Keep Myself Sane Novels & Stories

Shit, hindi ako relihiyosa pero may palagay akong malaking factor ang hindi pa namin pagpapakasal kaya ayaw kaming biyayaan ng anak. She mentally cursed and screamed at herself. Damn it, she said in her mind. Ang dami ko na namang iniisip. Kasalanan ni Kirsten ito. Humugot siya nang malalim na paghinga bago inisandal ang sarili sa sandalan ng sofa. Kailangan niyang kumalma. Ayaw niyang makaramdam ng ganito, ayaw niyang manisi ng iba. Kailangan niyang umiwas sa mga negatibong kaisipan.

They were encouraging me, in their quiet way, to transform myself into someone capable of wholeness again. "Maraming salamat po, Doc." Kahit papaano ay naging magaan na ang pakiramdam ko sa mga nagdaang araw. Hindi muna ako lumabas dahil alam kong may mga mosang. I made myself engaged in yoga, tai chi, and anything that could help me prevent stress.

Anito at nanatili lang na nakatayo sa harapan ko. Napalunok ako ng laway. Her vibes right now speaks irritation. Tila wala ito sa mood at mukhang may hindi magandang sasabihin na naman. Gayunpaman, pinanatili ko ang sariling kalmado. This is not new anyway.

"Para makalimutan mo ang mga problema mo." Napangiti ako. "Tingin mo, makakalimutan ko ang problema ko kapag nagtrabaho ako rito?" "Oo naman! You need to keep yourself busy so you won't think of your problems. Ganoon kadali! Ano? Wanna get hired?"

Nagiging maayos na din ang pakiramdam ko and hindi na ako nahihirapang huminga. Magaling na nga ako at iyon ang masasabi ko. I just need to take care of myself and don't forget to take my medicines. I eat a lot of healthy foods and I'm avoiding my self to drinks, like alcohol, coffee and soda. Sa ngayon din, andito kami sa bahay namin sa Spain. Which is my first home. And guess what?

Lala noticed. "Let us heal you, queen." "Huwag niyo akong alalahanin. Magiging okay rin ako." I reassure them. Napasinghap ako para pakalmahin ang aking sarili. If I weren't calm down right now, I'd fucking ruin everything. Kailangan ko ring limitahan ang paggamit ko ng mahika at baka mapaano ang aking anak. Napahawak ako sa tiyan ko. Stay a little longer, honey. Mama will protect you.

The glass shatters, pills scatter across the floor, and the nurse steps back, not because she's scared of me, but because she can see I'm already scared of myself. Other times, I just laugh. Not because something's funny, but because if I don't laugh, I'll completely lose my mind. So I walk. Paikot-ikot lang sa kwarto. Forward, backward, over and over, hanggang sa masaktan na ang talampakan ko. But I keep walking anyway. Kasi kapag tumigil ako, mas lumalakas 'yung tinig. Mas bumabalik 'yung alaala. Mas tumitindi 'yung paniniwalang wala nang bukas para sa'kin.

Napapikit ako at pilit na kinalma ang aking sarili. Breathe in, breathe out, Yongsann. Pull yourself together! Matapos ang halos kalahating oras na pananahimik habang nakatitig lang sa puting kisame ay tuluyang kumalma ang aking sistema. Kinuha ko ang aking cellphone at hinanap ang phone number ng kaisa-isa kong kaibigan outside the entertainment industry.

Not physically but mentally and spiritually. Wala ng pumapasok sa utak ko. Okupado ang utak ko kung ano na ang nangyari sa mag-ina kong naghihirap sa loob. I clench my fist. Tangna talaga! Susuntukin ko kung sino 'yong pumigil sa akin! "Son, keep calm okay. Maayos lang ang mag-ina mo sa loob." my dad said. Tumango ako pero hindi pa rin ako kumbinsido. I need to calm, for my wife and my child. But they're not here. For fvck sake. I'm going to insane.

Nagbukas siya ng journal at nagsimulang magsulat: “I’ve survived chaos, betrayal, and pressure… but I am still standing. I am still focused. I am still me.” Bawat salita ay parang maliit na reminder sa sarili na kahit gaano ka-busy, kahit gaano kahirap, may karapatan siyang huminga, magpahinga, at i-prioritize ang sariling kalusugan at katahimikan. Physical and Mental Reset