Novel & Cerita Laments In Tagalog

sungit kung saad dito "sungit naman nito.saad nito sabay alis "bakit ko naman kase ibibigay number ko e muka naman babaero, ang pait ng lasa diko kaya, san ngaba ulit yung cr. "pag harap ko isang lalaki ang bumangga saken at natapon ko ang kapit kung wine sa damit nito. "sorry, sorry hindi ko sinasadya pupunasan konalang (saad ko habang pinupunasan ito gamit ang tissue)

sabi ng nasa kabilang linya, "sorry. Hindi mo kasalanan. Hindi lang maganda ang pakiramdam ko kanina…am I making excuses? I'm just sorry." 'Hindi mo kasalanan.' Napakurap si Luke ng ilang beses. Alam na alam nito kung ano ang dapat sabihin upang makapanakit. Alam na alam din nito kung ano dapat ang sasabihin upang magpagaan ng loob. Gumaan ang kaniyang pakiramdam dahil sa paghingi nito ng tawad. Napangiti si Luke. 'Marunong din pala siyang mag-sorry.'

Pati ang luha ay mas lalong lumabas nang mabilis, hindi niya mapigilan ang sarili na mapatawa sa mga naiisip niya. Baliw na siguro siya, Baliw na dahil sa nangyayari sa kaniya. Masyado siyang madrama at hindi man lamang iniisip na lalake siya. "Ah!shit! Why I'm crying? Dapat masanay ka na Rei, ganyan naman ang ginagawa ng iba, hindi ba? Tumigil ka na, masaya na siya, magiging masaya na siya na wala ka. Ayusin mo ang buhay mo, isipin mo ang pinangako mo sa magulang mo."

Unti-unting parang natutuyo ang aking lalamunan at ramdam ko na rin ang pamumula ng aking mga mata na nagbabadya na namumuo na ang aking mga luha. “Inihatid lang niya ako kay Mark at binalikan ka na niya agad. He rejected me and made it clear to me na ikaw ang mahal niya. I understand how cruel it is for him to do that to you, na basta ka na lang niya iniwan kahit pa sabihing binalikan ka niya. Pero nung nawala ka, halos mabaliw siya kahahanap sayo. Sa ginawa niya ay hindi lang ikaw ang sinaktan niya. Para na rin niyang pinatay ang sarili niya.”

Mataas ang kanilang emosyon ngunit pakiramdam niya rin ay inaapoy siya ng maalab na apoy habang kayakap ito sa ilalim ng tubig at bula sa tub na iyon. “N-nasaktan kita…” Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “

Nanlaki ang mga mata ko kaya ibinangon ko bigla ang ulo ko ngunit nagkamali ata ako ng desisyon dahil sa pag-angat ko ng ulo ay siya naman pagtama nito sa panga ni Damien. Tangina, ng tulis. "Aray!" Magkasabay naming sabi. Napahawak ako sa ulo ko. Hawak din niya ngayon ang panga na nasanggi ko. "Sorry!" Natataranta kong ani. "Ang tulis ng panga mo." "Ikaw kasi, bigla-bigla kang bumabangon." Sabi niya habang minamasahe ang parteng masakit. "Shit, nakagat ko ata ang dila ko."

Pilit kong pinakalma ang aking sarili maging ang mga alaalang pilit manumbalik sa ulo ko. "I'm sorry, baby," mahinahon niyang bulong sa akin habang pilit niyang tinutuyo ang mukha ko. "God, I.. I'm sorry. I'm not supposed to cry but I.." I couldn't speak clear, ni hindi ko nga natapos ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang palad ni Lazarro sa batok ko at buong ingat ako na sinubsob sa dibdib niya.

I can't believe that I belong here. Malakas ang buhos ng ulan. Nakapikit pa rin ang aking mga mata. Nagtatalo na ang liwanag at ang dilim, hudyat na malapit ng sumibol ang araw. But the pain in my heart can't subside. Hindi ko maimagine that John is now gone. I lost two loved ones again, Jane and John. I don't know how to endure this. Lucy and Angelo were both hugging me tightly. They were also crying. We let our tears be washed away with the rain. Ibinuhos ko ang lahat ng sakit na meron ako. I don't know what I should do now. In a split second, hindi ko maramdaman ang ulan at ang mga patak nito. I decided to open my eyes to see what was happening.

Naprotektahan ko sana sila! Ang nanginginig sa galit ang napapirma sa papel. May dungis ng dugo. At sa huli, ang mga mata ko na minsang lumuha ilang taon na ang lumipas ay lakas loob na napakawalan at tumulo sa papel. “We're sorry to your lost.” Sorry. Bwisit na sorry na yan!

Tumingala si Kayla saka siya humugot ng malalim na buntong hininga. “I’m sorry, I’m sorry po. I didn’t mean what I said earlier. I’m just mad. I am so sorry po Lord.” Mahina niyang usal. Ngayon lang siya nagalit ng sobra, ngayon lang din siya umiyak ng sobra. Natatakot na siyang maging masaya dahil masyadong masakit ang kapalit.