Romans & histoires Katapusan Ng Aking Paglalakbay

SAM's POV A sigh of relief escaped from me while pacing back and forth around my tinee tiny sala nang walang kahirap-hirap. Mga ilang araw na rin ang nakalipas mula ng muntikan ng mapaaga ang libing ko. And it's been days now as well since I've read that article in the newspaper.

Umayos ako ng upo bago nagsalita. “Hindi lang naman ‘yon yung nabasa ko. Marami pa. Isa lang ‘yon. Naisip ko lang namang itanong sa ‘yo kung naranasan mo na kasi puyat ka! Tsaka nabasa ko na minsan, kapag madalas mag-travel, o kung hindi pa naka-adjust ang katawan sa oras kapag may jetlag.” Ilang sandali siyang natahimik at humawak sa baba na parang nag-isip, habang magkasalubong ang mga kilay.

Huminga ako nang malalim bago naglakad papunta sa sakayan ng jeep. Habang naglalakad ay may nararamdaman akong sumusunod sa akin. Humigpit ang kapit ko sa bag at mas binilisan ko ang paglalakad. Hindi ko rin maintindihan kung bakit wala masiyadong dumadaan na sasakyan ngayon dito. Pati mga tao ay bihira ko lang makasalubong. Mas lalo tuloy akong kinabahan.

Kael knew exactly what it felt like to be young and in a strange place, trying to find your footing. “I remember when I first started traveling for business,” Kael told him. “I thought being successful meant never feeling lonely or unsure. But the truth is, those feelings don’t go away — you just learn how to walk through them. Talk to people, join the clubs that interest you, take it one day at a time. And if it ever gets too hard, you can come home. No questions asked.”

And as I stepped into the unknown, I carried with me the lessons learned and the unwavering belief in my ability to overcome. As life settled into a semblance of normalcy, I couldn't help but feel a sense of restlessness deep within me. The events of the past had changed me, awakened a hunger for adventure and a thirst for new experiences. I yearned to break free from the confines of my comfort zone and explore uncharted territories.

"Saan tayo pupunta?" "Sa kabila," Tipid ko lang na tugon. Halos hindi ko magawang sagutin ang mga tanong niya, dahil kinakabahan ako. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang mga balak kong sabihin sa kanya. Minuto lang ang naging byahe namin para makarating sa kabilang parte ng dagat. Nauna akong bumaba, at inalalayan ko siya.

Para sa kanila ‘to. My parents and theirs were also Searchers like me. At nawala sila sa kalawakan, leaving us behind in this damn planet. Simula noon ay magkakasama na kaming namuhay tatlo. Ibinenta ko ang bahay namin para may panggastos kami sa pang-araw-araw at tumira na sa bahay ng magkapatid. It was hard. Living independently like adults. Sobrang hirap ng adjustments, lalo pa’t mas lalo ring nag-iiba ang mundo sa pagtagal ng panahon.

kunot-noong tinitigan ko ang mataas na gate sa gilid ko lamang dahil sa malakas na ingay na naggagaling doon. Isn't this.. "Hell, yeah! I'm fucking back!" pagsigaw ko't naitaas ko pa ang kamay ko. Sa lapad ng ngiti sa labi ko, pakiramdam ko mapupunit na ito. I mean, sino ba 'di matutuwa? Halos isang linggo din akong nagpalipat-lipat ng bansa at nagtiis sa lamig. Kaya ngayong nakabalik na ako rito, kailangan ko talagang magsaya. Now I know kung bakit biglang uminit ang pakiramdam ko.

Tessa explained to her in detail as everyone listened with rapt attention. “These are birds in flight. The lowest one here has a small and barely visible net on it that is trapping the wings. That shows that you will face many hardships at the beginning of the journey. Taking the first step and leaving your familiar circle is always the hardest. It’s difficult to take flight, even if you were escaping imprisonment.” “The second one has one of the wings a little crooked. It symbolizes that the journey is never smooth and has ups and downs. There is hard work and struggles involved.”

Magalit siya saakin buong buhay niya tutal naman ay sanay na ako. Ilang sandali lang ay biglang naging marahan ang takbo ng sasakyan. Gusto ko sanang sabihin na walang problema kahit mas bilisan niya pa ang pagpapatakbo para makarating na kami agad sa kong saan man kami pupunta, pero hindi ko na lang isinaboses at baka ako naman ang balingan ng matanda.