Kumakatok Ang Kalungkutan の小説・ストーリー

Sa mga salitang nasabi ko sa kaniya, maging ako ay hindi ko kayang ibaon siya sa limot. “May nakapagsabi po sa akin na ang kalungkutan ay tulad ng malawak na karagatan, minsan ay nilulunod tayo at kadalasan ay pinipilit lumangoy hanggang sa maramdamang hindi na magagawa pang magpatuloy. Maraming tao ang sumusuko na sa puntong labis na silang napagod, ngunit sa mga taong hindi pa rin nawawalan ng pag-asa ay hindi na malabo pang makakita sila ng isla.”

Angil ko. Ngumuso siya at saka malungkot na ngumiti. "Mahirap labanan ang kalungkutan bal? Pero mas mahirap na mangarap kang mamatay dahil marami ang makakaramdam ng sakit! Hindi lang isa kundi marami!" Matamlay niyang wika. "They will use it! Masasanay rin sila." Sambit ko. Kinabig ako nito at saka niyakap ng sobrang higpit. Ang palihim niyang iyak ay naramdaman ko dahil sa pataas pababa ng kanyang braso.

Two words: fucked up. Ang mga salitang iyon ay hindi sapat para ilarawan ang nararamdaman ko. Ito ay hindi lang sex. Ito ay isang spiritual cleansing, isang pag-alis ng lahat ng inhibitions at fear, pinalitan ng isang lubos na pag-angkin. Ang cum ay tumulo sa akin, tinakpan ang aking mga hita at lumikha ng isang nakakakiliting pakiramdam. Ang mga tuhod ko ay baluktot, pilit na pinipigilan itong tumulo sa sahig. Pinanood ako ni Kristoff, natatawa.

Bigla siyang natigilan. "Hindi mo na lalabanan ang kalungkutan mo? Takot ka sa nakaraan. Takot kang balikan ang lahat. Kasi alam mong, masasaktan ka. Dahil alam mong hindi pa din humihilom ang sugat. Hanggang ngayon, masakit pa din isipin ang pagkawala nila. Paano ka makakalaya, kung pakiramdam mo, nakakulong ka pa din sa kalungkutan?"

Nagtataka ba kayo kung ano ang de remote? So ayon na nga, curious lang ako sa laki ng bintana na natatakpan ng makakapal na kurtina. Lumapit ako do’n at sinusubukang i-usog sa magkabilang gilid ang kurtina pero pinagpawisan na ako’t lahat, hindi ko pa rin na uusog ang kurtina kahit sa maliit na awang lang. Minsan talaga mapapatanong ka na lang, ganito ba kapag mayaman?

HUHUHUHU *tok tok tok* Nawala ang pagkahilo ko ng may kumatok sa pintuan, jusmeyy ano'ng gagawin ko? Kinakabahan ako umayyy talagaaa! Natataranta akong tumayo at nilinis ang kalat, umayyyy!!!

“Alam mo ba ang kwento-kwento tungkol sa mangkukulam na palaging nakaitim?” Napakurap-kurap ako saka umiling. “Hindi ko alam, Blast. Kuwento ba iyon sa siyudad? Mayroon ba talagang mangkukulam?” Totoo ba ang mangkukulam? Siguro naman ay hindi. Baka katulad lamang iyon ng palaging sinasabi sa akin ni aling Baba. Ang tunay na mangkukulam daw ay iyong mga taong nananakit ng kanilang kapwa. Ang mangkukulam daw ay tulad ng isang masamang tao na pinag-iisipan o ginagawan ng masama ang ibang tao. Kapag daw sinabing mangkukulam, ibig sabihin ay masamang tao.

Biglang may kumatok. Napalingon ako sa pinto, kumunot ang noo ko. Hindi sila kumakatok. Kailanman, hindi sila kumakatok. Binubuksan nila agad kapag may gusto silang gawin o sabihin sa akin. Muling kumatok—mas malakas na ngayon. Dahan-dahan kong pinatay ang musika. Biglang bumigat ang hangin sa paligid. May kung anong mali. Ramdam ko iyon kahit hindi ko pa alam kung ano.

Ang amoy ng pulbura at ulan na nakadikit sa kaniya ngayon ay tila isang baluti. ​"Hindi pa tayo tapos," sabi ni Rocco, isang maliit na ngiti ng respeto ang gumuhit sa kaniyang labi. "Bukod sa baril, kailangan mong matutunan ang paggamit ng kutsilyo. Dahil minsan, ang kamatayan ay kailangang tahimik." ​Ang Komprontasyon sa Loob ng Mansyon

Hindi mo kailangang isipin kung paano mo iiwasan ang lungkot, kailangan mo lang matutunan kung paano i-handle ang kalungkutan. Ang sabi nga nila, kapag iniiwasan mo ang isang bagay ay mas lalo kang lalapitan. Huwag mong hanapin ang susi sa kandado ng kalungkutan. Bagkus, hayaan mo ang sarili mong matuklasan ang iba pang bagay sa loob ng kulungan. Hindi mo naman ikukulong ang sarili mo, tutulungan mo lang na makatuklas ng iba pang bagay. At iyon ang makakatulong sa ’yo upang makalabas nang magaan ang pakiramdam.