Lamentar Mga Nobela at Kwento

Mabuti naman at sumunod. ****** LMCD22

Faith said. The room was filled with silence. "But you love each other, right?" Love asked and I nodded. "Corinthians 13:13, Hope," nakangiti niyang sabi. "Love is the greatest. As long as you love each other, you'll be fine. Dalawang taon na lang rin naman at gagraduate ka na. 'Wag lang kayong papahuli, okay?" "Alam mo, ikaw-" Faith wasn't able to continue what she's going to say when she saw Love's face.

Ano ang ibig sabihin ng mga salitang ito? "Arra... hindi mo ako matatakasan. Nakatakda na ikaw ang bubuhay sa akin," narinig ko na naman ang nakakatakot na boses ng lalaking bampira. Nasundan niya ako hanggang dito. Itinago ko ang punyal sa aking likuran at pinilit ko ang aking sarili na maging matapang nang may usok na itim ang pumasok s aloob ng silid na mula sa ilalim ng pintuan. Unti-unting naging hugis ng lalaking bampira ang usok at pagkatapos ay bigla na lamang lumapit ito sa akin at walang babalang kinagat ang aking leeg. Buong tapang namang sinaksak ko sa dibdib ang bampira habang sumisigaw ng malakas.

Simbahan ng San Joaquin Tahimik ang buong paligid. Amoy kandila. Amoy insenso. Ang katahimikang iyon, tila sumisiksik sa bawat sulok ng kanyang damdamin. Sa harapan ng simbahan, nakaupo si Lance. Karga niya si Lucien. Tahimik ang bata, aliw sa kisap ng kandila sa altar. Hawak naman ni Lance sa kabilang kamay si Amara. Tahimik ding nakaupo sa tabi ng ama.

Ako na ang babaeng lalaban. ****** LMCD22

Nararamdaman ko pa rin ang sobrang hiya dahil sa ginawa kong paghalik sa kanya kagabi, ni hindi ako makatingin ng diretso sa kanya. “Uhm. About that kiss, I initiated… I'm sorry.” Sa wakas, nagawa ko na ring magsalita. Saglit siyang natigilan, saka dahan-dahang tumingin sa akin. “Kalimutan na natin ‘yon,” mahina niyang sabi. Tumango lang ako, kahit na alam kong hindi gano’n kadaling kalimutan. “Zach, salamat sa pagsundo mo sa akin kagabi sa bar at sorry dahil pinag-alala kita."

“Ako ang harapin mo Goregor” Isang malakas ngunit napaka lamig ng boses ang sumigaw, Kaya ng Makita ni Goregor ang isang nilalang na bumaba mula sa langit, na siya namang kinagulat ni Goregor. Akala ko patay kana, Wikang sambit ni Goregor kay Arkanghel Ezikiel, “Masyado pang maaga para sabihin mo na ako ay patay na, tulad ng sinabi ko, babalik ako para harangan ka sa lahat ng masamang binabalak mo”

Sa harap ng isang amang pinagkaitan ng karapatan, at ng isang nobyong itinuring akong katuwang sa lahat ng bagay, wala akong mahanap na tamang salita. "I am sorry..." Iyon lang ang tanging lumabas sa nanginginig kong mga labi habang dahan-dahang bumabagsak ang aking mga luha. Parang bawat patak ay humihingi ng tawad sa pagkakaibigang nayurakan ng katahimikan. "I'm so sorry, Liam..." Isang mapait at nakakangilong tawa ang pinakawalan ni Liam. Tiningnan niya ako ng matalim habang umiiling iling.

Sagot naman ni Yeshua tsaka tumayo at umalis na rin "Then, starting tomorrow we are all enemies." Seryosong sabi ni Cymon kaya napatango nalang sila Lily bago sila nag-kan'ya-kan'yang alis. END OF CHAPTER 13

“Ang buhok mo'y parang gabing numinipis Sa pagdating ng madaling-araw Na kumukulay sa alapaap Ang ngiti mo'y parang isang tala Na matagal na ang kinang Ngunit ngayon lang nakita kung kailan wala na Kailan kaya mahahalata Ang pighati sa ilalim ng iyong mga tawa? Kahit mawala ka pa Hinding-hindi mawawala Ang damdamin ko'y sa 'yong sa 'yo.” Napangiti ako sa kinakanta niya. I like the song. I like Munimuni. Nakaka-relate rin ako sa mga kanta nila. Bumutong-hininga ako at nakatingin lang sa kaniya habang kumakanta siya. “Bawat segundo ay natutunaw Tumutulo parang luha Humuhugis na parang mga puting paruparo