa tuwing naliligaw ka." "Alam mo bang kaya kitang dalhin sa kalangitan o sa lugar na masaya kahit hindi ako bituin?" lihim

KABANATA 4 — ANG KASALANG WALANG PUSO, PERO MAY LIHIM NA PLANO Maulap ang langit ng umagang iyon. Waring kasama ng ulap ang bigat na bumabalot sa dibdib ni Averill habang nakatayo siya sa harap ng isang maliit na kapilya sa Tagaytay Highlands. Sa labas, hindi man umuulan, tila bumubuhos ang lamig sa paligid — lamig na mas mabagsik pa sa presensya ng mga panauhin na dumalo sa kasal.

“Kung ang batas ng langit ay may taas na sampung libong talampakan, bago pa maabot ng kahit ano sa mundong ito ang 9,999 na talampakan, nasa kontrol ito ng langit. Pero sa sandaling lalampas na ito, ibibigay ng langit ang lahat ng lakas nito para parusahan ito. Ito ang madalas na tinutukoy ng mga tao na heavenly tribulation!” Sa puntong ito, huminto sagli si Vera, at naging seryoso ang ekspresyon niya habang sinabi, “Pero, sa lahat ng bagay sa langit at lupa, ang nag-iisang katangi-tangi lang ay ang taong may kapalaran ng ascending dragon!”

saka dasal niya ng taimtim sa Maykapal. Ang ikinakilabot niya’y nang may sinag ng araw na lumusot sa dahon ng mga puno at tumama iyon sa kanilang mag-asawa. Sinagot agad siya ng langit. Madamdamin silang nagyakap na mag-asawa pagkuwa’y naiiyak na tumingala sa nagbukas ding langit para sa kanila. Nagpasalamat sila nang nagpasalamat.

naupo ako SA fountain. Napaangat Ang tingin ko SA kalangitan.. makulay Ang mga iyon dahil SA liwanag Ng mga nag ki-kislapang mga bituwin at pati narin Ang liwanag na nanggaling SA buwan.. Gabi na pala.. SA sobrang abala ko ay Hindi Kona namalayan Ang oras at Hindi na ako nakakain Ng tanghalian at maging hapunan..tanging kape Lang Ang laman Ng tyan ko kaninang Umaga Kaya pala nagugutom na ako.... "Ang lalim Ng iniisip mo Queen ah,baka mahulog ako Nyan."Mula SA pag kakatutok ko SA kalangitan ay nalipat iyon SA nakangising muka Ni Black...