Keep Myself Sane Mga Nobela at Kwento

“Ingat ka, anak. Wag ka masyado magpagabi.” Ngumiti ako kahit may kung anong kirot sa dibdib ko. Alam kong worried siya lalo na’t wala si Kalix. Pero kailangan ko talaga ‘tong gawin. ‘Yung studio na ‘yon… kahit papaano, sanctuary ko pa rin. And maybe, being there—even for a little while—could help me breathe.

He’s a distraction that I need to eliminate. “Oras na para pagbayaran mo lahat ng pananakit mo sa’kin ngayong gabi.” Napapikit ako ng mariin para pakalmahin ang sarili ko. I need to calm down. You need to calm down, Shiv. This isn’t you. You’re losing your composure. T*ngina naman kasi! Sino hindi hindi mauubusan ng pasensya kung ganito kakulit ang taong laging sisira sa mga misyon ko?

Napalunok ako nang masalubong ko ang malalim niyang pagtitig. "Kailangan kong maging malakas para sa ating dalawa." nakangiting sagot niya bago abutin ang kamay ko. "Sa loob ko, I'm mourning, crying and depressed… but I need to keep my sanity, I need to focus on you and make sure you're safe before anything else." "Ah—" bigla akong napayuko at tinamaan ng hiya.

“Wag mo akong iwan” Tumama iyon sa akin na parang suntok. Hindi ako umalis. Hinayaan kong manatili ang sandaling iyon kahit alam kong hindi ito ligtas. Kahit alam kong bawat segundo na pinapayagan kong manatili siya nang ganito kalapit ay mas lalo akong nahuhulog sa isang sitwasyong hindi ko kontrolado. Nang tuluyan siyang kumalma, saka ako dahan dahan humiwalay. Maingat. Parang may hawak na basag na salamin.

May time na napi-pressure rin naman ako, pero nagawa ko na rin naman na ‘yong kontrolin. Hindi na ako masiyadong nagpadadala sa negative, at naka-focus na lang talaga sa positive. Kaya kahit ano pa ang kalala ang trabahong kinahaharap ko, kalmado pa rin ako. Go with the flow lang, at hindi ko dapat hinahayaan ang sarili ko na ma-pressure, dahil paniguradong hindi gagana ang aking isipan kung ginawa ko nga ‘yon.

It always took me an hour to convince myself to shrug it off. Kagaya ngayon. Nagpawala ako ng malalim na hininga. Hindi ko namalayan na nakatulala na ako at naglalakbay na ang isip ko sa mga scenario na pwedeng mangyari. Mostly mga made up scenario kagaya ng baka magkaproblema sina Seraphina at ang asawa niya dahil dito? O baka magka-away ulit ang pamilya namin? My mind is sabotaging my peace of mind.

Umiling agad ako at ngumiti. "Hehehe, wala po manong, may inaayos lang po ako dito sa gamit ko," pagpapalusot ko. Sana naman ay maniwala siya, para hindi na siya mag-alala pa. Ngunit, ano na ang gagawin ko? Baka mamaya bigla akong makita dito ni Aljur. Ede, malagot pa niya ako? Isipin niyang, hindi ako nagpaalam sa kaniya. Lagot talaga ako nito ehh. --- Huhuhu! Bakit kasi hindi man lang niya binasa ang message ko. Isa pa self, hindi mo kailangan na matakot sa kaniya. Wala ka naman kasalanan ehh. Kaya, kalma lang, kalma. Enhale, exhale, enhale, exhale. Nang makahinga na ako nang maluwag. Inayos ko ang sarili ko. Hindi ako dapat na magpadala sa kaba ko. Kung sakaling mapagalitan ako ni Aljur n

Paano niya pinananatili ang gayong kalmado, kahit na sa harap ng sarili niyang dalamhati? Ito ay isang lakas na kinaiinggitan ko, ngunit hindi ko maiwasang makonsensiya sa pagpapawalang-bisa nito. Nahulog ako sa isang pattern ng pag-asa sa kanyang katatagan, alam kong dadaanin niya ang pasanin ng aking mga insecurities nang walang reklamo.

“Baka mabaliw ka na ng tuluyan? Bakit hindi ka humingi ng tulong sa psychiatrist?“ “No. I will not do that because people might think that I am insane. You know naman dito sa bansa natin, masyadong judgemental ang mga tao.” “Sa tingin ko ay kailangan mong magpahinga. Magbakasyon ka. Pumunta ka sa kahit saan. Kahit anong paraan ay gawin mo para ma-divert ang isip mo sa ibang bagay. Kalimutan mo muna ang mga problema mo dahil may mga tauhan ka naman na pwedeng gumawa ng trabaho mo para sa ‘yo.”

Tumigil siya. Saglit. At saka— bahagyang ngumiti. Mali. Mapanganib. “Keep telling yourself that.” Mas lumapit siya. Mas malapit. Hanggang sa— halos wala nang espasyo sa pagitan namin. “At tingnan natin kung gaano katagal.” Hindi ako makahinga. Hindi ako makaiwas. Dahil kahit anong gawin ko— hinahabol ako ng sarili ko.