Laments In Tagalog Novels & Stories

LIA “Labing-lima” Ibinagsak kong muli sa sahig ang katawan na unti-unting nasusunog, hindi ko maiwasang mapangiti. Muli akong sinugod ng sampung mga hangal, sabay ang kanilang pag-atake, pero wala paring nakalusot mula sa aking paningin. Isa-isang nagtumbahan at naglaglagan ang ibat ibang parte ng katawan ng mga immortal na nakakalaban ko at nagsisimula na silang maging abo. Tinitigan ko ng mabuti ang papaakyat na araw, “ang ganda... Ang ganda ng simula ng araw ko.”

Ròisìn is not scared to lose me. Pinunasan ko ang luha ko gamit ang aking kaliwang kamay. Mga hagulgol ang lumabas sa aking labi habang pinagmamasdan ang dalawang nasa bahay. How dare you hurt me like this? It feels like hell. Pain, hurt...No! Sorrow.....is the correct term.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

"Bakit ang hirap-hirap maging masaya? Bakit pati ikaw? Gising kana asawa ko, please... miss na miss na kita eh. I'm sorry sa lahat ng pagkukulang ko, sa lahat ng pananakit ko sa'yo. Gumising ka na..." Hindi ko na alam kung ilang minuto na akong humahagulgol. Mahapdi na ang mata kp at ramdam ko na ang pamamaga pero ayaw huminto ng luha ko habang nananatiling nakayakap sa kaniya. I sob more as I utter my words that should be the last... "Mahal na mahal kita Liam. I'm sorry" "I love you too, baby..." Napahinto ako sa pagsasalita sa gulat. Napakurap-kurap ako at dahan-dahan umangat ang ulo.

Mahina at malungkot nitong sabi, "Madalas niya kasi akong kinakantahan lalo na kapag malungkot." Ay talaga?? Miss mo ako? Pano ko ba sasabihin sayo???? Hello, John Carlo Laporre aka Four ako to si Crista Segovia aka CrystaLheart. Yung clanmate mong dead na dead sayooo xD pero pasensya na, di pwedeng sabihin... Mapapahamak ako "Dapat lage kang masaya." Wika ko at muli siyang tumingin sa akin, "Malulungkot talaga si Crista kapag nakita ka niyang malungkot."

Pero nagulat na lang ako nang ilang saglit lang ay sumisinghot na siya and it was too late for me to notice that she was already crying. “A-Alam mo, Lorenz... mahal na mahal ko ‘yon shi Liam eh. Hindi naman ako m-mashashaktan nang ganito kung hindi ko siya mahal, ‘di ba? Naiintindihan mo naman ako, ‘di ba? Pero alam mo, t-tama ka naman eh... h-hindi ko dapat pinapakitid ang utak ko. Hindi ko naman kashi akalain na magsheshelos ako nang gano’n sha babaeng espashol na ‘yon. Kaya alam mo, bukash na bukash din, magsho-shorry ako kay Liam-babe ko. Pramish ‘yan!”

My lips trembled as I cried my heart out. "P-pasensya na . . . p-pero . . . p-pakiusap . . . huwag niyong hilingin na iwan ko si Lucien. H-hindi ko na kasi kaya. H-hindi ko kaya. I-I'm sorry. I'm sorry, Raven. . . A-auntie Ylena . . . I-I'm sorry. S-siya na lang at ang magiging anak namin ang natitira sa 'kin. H-hindi ko na kakayanin kung pati siya mawawala. H-hindi ko kaya. Pa-pasensya na po . . . P-pasensya na . . . K-kahit ano, kung gusto niyong lumuhod ako, gagawin ko . . . H-huwag lang si Lucien, please. H-hindi ko kaya. I-I'm so sorry . . ."

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

Tanging tunog ng kobyertos na tumatama sa babasaging plato ang maririnig. "Gusto ko lang humingi ng sorry sa inasal ko kanina. Hindi ko sinasadya, marahil ay pagod lang ako kaya nasabi ko yun." wika niya. Nag-angat ako ng tingin at sinalubong ang titig niya. Himala! Marunong palang humingi ng sorry ang isang Jarred Raqueza. Akala ko nakalimutan niya na ang bagay na yun. Ngumiti ako sa kaniya. Wala namang dahilang para diko siya patawarin.

galit na galit na sabi nito, sa bawat salita ni Damon, ay nanginginig ako dahil sa sobrang galak at lungkot sa nangyari sa buhay namin, tumulo nadin ang luha ko ng walang humpay. "Well my daughters punishment is not enough when she died that early, so My punishment keep on linger on her useless daughter.." nakita kopa kong pano ngumiti si Lolo sa harap ko, nagulat ako sa sinabi niya at sobrang nasaktan, napaka walang consensya niya.