Keeping Me Sane Mga Nobela at Kwento

Ang sabi nila may mga bagay na mas maigi pang manatiling nakatago nalang kung wala naman iyong magandang maidudulot. Ika nga, the things you don't know won't hurt you. But not for my case, not for me. It may work for others but not on me. The more I don't remember things the more my curiosity is eating me and I am scared that in the end I will really lose my sanity.

He made me who I am supposed to be. "Alright, I'm leaving now, but try to think about what I said." Paalam niya saka tuluyan ng umalis. Isinubsob ko ang sarili sa trabaho. It's my only way to divert my mind. I think it's better than drowning myself in alcohol. I didn't want to look miserable. I opened my email.

Umiling s’ya na para bang ito na talaga ang final say n’ya at hindi ko na mababago ang isip n’ya. “Tigilan mo ako sa mga gan’yang pakulo mo na sa ospital ang ending oras na bumigay ang katawan mo.” Wala akong ibang nagawa kundi bitawan ang mga hawak kong water bottles. Hindi ko pa kasi afford ang dumbbells eh. Hindi ko maintindihan si Mama. Sa lahat, s’ya talaga ang super obsessed na papayatin ako. Tapos ngayong ito na at ginagawa ko na ang pangarap n’ya bigla naman s’yang magba-backout at hindi na ako suportado.

ani ko. Hinipan ko ang kape tsaka sumimsim. Humagod sa lalamunan ko ang init no’n. Inamoy ko pa ang usok na nagmumula roon bago ako bumaling kay Leanne. “Pakiramdam ko ay mas lalo lang akong maii-stress kapag wala akong ginagawa, Leanne. My mind won’t stop thinking of things that makes me anxious, so it’s better to keep myself preoccupied to at least forget of the things that are stressing me out,” I said as a matter of fact.

Is to stay here. Mas mainam na nandito ako kaysa sa mag-isa ako. Ako lang mag-isa ang kikilos para sa sarili ko. Napapikit ako ng sumakit ang aking ulo. Sinikap ko na gawing blanko ang aking isipan para lang mawala ang sakit. I calmed myself and listened to the saxophone music played in Musicfy. Hindi ko na napansin kung anong oras na basta nakatulog na ako ng gabing iyon.

Gusto kong angkinin lahat ng trabaho, nakalimutan ko ng may kasama pa kong iba na maaari kong hingian ng tulong. "Okay," tipid kong sagot saka siya iniwasan ng tingin. Nginitian niya muna ako bago siya lumabas. Ako naman ay ini-relax ang sarili sa upuan. Sa totoo lang, ayaw ko rin naman talaga 'tong gawin. Pero kapag nakikita kong gumagawa ang iba at ako naman ay walang ginagawa, I feel useless. That's why I'm always doing my best to help kahit deep inside, gusto ko lang umupo ng ganito. Sumandal ako kasama ang aking ulo. Mayamaya pa ay nararamdaman kong bumibigat ang talukap ng aking mga mata. Ngayong nagpahinga ako, nararamdaman ko na ang matinding pagod. I guess I will take a quick muna.

Kinonsumo na naman ako ng pagaalala at 'di pagtitiwala sa sarili. Hindi ko na napigilang humagulgol habang nakayapos sa lunchbox ko. I feel cold that there's no one to give me warmth of comfort. Mag-isa na naman akong lumalaban. Naalala ko na naman lahat ng sinabing masasakit na salita ni Mama sa akin. It's consuming me again. Gusto kong tumakas sa galit. Pilit kong tinataboy ang galit sa sistema ko dahil iyon ang nagpapagulo sa utak ko. I don't feel at peace at all! I want my peace of mind! Just let me leave in peace...

malungkot niyang wika. I leaned on his chest. Ngayon ay nakayakap na siya sa akin. He is my sanity. Kahit na may hinaharap ako ngayon na hindi ko matukoy kung ano, isang yakap lang ni Farris ay nawawala ang takot ko. Para siyang gamot na pampakalma kapag dumarating ang panic ko. “Sabi mo sa akin, pinapayagan mo ako,” sabi ko. “You even told me to go so that I can see new and calm environment,” dagdag ko pang sabi.

Ilang araw akong pabalik-balik sa ospital. I would go to work but my mind always wonders, kaya pagkatapos ng trabaho ay sa ospital ako dumidiretso. My mind’s really in chaos when I don’t get to visit Mommy Miranda and Daisy. Hangga’t hindi ko nakikitang okay sila, hindi ako napapanatag. It has become a part of my routine to visit them every time I have the chance.

Impeccable as always. After a long day of work from V. C. U, dumiretso agad ako sa Wintersea to meet Keiko-san. I'm very exhausted and I really need a sleep, but my mind was just so caught up that I can't even close my eyes for a second because something was bothering me. Hindi ko lang ma pinpoint kung ano nga ba ang bumabagabag sa'kin.