Kumain Ka Na Ba Novels & Stories

"Puwede ba?" -----

"Kumain ka na." Tahimik akong kumuha ng kanin. Napakurap-kurap ako. Nararamdaman ko ang pagkirot ng aking dibdib habang sumasandok na ng pagkain. Dapat na yata akong masanay na wala si Mama.

Bakit naman kasi ngayon pa? Kainis naman!

“I missed you. Kumain ka na ba?” “Kanina pa. Nandito kami ngayon sa supermarket para mamili.” “Samahan kita, gusto mo?” Napangiti ako. “Nakabalik na ba kayo ng Manila?” “Yup. Ngayon lang.” “Ah, okay.” “Ano?” untag niya sa akin. “Anong ano?” “Puntahan kita.” Tumingin ako sa paligid, hindi ko matanaw si Mommy kaya nagpatuloy akong magsalita, “King, hindi p’wede. Kasama ko ang magulang ko.” Mahina pa ang boses ko niyan.

Understand? "Trixie nandyan ka pa ba?" aba manang mana talaga tong si Ken sa Daddy nya gusto na yata talaga akong mamatay ang ba-bastos syempre nandito pa ako huminga, nakakagalaw malamang buhay pa ako!! May patay bang gumagalaw? Ah, oo meron yong zombie pero hindi naman ako zombie tss! "Po?" "Okay ka lang ba? Baka may sakit ka ah, di mo lang sinasabi."

"Kumusta, kumain ka na ba?" "Tapos na, ang tagal mo kayang umuwi. Doon ka ba natulog? T'saka, sino iyong naghatid sa'yo?"

"Kumalma ka na ba?" Bahagya akong ngumiti dahil hindi 'ayos ka lang ba?' ang itinanong niya, dahil obvious naman na hindi kami ayos. Syempre, napangiti rin ako dahil may kaibigan akong nag-aalala sa amin. "Yeah, feeling better. But this better is not good enough. Nag-aalala pa rin ako sa kung ano man ang nawala o nakuha sa loob ng bahay."

"Mamaya na lang." Mamaya na ano?

Sinasabi ko na nga ba. Pero ano ang gagawin ko? Papayag ba 'ko o hindi?

“Zalaria?” “H-Huh?” Kumunot ang noo sa akin ni Ruan. “What's our problem, hmm? Bakit ka naiiyak?” Ito na nga ba ang sinasabi ko. “Wala. Luto na ba 'yan? Gutom na ako, eh.”