روايات وقصص ضمن Lamentar

Naramdaman kong tumulo ang luha ko kaya agad ko itong pinunasan. "See I'm crying again. Hindi ko na kasi alam kung paano pa maging matatag. Sayo lang kasi ako kumukuha ng lakas ng loob sa tuwing nauubusan na ko ng lakas at pag-asa. But honestly I'm happy for you now, you're free now, wala kanang mararamdamang sakit at mamumuhay kana ng masaya at malaya kung nasan ka man ngayon." I smiled. "Basta gabayan mo ko ha? Gabayan mo ko pati na din ng magiging baby ko. Anyway, hindi pa pala ako nakakapag pasalamat sayo. Thank you for everthing, thank you for the love and care, salamat sa mga maikling panahon na nakasama kita. Salamat sa pananatili sa tabi ko, sa suporta, sa tiwala. Thank you. I would

It was so visible. What I see is more haunting... more devastating. Luther's pain wasn't from anger; I felt like it was deep, unbearable sadness that seemed to tear at his very soul. Na ngayon na naalala niyang muli ay hirap na siyang pigilan ang pag-ukit ulit ng sakit ng nakaraan. It was as also if every part of him was breaking in front of me, and the weight of his grief was too much to bear na kahit ako... sa pagtingin pa lang sa mga mata niya, ramdam na ramdam ko na.

Nais ko mang makalayo sa kanila ngunit tila hindi naman nila ako nakikita, kaya masasabi kong ligtas pa rin ako. “Kailangan mong pagbayaran ang iyong ginawa,” mariing sumbat ng babaeng nagngangalang Lumia at saka nagsimulang bumigkas ng mga salitang hindi ko lubos maunawaan. “Ignis coeli sanctum meum et vocavi te. Exaudi orationem meam, et factum est. Et oblinito praebueris tua potestate ut iumentum factus sum apud me. Audite me fratres mei--”

"Lord, please heal me from all the trauma i don't deserve. I am so tired dealing the things i wasn't the one who created, traumatized to the People who took me for granted while my heart is genuine and my intensions are Pure." Dalangin ni Lucy Pearl sa poong may kapal.

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

Umiiyak na litanya ni Kath kaya napangiti ako tsaka ito tiningnan “I-i'm fine k-kath, s-so don't c-cry. P-papangit ka nyan.” Hirap kong sabi tsaka inilipat ang tingin kay Kalem na nasa kabila kong gilid at tahimik na umiiyak. “K-kalem—”

Naramdaman kong umalis na Ang lahat ng tao sa office kaya mas Lalo akong kinabahan please lord have mercy on me napatingin ako sa doorknob pintuan,my palm is itching to open and leave this room immediately but then I feel his hot breathing on my neck,I stiffen and suck my breath "L-Liam"it should be a sweet call but my voice crack he chuckled at my ear, naramdaman kong gumapang ang kaniyang kamay sa aking bewang hanggang sa tuluyan na niya akong mayakap"teasing me is okay but"napapikit ako ng mariin niyang halikan ang baba ng aking Tenga"seducing me is not okay baby and now you have to be punished"

Para bang ang bawat haplos nito ay nagdudulot ng kakaibang init sa buong sistema niya. Maya-maya lang ay naramdaman na lang niya ang mga labi nito sa mga labi niya, kusang gumalaw ang mga labi niya upang salubungin ang mga halik nito. Mainit, mapusok, mapaghanap at puno ng pagnanasa. Di mapigilan ni Alexa ang mapaungol, nadadarang na siya sa init na dala ng mga halik at haplos ni Lucas. Hanggang sa tuluyang kumawala ang emosyon na matagal na niyang kinikimkim, buong puso siyang nagpaubaya kay Lucas hanggang sa sabay nilang narating ang rurok ng kaligayahan. Kapwa sila hingal at habol ang hininga matapos ang isang maiinit na pagniniig. Kinabukasan, hindi mapigilan ni Alexa ang mapangiti nang

The flower of sorrow or a hope I’m looking forward. @DeathWish

Pag-iyak Ko nang Walang Tunog Pagharap ko sa pader ng kama, hindi ko mapigilang pumikit nang mahigpit. Tears slipped slowly. Hindi ko gustong marinig niya. Hindi ko gustong maramdaman niyang mas komplikado pa ako kaysa sa inaakala ko. Pero totoo. I’m hurting. I’m scared. I’m confused. At sa gulong ito… si Liam ang nadadamay. “Sorry… sorry…” paulit-ulit sa isip ko. Pero hindi ko masabi out loud. Hindi ko kayang harapin na baka isipin niyang hindi ko siya mahal.