Left Behind In Tagalog Novels & Stories

kunot noo kong tanong. “Basta po, promise me na you are not going to cry anymore because of me. I love you, Mom.” “Nathan, baby please don’t leave me. Huwag mong iiwan ang Mommy.” nilingon niya ako saka siya uli ngumiti. “I won’t leave you, I promise. I will stay forever in your side. I need to go now, I promise I’ll be back.”

( tell me) Hindi naman ito mapakali. " ah.. eonni, isnt it clear? I just said that.. he seem leaving.." bagsak ang balikat na napatulala ako. " eonni.." sabi nito na hinawakan ako bigla. Wala akong mahagilap na sabihin. Wala din akong maisip. Did he really leave for good? Is he leaving me behind? I thought he loves me? Is this the end?

"Pwede bang maki-upo?" "Nǐ yǐjīng zuòle." (You are already sitting.) "Boys only lang dito." "Diba dapat kailangan ng boys ng girls?" Malanding tanong nito sabay binalingan ako ng tingin. Inirapan ko muna siya bago binaling ulit ang tingin sa pagka-in ko. "Sorry, pero ang kailangan namin ay laro at hindi babae, kaya umalis ka na bago ka pa namin gawing pulutan este bugbugin."

Beach 0.2 "Ang daming nag bago" Bilaang sabi niya sa tagal naming pananahimik.. nakikinig lang ako sakanya "Maraming nag bago sayo at marami ring nag bago saakin sa ilang taon nating hindi nagkasama" Sabi nito at huminto ng ilang sandali bago nagpatuloy "Pero may isang hindi nagbago saakin.. ang tibok ng puso ko" Seryosong sabi nito

pag-punto niya sa kaibigan. “Hala ka! Ako ba naman ipahiya sa sarili ko, e” tonong batangueno niyang bigkas. Palibhasa ay tunay na nagmula sa Batangas ang lahi nila. Nakarating lang sila ng Tagaytay dahil sa may lupa rito ang tatay nila, na ibinenta rin nang magkasakit ito at mamatay. Ngunit nabawi rin nila ito sa pamamagitan ni Mariya at pinatayuan ng negosyo at bahay nila. “Para naman matauhan,” panggagaya niya ng tono nito.

Bahagyang nag-init ang pisngi ni Paris, awtomatiko siyang umatras rito upang bawiin ang distansyang sinakop nito. “Pero hindi ba dapat ay maayos mo akong sinabihan ng tungkol dito? I wasn’t ready. Nabibigla ako at masyado kang nagiging mabilis, Theon. Nakakalimutan mo atang dalagang Pilipina ako.” “Oh love, hindi lang ikaw ang nabibigla rito. I hope you know what you’re doing,” makahulugang wika nito. She pursed her lips. “I don’t want to upset your Lola, Theon. Kung siguro ay mas naging mapang-unawa ka lamang ay hindi naman siguro ito mangyayari,” patama niya sa ginawa nito kay Jenna Mae.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

Pero sa likod ng lahat ng ‘yon, alam naming pareho na wala kaming katiyakan sa kinabukasan. “Uwi na tayo?” tanong ko, at tumango lang siya. Pagdating sa bahay, naghapunan kami kasama sina Mommy Lucy at ang iba pa naming kasamahan. Tinawagan ko sila kanina at sinabihang sa bahay kami kakain, kaya’t sabay-sabay kaming nagsalo.

Nalulumo ang hitsura, “B-Bakit may nakalibing diyan?” Nilingon ko ang pinaglibingan nina mama, papa at aling Baba. Ngumuso ako, “Wala namang ibang lugar na maari nilang paghimlayan.” Lumunok siya. Kitang-kita ko ang paglunok niya ng matindi. “S-Sana sa ibang lugar,” lumingon siya sa paligid at itinuro ang parteng may malaking puno ng mangga. “Doon, doon sa likod ng puno ng mangga.”