Laments In Tagalog Novels & Stories

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

Ròisìn is not scared to lose me. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay. Mga hagulgol ang lumabas sa aking labi habang pinagmamasdan ang dalawang nasa bahay. How dare you hurt me like this? It feels like hell. Pain, hurt...No! Sorrow.....is the correct term.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

"Bakit ang hirap-hirap maging masaya? Bakit pati ikaw? Gising kana asawa ko, please... miss na miss na kita eh. I'm sorry sa lahat ng pagkukulang ko, sa lahat ng pananakit ko sa'yo. Gumising ka na..." Hindi ko na alam kung ilang minuto na akong humahagulgol. Mahapdi na ang mata kp at ramdam ko na ang pamamaga pero ayaw huminto ng luha ko habang nananatiling nakayakap sa kaniya. I sob more as I utter my words that should be the last... "Mahal na mahal kita Liam. I'm sorry" "I love you too, baby..." Napahinto ako sa pagsasalita sa gulat. Napakurap-kurap ako at dahan-dahan umangat ang ulo.

Mahina at malungkot nitong sabi, "Madalas niya kasi akong kinakantahan lalo na kapag malungkot." Ay talaga?? Miss mo ako? Pano ko ba sasabihin sayo???? Hello, John Carlo Laporre aka Four ako to si Crista Segovia aka CrystaLheart. Yung clanmate mong dead na dead sayooo xD pero pasensya na, di pwedeng sabihin... Mapapahamak ako "Dapat lage kang masaya." Wika ko at muli siyang tumingin sa akin, "Malulungkot talaga si Crista kapag nakita ka niyang malungkot."

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

And the tears come streaming down your face When you lose something you can't replace When you love someone, but it goes to waste Could it be worse? Lights will guide you home.. And ignite your bones. And I will try to fix you... Kumanta lang naman ako. Pero nakit humikbi na ang honeypie ko.Agad ko munang tinabi ang sasakyan sa gilid.

Tumango-tango nalang ako pero nakakaramdam ako ng lungkot at sakit dahil hindi niya sinabi iyon sakin. "Condolence, Luke. Sana masabi mo na sa tita, tito at sa pinsan mo ang pagkamatay ng iyong ama." ani inay na mababanaag ang lungkot sa mukha. Tumango si Luke at ngumiti.

Tila ba ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng ganoong bagay, at halatang nag-aalangan ang kaniyang mga kamay na tanggapin iyon. Napairap ako sa kawalan at nagpakawala ng isang sarkastikong singhal. "Duh? Huwag ka ngang magpainosente diyan, Yaya. Akala mo ba hindi ko alam na nagpapatira ka rin naman sa driver natin sa likod ng quarters?"

Nang matapos ang yakapan nilang dalawa, natawa sila. “I’m sorry,” Diego said. “I felt sorry for her and you. Hindi ko alam na nasasaktan ka na lalo at siya dahil sa ginagawa ko. Naisip ko nga na baka nandito ako at hindi kasama ang babaeng mahal ko, baka dahil ang sama kong tao and I don’t deserve to be happy, espeally with someone I love.” Nakakalungkot man isipin, iyon ang nararamdaman ni Diego sa tatlong buwan niyang pagkakulong sa mansion.