Keep Myself Sane Novels & Stories

But I knew I had to stay calm, for my sake, for my own sanity. "Aalis na muna kami ng mga bata, Strike. Pag usapan n'yo muna lahat ng dapat n'yong pag usapan. Ayusin n'yo 'yang gulo n'yo at huwag n'yo na 'kong idamay. Tahimik na ang buhay ko."

"Saka, hindi ko maiiwasang isipin na kailangan kitang makita." Ngumiti si Maureen, "Mabuti naman at nandito ka na. Sabi mo, wala kang oras para sa sarili mo nitong mga nakaraang araw. Kailangan mong alagaan ang sarili mo." "Alam ko," tumango siya. "Gusto kong makasama ka, kaya ako labis na naging abala." "Well, nandito ka na ngayon," sabik na tugon ni Maureen. "Basta't wag ka ng magpapa-stress."

Huminga ako ng malalim. Hindi ko alam kung anong iisipin sa totoo lang. At ayaw ko rin mag-entertain ng kahit na anong thoughts na maaaring makasira lang sa mental health ko. Nang pumasok sa banyo si Kallen ay tumayo naman ako. Dumampot ako ng unan at kumot. Kung hihiga ako sa tabi ni Kallen, baka hindi ako dalawin ng antok. Mas mabuti pang hindi ako matulog sa tabi niya ngayong gabi.

"Thank you po, Chief Rey." Walang tumatakbo sa isip ko kung hindi inis. Anniversary namin at wala akong ginawa kung hindi maghintay sa wala. Keep calm. Keep calm. Bago ka magalit, pakinggan mo muna ang explanation niya, okay? Paulit-ulit kong mantra para manatili sa composure.

Damian Dapat ay tumalikod ako. Dapat ay naglakad ako palabas ng bahay na iyon at hindi na muling lumingon. Dapat ay nagmaneho ako pabalik sa trabaho at kinalimutan ang lahat. Pero hindi ko ginawa. Hawak ko ang journal na ito habang pilit na inuukit ang bawat kasalanan ko sa papel. Ito lang ang paraan para hindi sumabog ang utak ko.

Linyahan ko parang sa commercial lang ng kape. So ayon, 'yong a day in my life ko as a normal person naging abnormal ang dating. Ayaw ko na muna na stressin ang sarili ko. Gusto ko muna mag-relax at tumawa hangga't magsawa ako, ay mali pala, dapat sakto lang para iwas mental hospital.

"Mas maigi nga talaga iyan. 'Di ba ang sabi lumayo tayo sa mga toxic na tao para hindi tayo nai-stress ng husto? Kaya tama lang ang ginagawa mong iyan." "Sana kayanin ko. Bahala na, mag-focus na lang muna talaga ako sa sarili ko. Hindi na ako magpapakampante pa. Iiwas na rin ako sa mga walang kabuluhang gawain sa buhay," dagdag pang sabi ni Carla.

“Dito na pala ang bahay mo ngayon?” Napabalikwas ako’t na-upo, sapo ko ang aking dib-dib at nagpalingon-lingon sa paligid. Boses ng tao ang narinig ko, hindi yun guni-guni! Kapre? Kapre nga ba?! Shooot! Si Phineas Fuchs, nakasandal sa haligi habang humihigop ng kape! Hindi ako nagdalawang-isip na ibato sa kanya ang yakap-yakap kong unan. “Phineas, ayaw kong mamatay dahil lang sa nerbyos!” Hindi nakatakas sa paningin ko ang ikinikubling ngiti sa labi ni Sir Phin habang sinasamaan ko siya ng tingin. Pabagsak akong nahigang muli saka inayos ang aking sistema. Inhale.... Exhale. Nakakainis! Nakahanap na ako ng peace of mind kani-kanina, eh, dumati pa!

Para iwasan siya ay mabilis akong nagpaalam sa kanya. Kinahapunan, pinasya kong mamasyal sa dalampasigan para manood ng sunset. Magandang theraphy daw para maibsan ang stress, eksaktong may bakanteng bench at umupo ako roon. Tutal dala ko ang cellphone kaya sinimulan ko ang pagkuha ng litrato. It will serve as my remembrance at this place.

Madumi rin at puno ng mga sirang gamit kaya isang maling hakbang lang ay maaari akong makasagi ng mga gamit na maaring magbigay hudyat upang matunton ang aking pinagtataguan. I try to calm myself by releasing deep breaths. However, my tears won't stop from falling as my whole body keeps on trembling. At that very moment, I had no one to run into. The only thing that keeps my location secure is the door where I put a chair to serve as its lock. Pinakiramdaman ko ang aking paligid. Wala akong narinig na kahit anong ingay. Dahan-dahan akong gumapang paalis sa pinagtataguan ko. Ngunit biglang kumalabog