Kulay Rosas Ang Bukas Novels & Stories

Tanggalin mo ‘tong mga rosas mo! Ang makatanggap ng ganoong mensahe sa umaga ay nagsanhi sa mood ni Jay na lumala. Halatang nagustuhan ni Rose ang mga bulaklak na pinadala sa kaniya ng iba ngunit tatanggihan ang mahalaga niyang mga bulaklak sa labas ng pinto niya. Ano’ng ibig sabihin nito? Sumagot nang walang pakialam si Jay, ‘Bahala ka d’yan.’

Pero bago ko pa man matapos ang sasabihin ko ay mabilis na naagaw ang atensyon ko ng bumukas ang nakalinyang ilaw sa unahan ng kubo and the next thing was shocked me. The empty field earlier was full of roses, from the smaller one to a beautiful grown one. Sa oras na yun parang hinaplos ang puso ko sa nakikita, kung paano kuminang sa mga mata ko ang libo-libong rosas na nasisinagan ng kulay ng ilaw. "They are really like you, they grow so beautiful."

Wala pa ring umaalis na empleyado. Tama nga si Karylle noon—kung ayaw mong makakita ng tsismis, wala kang choice. Hindi ka rin makakalabas! Sino nga ba naman ang may lakas ng loob na tumapak sa mga rosas na parang galing pa sa langit? Napalingon si Karylle sa mga bulaklak at napakagat ng labi. Ang kapal talaga ng mukha ng lalaking ‘to!

Maganda ang sikat ng araw na nagpapahitawig na may matatanglawan din silang magandang bukas. Isa-isa ay nasgsilapitan ang pamilya at kamag-anak nina Novice Shaina, may dala-dalang isang tangkay ng asul na rosas. Ang paboritong bulaklak ni Norvin noong nabubuhay pa ito. bawat maglagay ng bulaklak ay nag-iiyak, hindi pa rin kasi natatanggap ng ilan ang pagkawala ng batang-bata pa na si Norvin.

Napalilibutan ito ng kulay dugong rosas, paano nila nagawang kulay dugo ang mga rosas na inilagay nila dito? Nagulat ako ng biglang hapitin ni Lawrence ang baywang ko at itinabi sa kanya. Muntikan pa akong masubsob sa dibdib niya, sayang. Kulang yung lakas, dapat nilakasan niya para diretso sa dibdib niya. Avy! ano nanaman iniisip mo! pumikit ako upang mawala ang iniisip ko. Ilang sandali pa ay nag umpisa nang umusad ang mga float namin.

Wala namang bagyo na naibalita. Pagbalik ni Rosa, nilapag niya ang dalawang kape sa lamesa, hanggang sa mapatingin kami sa labas dahil sa katok. Nagkatinginan kami. “Ikaw magbukas,” sabi ko. “Wala akong bra.” “Oo nga, bakat nga eh. Paano kung lalaki ‘yang nasa labas?” Tumayo na siya at naglakad papuntang pinto.

Mga rosas ang laman nun na may iba't-ibang kulay. Tiningnan ko ang mga bulaklak at siya ng pabalik-balik. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin nun pero bakit ganito ang tibok ng puso ko? Bakit ang bilis at parang kapag nagpatuloy ito ay mahihirapan akong huminga. "Pupunta tayo sa mall bukas ng umaga." Sa muling pagkakataon ay tumingin ako sa kanya ng hindi makapaniwala.

It was classy as fine wine. Sa pagbukas ng pinto, ay sumalubong ang hindi ordinaryong eksena sa gabi, ngunit sa pamamagitan ng isang trail ng pinong mga talulot ng rosas na humahantong sa isang nag-aanyayang higaan. A bed full of roses. Ang malambot na kamang nagsasabing doon sila gagawa ng kababalaghan at nakapaligid na musika ay lumulutang sa hangin, na lumilikha ng kaakit-akit na backdrop para sa sorpresang naghihintay. Alejandro starts to reveal it. "We're here..." Saad pa niya.

parang maiiyak ng sabi nya. "Pero kailangan natin na maging bukas palagi sa mga mangyayari apo. Isa iyan sa tatandaan mo. Kailangan natin na tanggapin ng maluwag sa puso natin ang mga bagay na dumarating at nang yayari sa atin. Kasama na iyan sa buhay na mayroon tayo. Ikaw at ang anak mo, alam ko naman na may magandang buhay na naghi hintay sa inyo. Mahal ka ng diyos, apo. At palagi syang nakikinig sa mga dasal mo. Basta palagi lang sana na maging bukas ang puso mo at huwag mag tanim ng galit kaninoman. At kung sakali man na mawala na ako. Pangako, palagi ko kayong babantayan kahit pa hindi nyo ako kasama pisikal, narito naman kayo sa puso ko. Kayo na ang naging buhay ko, at kahit kailan wa

Bati ng mga naroroon. "Pasensya na, Ma'am, mamaya pa po tayong tanghali mag oopen sa ngayon. Sorry po hindi ko na nasabi sa inyo, surprise kase e. Pero nasabi ko naman po kay Sir Darwin" ani ni Danica sa akin. "It's okay, Danica" ani ko rito. "Kayo ah, ang sweet n'yo" ani ko naman sa lahat ng naroroon. "Masaya kami Ma'am dahil nakaligtas at safe kayo"