Laments In Tagalog の小説・ストーリー

seryosong sagot ko "Yeah, nakaraan na iyun pero alam kong alam mo na mahirap kalimutan. Alam kong nasa puso mo pa rin ang sugat na dulot ng nakaraan at alam kong mahirap para sa iyo na kalimutan ang lahat-lahat." seryoso niyang wika

“Yeah, I admit my mistake. Sorry if nagmahal ka ng babaeng sugatan at may pinagdadaanan. Sorry, kung umaasa akong maghihilom at mawawala kahit papaano ang sakit nararamdaman ko dahil sa ’yo; nang makilala ka. Sorry, kung sa tingin mo ginamit kita para mawala ang sakit sa paghahanap ko ng pagmamahal at atensyon na ibibigay sa akin. Sorry, kung naging makasarili ako dahil I bomber you my vulnerability to make me feel good and understand by someone. Sorry, if umaasa akong pariho tayo ng nararamdaman at naiintindihan mo ako. Sorry kung in the end nalaman kong magkaiba pala tayo at hindi pala ganoon kalalim ang nararamdaman mo para maunawaan ang pinagdadaanan ko. Sorry, kung naging pabigat at pak

Grace Lopez-Silvano THE MOST PAINFUL heartbreak for a mother is losing her child and i just lost mine. I felt like half of my heart was crashed. Ang sakit! Anong klaseng kamalasan ba ang nangyayari sakin? Bakit ako pinarurusahan ng ganito? “Hi, beautiful, wanna dance?”

Goodbye, my love… Mom… brother… I’m sorry… Naluha na lamang ako… At tuluyan nang bumagsak.

Umiiyak na litanya ni Kath kaya napangiti ako tsaka ito tiningnan “I-i'm fine k-kath, s-so don't c-cry. P-papangit ka nyan.” Hirap kong sabi tsaka inilipat ang tingin kay Kalem na nasa kabila kong gilid at tahimik na umiiyak. “K-kalem—”

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

Isang pagdaloy na dahilan ng mas maluwag kong paghinga. “I’m sorry. Sorry dahil hindi ako nagtiwala sa kakayahan mo. Sorry kasi inisip kong hindi ka bagay sa anak ko. Sorry dahil inapi kita, sinaktan at ininsulto.You are right. You are more than enough. Sorry dahil hindi ko tinanggap ang apo ko nang panahong kailangan mo ang anak ko at kailangan mo kami.” Huminga siya ng malalim. Mabilis ang paglakbay ng mga luha sa kanyang pisngi. “Pwede bang makita siya? Pwede ko bang makita ang apo ko?” “Wala na ho ang apo ninyo, Mrs. Castro.”

Late nang umuwi pero nagawa pa rin umiskor. ******** ***** *** *** ** Kanina pa si Elena nakatitig sa harap ng salamin. Hindi niya mapigilan ang makaramdam ng lungkot habang pinagmamasdan niya ang sarili niyang reflection sa salamin. Malungkot siya and the same time, sobrang dismayado niya. Paano ba naman kasi…ang pangit na pala niya

Pati ni Hope! Alam nito ang tungkol kay Rain bago pa sila magpunta sa San Gabriel. At umakto itong walang kaalam-alam. What for? 'I - I can explain,' bigla itong nataranta nang hindi niya ito sagutin. 'Kaden, I--- ' alam nitong galit na siya kaya bigla itong umiyak. 'Kaden, I'm sorry!' 'Bigyan mo ako nang matibay na dahilan para tanggapin ko ang sorry mo,' malamig niyang sagot na hindi nakakaramdam ng kahit na kaunting awa para sa babae.

dalawang salita ngunit katumbas noon sa dalaga ay parang Isang buong tula na may Isang daang libong salita. sa Hindi maipaliwanag na dahilan ay para ngang nabawasan Ang lungkot nitong nararamdaman. mas hinigpitan pa ni Donna Ang pagkakayakap sa binata upang makakuha ng lakas. "Salamat, Diego. maraming Salamat. alam mo kung Hindi ka dumating malamang kanina pa ako natumba. Hindi ko alam, Diego. Hindi ko na alam kung makakaya ko pang magpatuloy sa Buhay nang Wala si dad. Ang hirap Diego. Ang sakit. Ang sakit-sakit."