Labing Tatlo Novels & Stories

Magpinsan kasi sila and he prefer to call her Liv than Olive. Alanganin akong napangiti. "Depende kung matatapos namin ni Tiara hanggang biyernes." Gusto ko namang sumama dahil birthday ng Lola nila and I'm close to her. Siya pa mismo ang nag-imbita sa'kin. She's full of hope that I'll be attending her birthday and I don't want to disappoint her. Pero hindi ko kasi sigurado kung matatapos namin ang floorplan because we want the best for our Lab Work which became our final output like what Sir had said yesterday. Kurt just nodded at me. Nagpaalam ako sa kanila. Malapit na akong makalabas sa lobby ng may bigla na lang tumawag sa pangalan ko.

Huminga nang malalim si Lola Isabel, ngunit nang ipinikit niya ang kanyang mga mata, dalawang patak ng luha ang dahan-dahang bumagsak sa ibabaw ng mesa. Si Lolo Joaquin, na tahimik na nagmamasid sa tabi, ay napailing. Hindi niya kayang makita si Isabel sa ganitong estado. “Isabel, kailangan mong magpakatatag,” sabi niya sa mababang tinig. Ngunit hindi nagsalita si Lola Isabel. Parang pinipigilan niya ang damdaming maaaring tuluyang bumagsak kung bibigyan niya ng puwang.

Masakit sa dibdib niya ang nakikita niyang pagkapagod ng asawa. --- KALAGITNAAN ng gabi nang biglang magising si Talia. Agad siyang bumangon at walang pag-aalinlangang tumakbo pabalik sa laboratoryo. Sa kabilang laboratories, halos lahat ng researchers ay gising pa rin. Walang nagpapahinga. Karaniwan, dose-dosenang tests ang kailangan para ma-stabilize ang isang reagent. Ngunit ngayon, wala na silang luxury para gawin iyon. Kailangan nilang matapos agad. At dahil doon, lahat ay nagtatrabaho nang halos hindi humihinga.

Agad na tinama ni Robbie ang kaniyang Ikatlong Tita-Lola. “Nagkakamali ka, Tita-Lola. Ang nakatagong panganib na sinasabi ko ay hindi katulad ng sinasabi mo. Pwede akong bigyan ni Lolo ng kahit pinakamaliit na karayom at pasasalamatan ko siya roon.” “Eh ‘di, ano’ng nakatagong panganib ang sinasabi mo?” Sagot ng ikatlo niyang Tita-Lola.

Kahit na ganoon, itinapon niya ito ng hindi man lang tinitignan. Hinawakan niya ang latest Lego set na ibinigay ni Leia sa kanya at mapanglait na sinabi, “Ma, huwag mo na akong bibigyan ng mga walang kuwentang bagay.” Tinitigan ko ang itinapon na kuwintas ng malungkot. Pero ang nagawa ko lang ay ngumiti ng naiilang at tumango ng sumasangayon. Pagkatapos, gusto pa din niya agawin ang kuwintas ko mula kay Lucas?

Kaming dalawa lang talaga ni Lola ang tao dito. “Kasi gusto ko ng tahimik na paligid. May kapitbahay naman tayo. Sina Lena at Raul,” sagot ni Lola. “Oo nga po pala. Nakita ko po si Tatang Raul kahapon sa may palayan papuntang ilog. Mag kamukha daw po tayo noong kabataan nyo sabi ni Tatang,” sabi ko at biglang natawa si Lola.

sabi naman ni lolo. "Oo, napakaraming mata ang nakatingin sa iyo ngayon, naghihintay na magkagulo tungkol sa iyo. Hindi pa huli ang lahat para iwan mo si Atasha matapos mong mapalaki nang maayos ang bata." pasigunda naman ni lola. Nag-isip ako, hindi agad nagsalita, ngunit alam ko na halata nina lola na ang lalim ng aking iniisip.

“Mabuti naman, naghahanap lang ng trabaho.” "Trabaho? anong trabaho?" "Kahit ano basta yung marangal na sana," "Ay, sus! Marangal? Bakit? ayaw mo na bang bumalik sa dati? ayaw ko nang bumalik sa club?" Lumapit si Lala at bumulong na parang nagbabahagi ng isang mahalagang sekreto. “Kung gusto mo ng mas malaking kita, bumalik ka na lang sa club. Dating gawi. walang kahirap-hirap. Hindi ka mabubuhay kung marangal na trabaho ang gusto mo. Sa club, saglit lang paldo ka na. Mas malaki pa ang tip kaysa sa anumang trabahong sa restoran.”

Chartlotte Tama nga ang tantiya ko. Alas-siyete ng gabi kami nakararating sa tapat ng bahay ng Lola Remy at Lolo Lito ko. Mga tulog na rin ang mga kapitbahay maaga rin kasi sila natutulog. Hindi gaya sa Maynila, matagal matulog ang mga tao. Dito sa province. Kalimitan pagsapit ng dilim mga tulog na.

Tinitigan niya naman ako sabay tango. "Okay. siguradong ayos ka lang ha? Ibinilin ka pa naman sa akin ni Lola Saling!" nakangiti niyang sagot sa akin. Hindi ko na napigilan pa ang muling paguhit ng masayang ngiti sa labi ko. Napaka-maalalahanin talaga ni Lola Saling! Hindi na talaga iba ang turing niya sa akin.