Karma Kabet Quotes นิยาย & เรื่องราว

"Kailan man ay hindi na ako magiging sagabal o istorbo sayo," Seryoso siya sa sinabi. Matagal na niyang pinagsisihan ang lahat ng kalokohan noon. Kalokohang, siya rin ang naging biktima. Karma is real ika nga. Agad na nagbaba ng tingin si Zam ng makaramdam ng panunubig mata. Tinatraydor na naman ata siya ng sariling damdamin. Pero sumumpa na siya noon. Sumumpa na iyon ang una't huling masasaktan siya ng dahil sa pag-ibig.

" Tumigil siya sandali bago bumuga ng hangin. "Mabilis kumatok ang karma." Sabay ngiti niyang may halong babala. Mukhang natakot ang tropa sa sinabi ni Lolo. "Oo nga po eh…" seryosong sagot ni Vonn. "Karma is real. At sobra po akong naniniwala diyan. Lahat naman siguro tayo takot diyan." Tumingin ako sa kanila, at ngumiti. "So ano? Para sa pagbabago?" tanong ko habang tinaas ang baso ko.

“Stella, hindi ako kalmado kapag ikaw ang pinag-uusapan. Hindi ako mabait sa mga taong sinasaktan ka. Inubos nila ang pasensiya ko.” Huminga ako nang malalim. “May backlash ‘yan. Lalo na sa akin.” “Ako ang haharap doon,” sabi niya. “Hindi ikaw.” Nag-scroll ulit ako. Nagbasa ng mga komento mula sa ibang businessmen and netizens. “Karma is real.” “Si Kacey pala ang totoong salot.” “Sana hindi na lang siya nanggulo sa iba.”

Si Hyder ang makakakuha ng dangal ko ngayon. Pumatong muli si Hyder sa akin at kiniskis ang kanyang sandata sa bukana ng kweba ko. Naramdaman ko ang kuryente na dumaloy sa buong katawan ko. "Ikaw ang hindi makakalimot gabing ito Hyder. Sinusumpa ko yan. Pagsisisihan mo ang lahat ng ginawa mo sa akin. Ako mismo ang gagawa ng karma para saiyo" bulong ko sa isip ko.

Ang mga salitang 'yon ay tila ba mga punyal na bagong hasa na tinapon sa dibdib ni Axcel, "I didn't intend to do it... Wala akong planong bumawi sayo... And i-its not a karma..." Padabog na pinahid ni Carmela ang kanyang mga luha. Hindi karma?! Hindi pang bawi?! Eh bakit nya ito nagawa sa kanya?! Imposibleng hindi pumasok sa utak ng lalaki na bawian sya sa kanyang mga kasalanan noon! Especially now that he already gained his memories! So what's the excuse for all of it?! Ano? Katuwaan lang? Joke time? Prank time? Fvck!

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

Kumuyom ang kamao ko at sumama ang tingin ko sa langit na punong-puno ng bituin. “Lucifer used me for his worthless revenge and made me his mistress to ruin me to many people. Lucianna tried to kill me and my mom, many times but she ended up killing my unborn child. Mercedes and Katarina degraded and insulted me many times. They killed the Zafara Perez and now they made me like this. Who am I to take revenge? This will be worth it in the end? It will be worth it, if karma can't do anything to get even then i'll be their greatest karma.”

Maging ito ay hindi maiwasang magulantang sa mga pahayag ni Justine. "Hindi kaba natatakot sa karma, Kent?" tanong ko na may pag-aalala. Nag aalala ako sa anumang balak niyang gawin. Pero mas nakaramdam ako ng pagkaawa sa babaeng gagawan nito ng masamang balak. Kawawa naman ang babaeng iyon kung sino man sya. "Hindi naman siguro totoo yung karma na sinasabi mo, Garrett."

"Nahulaan ko nga na may pinaiyak kang babae eh ngayon ka pa hindi maniniwala. Akina yang kamay mo, ito na lang ang kapalit sa isang libo mo. Babasahin ko ang kapalaran mo." Wala na akong nagawa ng kunin nya ang kamay ko at ibuka. Napakamot na lang ako sa ulo habang nakatingin sa kanya. Kumunot ang noo nya na parang may nakitang kakaiba sa palad ko. Natawa na lang ako. "Nakow! Yari ka pogi. Paparating na ang karma mo." Tuluyan na akong natawa sa sinabi nya. "Hindi po ako naniniwala sa karma lola, tao lang ang gumagawa nyan."

Ramdam ko kasing tinitimbang niya ang nararamdaman ko sa pamamagitan ng pagmamasid sa akin. “Hmm.” Marahang sumimsim ako sa hot chocolate na hawak ko. “Pagod na ako, Kir. Pagod na pagod na. Don’t I deserve to be happy—like really, really happy? Iyong masaya lang tapos kung may problema ay iyong kayang-kayang lusutan.” He sighed before I felt him caressing my left cheek and my ruffled my bed hair, “You do, Karmine. You deserves happiness. Well, everyone deserves to be happy.”