Novel & Cerita Laments In Tagalog

Hindi rin magtatagal ay babalik na ako ng Manila upang magsimula nang wala na siya sa aking mga plano. Aminado akong mahal na mahal ko pa rin siya kahit may iba na ito. Hanggang nakaraan na lang talaga siguro ang kapalaran naming dalawa but she'll forever be the most beautiful memory I've ever had. Oo nga’t sumama siya sa iba pero kasalanan ko rin naman kung bakit siya nawala, so ito na nga siguro ang karma ko dahil sinaktan ko siya.

Mataas ang kanilang emosyon ngunit pakiramdam niya rin ay inaapoy siya ng maalab na apoy habang kayakap ito sa ilalim ng tubig at bula sa tub na iyon. “N-nasaktan kita…” Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “

Nanlaki ang mga mata ko kaya ibinangon ko bigla ang ulo ko ngunit nagkamali ata ako ng desisyon dahil sa pag-angat ko ng ulo ay siya naman pagtama nito sa panga ni Damien. Tangina, ng tulis. "Aray!" Magkasabay naming sabi. Napahawak ako sa ulo ko. Hawak din niya ngayon ang panga na nasanggi ko. "Sorry!" Natataranta kong ani. "Ang tulis ng panga mo." "Ikaw kasi, bigla-bigla kang bumabangon." Sabi niya habang minamasahe ang parteng masakit. "Shit, nakagat ko ata ang dila ko."

Pilit kong pinakalma ang aking sarili maging ang mga alaalang pilit manumbalik sa ulo ko. "I'm sorry, baby," mahinahon niyang bulong sa akin habang pilit niyang tinutuyo ang mukha ko. "God, I.. I'm sorry. I'm not supposed to cry but I.." I couldn't speak clear, ni hindi ko nga natapos ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang palad ni Lazarro sa batok ko at buong ingat ako na sinubsob sa dibdib niya.

I can't believe that I belong here. Malakas ang buhos ng ulan. Nakapikit pa rin ang aking mga mata. Nagtatalo na ang liwanag at ang dilim, hudyat na malapit ng sumibol ang araw. But the pain in my heart can't subside. Hindi ko maimagine that John is now gone. I lost two loved ones again, Jane and John. I don't know how to endure this. Lucy and Angelo were both hugging me tightly. They were also crying. We let our tears be washed away with the rain. Ibinuhos ko ang lahat ng sakit na meron ako. I don't know what I should do now. In a split second, hindi ko maramdaman ang ulan at ang mga patak nito. I decided to open my eyes to see what was happening.

RENATA Crying alone because you can't tell your family what is really going on in your life is different kind of pain. Lumalaban. Lalaban, at lalabanan ang lahat na pagsubok na kahaharapin ngayon, bukas, at sa mga susunod na araw pa.

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

“Tama ka, I'll be going to Santa Lucena. Gusto ko munang magpalamig doon. I want to mourn for a little time.” Tiningnan ako ni Lily diretso sa mga mata ko. “Naiintindihan kita, everything was too painful. Basta tandaan mo na nandito lang ako palagi, sabihan mo lang ako kung kailangan mo ng makakasama pagpunta sa probinsya ng Mama mo.” I gave her a genuine smile. “Hindi na kaikangan, mas mabuti na siguro ang mapagisa muna ako. I need to think. Kailan ba natahimik ang buhay ko kapag kasama ka?”

Tumingala si Kayla saka siya humugot ng malalim na buntong hininga. “I’m sorry, I’m sorry po. I didn’t mean what I said earlier. I’m just mad. I am so sorry po Lord.” Mahina niyang usal. Ngayon lang siya nagalit ng sobra, ngayon lang din siya umiyak ng sobra. Natatakot na siyang maging masaya dahil masyadong masakit ang kapalit.