Kwento Ng Buhay Ko Novels & Stories

Naiinis na rin ako dahil hindi ko talaga maintindihan kung ano ba talaga ang drama niya sa buhay. Gusto ko sanang hilahin ang dila ng CEO na ito dahil kung anu-anong kalokohan ang ini-mbento at ang masaklap pa idinadamay ako.

“Sadako naman, artista ang boyfriend mo. Papakasalan pa kita, magkakaroon pa tayo ng maraming anak tapos maraming apo. Paano ko kayo bubuhayin niyan kung wala akong kikitain?” “Wow! Ganoon na kalayo ang naisip mo? Apo agad?” Tumawa ito nang malakas. “Wag kang mag-alala, Blue. Ako na lang bubuhay sa ‘tin.” “Ano? Pa’no mo ‘ko bubuhayin, eh, patay na patay nga ako sa ‘yo?” Tiningnan siya nito ng nakakatakot na may halong parang nandidiri dahilan para tumahimik siya.

Kamot kamot ko pa sa ulo ko. Sana yung nakaraan ko pang hinala sana hindi totoo sana mali nalang ako kase hindi ko alam kung anong magagawa? -- Mangyayari sa buhay ko sya nalang ang pinagkakatiwalaan ko sa buong buhay ko kaya hindi ko talaga alam haish!

Pero bakit mo ako iniwan? Bakit tinapos mo na ang kwento nating hindi pa nasisimulan? Bakit hindi ka lumaban katulad ng paglabang ginagawa ko ngayon? I don't feel myself again. I'm back to red ink... that fast. I don't wanna live forever. ────────────────────────────────────────────────────

biro nya "Paano ka naman mamamatay? May sakit ba ako na ikaw lang nakakaalam?" Tanong ko dito "Eh kung tignan mo kaya mga tingin ni kuya Wade sa akin" sagot nya "Hayaan mo sya, dukutin ko mata nya eh" sagot ko sa kanya "Joke lang, bawal pa ako mamatay. Likigawan ko pa si Zane" sabi nya na nakapagpalingon sa akin

Tinitigan ko ang imahe sa altar, umaasang may makukuha akong sagot galing sa kaniya pero wala. Gumapang ako papunta rito at hinawakan ang paanan nito. "Kunin mo na rin ako. N-nakikiusap ako kunin mo na rin ang buhay ko dahil hindi ko na alam kung mabubuhay pa ba ako pagkatapos ng gabing ito."

All my emotion and feeling came back rushing and I almost drown on the many thoughts and emotion. Kung mayroon man akong natutunan mula nang mamatay at lumipat sa mundong ito ay ang buhay ay pabagu-bago. Bawat segundo, may pagkakataon na maaari kang mamatay. Walang ligtas sa kamatayan, lalo na para sa mga extra at knotrabida na ang tanging tungkulin ay mamatay o makalimutan sa mga huling yugto ng nobela. But once again I escaped death’s finger tips, once again I choose to do it myself.

sigaw ko “Iba parin talaga ang epekto ng may pa sorpresang halimbawa, tingnan mo nga naman ang daya ng mundo, kung sino pa ang masama siya pa ang mas pinapanigan ng swerte at kapangyarihan Hahahaha” pahalakhak nitong sambit. Nanginginig ang aking mga tuhod, ano pa ang kwenta ng aking buhay kung wala ng silang lahat, una si Ama patapos ang aking kapatid at ngayon si Ina naman?

I probably look like a lost beggar pitied by a king. " May girlfriend kaba kuya?" I asked mindlessly still sobbing. I almost facepalm my forehead pero hindi wala ng hiya hiya! Baka kasi siya na yung hinahanap ko. Gusto ko lang naman sumubok kasi ayoko na sa ganitong buhay. They said that in order for you to find what's yours whether in the battle of life or in love, taking a risk is the first step. Kung hindi ka susubok hindi ka rin uusad. Those who are living in their comfort zone will die doing what is common. They will die unknown and without a legacy.

What a pun it was. The second I tried slitting my wrist but funny I did not die I was just unconscious from loosing some blood and I was as alive as ever; the only thing that remained was the scar that still reminds me of my ruinous life. Funny right! I was so stupid I can't believe I tried taking these catastrophic steps. But did I give up this thought and route of marring; the answer is no to this! You see I'm a very stubborn goat and I was intend to take my life. What if I did not succeed first or second; there were thirds, fourth and so on.