Keep Myself Sane Novels & Stories

Is to stay here. Mas mainam na nandito ako kaysa sa mag-isa ako. Ako lang mag-isa ang kikilos para sa sarili ko. Napapikit ako ng sumakit ang aking ulo. Sinikap ko na gawing blanko ang aking isipan para lang mawala ang sakit. I calmed myself and listened to the saxophone music played in Musicfy. Hindi ko na napansin kung anong oras na basta nakatulog na ako ng gabing iyon.

"Paano mo napapanatili ang sanity mo with that kind of lifestyle?" Napangiti si Ada. "You don’t, really. You just learn to cope. But that’s the fourth thing—mental health takes a hit. The pressure to always look perfect, the constant competition, and the fear of losing relevance—it’s overwhelming. I’ve seen some of my friends quit because they couldn’t handle it anymore."

Hindi ko alam kung kanino ako humihingi ng tulong. Sa Diyos? Sa kapalaran? O sa sarili ko? Bigla kong naramdaman ang kamay ni Boss MJ sa ibabaw ng kamay ko. Mahigpit. Matatag. Parang sinasabi niyang hindi niya ako hahayaang mag-isa. “Stay calm.” Tumingin ako sa kanya. Kalmado siya. Napakakalmado. Samantalang sa loob-loob ko ay parang gusto ko nang tumalon palabas ng eroplano kahit alam kong iyon ang pinakamalaking kabaliwan na maaari kong gawin.

I hope it stays 'till Leioqe come. My mind kept on reminding me, that I need to control my self. She's driving me insane, but sometimes I do really need to control my self. I hope I can control my Self.

Oh--It is me who avoided her, anyway. Nilalapitan niya ako at kinakausap pero ako itong parang tangang umiiwas sa kanya. Ayaw makinig sa mga sinasabi niya. Pati ang mga kaibigan ko iniwasan ko rin. Wala ako sa mood makipag-usap. Kahit dito sa loob ng opisina kumibo-dili ako. Sinusubukan akong patawanin ng mga kaibigan ko pero walang nagtagumpay. Only Max make my sanity intact. Kung wala siya baka matagal na akong nasiraan ng bait sa tindi ng hirap na pinagdaanan ko. Na halos hindi ko maisip kung ano ba ang nagawa kong kasalanan para maranasan ko ang lahat ng ito. Naguguluhan din ako sa sarili ko. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong isipin. Ano ba ang dapat kong gawin? Kung ang puso ko kasi

Hindi ako mananatiling kalmado habang may ibang babae sa loob ng kuwarto niya. Pero heto ako. Tahimik. Walang luha. Walang sakit. Unti-unti akong umurong. Maingat ang bawat hakbang ko pababa ng hagdan. Ayokong gumawa ng kahit anong ingay. Hindi dahil ayokong mahuli. Kundi dahil... Ayoko silang gambalain.

"Baka ma-late rin ako ng uwi mamaya, tambak ang paperworks ko sa mall. Kailangan ko iyon tapusin within this month. Lately kasi, hindi ako maka-focus sa trabaho kaya hayun natambak." "Hanggang ngayon ba'y ginugulo ka pa rin ng nasaksihan mo?" "I can't help it. Kahit anong gawin ko tila anino iyon na sumusunod sa akin." Lumapit ito sa kanya at hinawakan ang kanyang kamay. "Alam kong mahirap, pero kailangan mong kalimutan ang nasaksihan mo. You need to do that for you to continue living. Look at yourself, you're pale and you already lose weight. Kapag nagpatuloy kang ganito, magkakasakit ka na."

pag-amin ko bago ko pa napigilan ang aking sarili. “Kung gayon, matuto kang mag-isip nang maayos.” Nanatiling kalmado ang kanyang boses, halos klinikal. “Sa isang pagsusulit, magkakaroon ng ingay, pressure, at limitasyon sa oras. Kung ang presensya ng isang tao ay sapat na para masira ang iyong pokus, babagsak ka ulit. Magpatuloy ka. Mula sa simula.”

Medyo masakit ang aking pulso, pero mas malala ang sakit sa aking dibdib—mas mabigat, mas mapanganib. Dapat kong iimpake ang aming mga gamit. Iyan ang patuloy na bumubulong sa akin ng rasyonal na bahagi ko. Si Mason at ako ay makakahanap ng motel sandali, o makikitulog sa isa sa aking mga kaibigan hanggang sa makabangon ako. Hindi ito magiging perpekto, pero magiging ligtas. Iyan ang mahalaga, hindi ba?

mahaba kong saad at wala na akong pakielam kung magmukha man akong kawawa at bading base sa tono ng pagkakwento ko. I just really want to get rid on this feeling. I don't know if this is frustration, stress or anxiety. Ayoko lang talaga na makagawa ng dahilan na pag-aawayan namin o magiging dahilan ng pagkainis ni Shella. Dinala ko siya rito sa isla para makabawi sa mga pagkukulang ko at problemang idinulot ko sa kanya nitong mga nakaraang linggo, at iyon lang ang tangi kong gustong mangyari. Ang makapagrelax siya at maging masaya.