Kapantay Ay Langit Mga Nobela at Kwento

Kapag titingala ay parang abot na ang langit. "Kapag nag-umaga kusang bumaba ang ulap, para ka ng nasa langit kapag nasaksihan mo iyon."Pagsasalita ni Novice. Hindi niya maalis ang pagkakatitig sa maamong mukha ni Shaina. Nang sumulyap ito ay muli na naman bumilis ang pagtibok ng puso niya.

Noon lang siya nasiyahan. "May mga bitag sa lupa, at tiyak na mayroong nakakatakot sa langit. Ang gintong sungay na dragon ay maaaring lumipad, at gayon din si Mike Baylor. Hindi ko sila hahayaang pumailanglang sa langit nang napakaginhawa!"

E patay na yung tao kapag marating yung langit ah. Disiotso kana Scarleth, pero yang utak mo. Isip bata parin. Nako iwan ko sayo. Totoo naman talaga. Ikaw ba nakarating na sa langit? Oo, ilang beses na kaya. At masarap dun mapipel mo talaga yung saya. Lalo na pag-binilisan? Mabilis ka talaga makarating sa langit. Ayan kana naman ohh!! Umayos ka nga.

Napapangiti kong kanta. "Ang iyong mga tingin...Labis ang mga ningning... Langit ay bumaba... Bumababa pala ang tala...Tumingin ka sa aking mga mata At hindi mo na kailangan pang Magtanong nang paulit-ulit Ikaw lang ang iniibig..." "Kinikilig si Roxana! Pulang-pula na!" Katyaw pa nila sa asawa kong halos itago na ang mukha sa kamay n'ya.

Ang walang tigil na dagundong ng kulog ay gumagala sa kalangitan habang ang kidlat ay tumama sa lupa at parang hahatiin na ito ang mundo sa dalawa. Ang kalangitan sa itaas ay puno ng stratus gray clouds habang nagbabantang bubuhos ang ulan. Habang handang alisin ni Inang Kalikasan ang kanyang galit, maririnig sa buong sulok ang masasakit na sigaw ni Reigna.

sunod-sunod nila sabi. "Woi! Ang babata niyo pa, ha. 'Tong mga 'to!" saway niya sa mga batang nanunukso. "Sabayan niyo na lang akong kumanta habang naliligo tayo sa ulan, okay ba?" agad namang tumango ang mga ito. "Opo! Sige po, Ate… Kanta po kayo!" Song Title : ULAN By RIVERMAYA Kada kumakanta siya ay hindi ko mapigilang mapatulala. Hindi siya kilala ng isip ko pero ang puso parang kilalang-kilala siya.

Todo-ngiti kong sagot habang pinapahiran ang pawis sa noo ko gamit ang dulo ng sando ko. ​"Hay naku, Marikit. Ang layo ng agwat niyo. Langit siya, lupa tayo. Sa totoo lang, baka putik ka pa nga, eh. Mag-ayos ka muna ng itsura bago ka mangarap ng bilyonaryo," biro ni Nanay bago ako tinalikuran.

Naglakad siya sa lansangan habang pinagmamasdan ang kalangitan na balutin ng dilim. "P-pasensya ka na anak, k-kailangan mong maranasan 'tong nararanasan ni mommy, ha." Hinalikan niya ang umiiyak na sanggol at napatingin siya sa kalangitan nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan.

Tinapilok ni Kupido Pabagsak Sa'yo ••• I love the rain, the vibe it gives. The soothing chilly cozy atmosphere you'll feel with it, something inside me craves that stormy weather. The gloomy skies and thunder give me inspirations and thoughts and ideas, pero at the same time I hate how it gives me hard time lalo na kapag papuntang work at pauwi. The struggle I have to face with it. The hassle I have to go through. I love it yet I hate it. I'm not privilege enough to just love it. Sometimes loving the rain seems wrong and insensitive. Having a nice home with a good roof, a car, or even an umbrella seems wrong during stormy weather. It's because you have the privilege to have it and some do no

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan Nating dalawa Nating dalawa Simoy ng hangin na kay lamig sa katawan Daig pa rin ng liyab na 'king nararamdaman Sa tuwing tayo'y magkabilang mundo Isang tingin ko lang sa buwan napalapit na rin sa iyo Langit ay nakangiti, nag-aabang sa sandali Buong paligid ay nasasabik sa ating halik Lumingon ako kay Xyvier na kumakanta din at nakita ko kung pano niya ko ngitian at tanguan to encourage me. And then I saw how the crowd was pleased while listening to us. My voice and Xyvier's really blended well. I suddenly feel like the night is becoming enchanting. Na parang unti-unti ay nawawa