Lihim Ng Pagkatao Novels & Stories

Chapter 25 – Paglalim ng Lihim Ang gabi kahapon ay malinaw sa alaala niya. Ang paraan ng pag-ngiti ni Adrian, ang dahan-dahang paglapit, at higit sa lahat, ang kanyang pagiging vulnerable. Ngunit alam ni Elena na marami pang nakatago sa likod ng mga mata at mga salita ni Adrian. May mga pahiwatig siya na hindi pa rin malinaw—ang mga tawag sa telepono na biglang na-encrypt, ang biglaang pagkawala niya mula sa opisina, at ang mga lihim na kausap na palaging may tension sa paligid.

Nadudulas, natatawa, minsan naiiyak sa frustration. “Relax, Cel,” Liam encouraged, hinahawakan ang kamay niya para itama ang posisyon. “It’s not about strength, it’s about focus. Tingnan mo yung kalaban, anticipate their move. Gamitin mo yung utak mo, hindi lang yung katawan.” “Eh paano kung mas malakas sila sa’kin?” “Then use that against them,” Liam smirked, demonstrating. He grabbed her wrist gently. “For example, kapag hinawakan ka ng ganto…” then with a swift move, pinakita niya kung paano makakawala.

--- --- --- --- Nanlamig ako. --- --- --- --- "Anong bagay?" --- --- --- --- Tumingin siya sa akin. --- --- --- --- At sinabi ang katotohanang matagal nilang itinago. --- --- --- --- "Ikaw ang huling tagapagmana ng isang lihim na angkan." --- --- --- --- Tahimik. --- --- --- --- --- "At kapag nalaman ng maling tao ang buong katotohanan..." --- --- ---

Hindi niya magawang tawagin itong 'Tito'—hindi ngayon na alam na niya ang lihim na nagpapasiklab sa mga mata nito. Huminto si Liam isang pulgada lamang ang layo sa kanya. Ibinaba nito ang baso ng whiskey sa desk nang hindi inaalis ang nakapapapasong tingin kay Aria. Itinaas ni Liam ang kanyang kamay, ang magaspang nitong hinlalaki ay dahan-dahang dumaan sa ibabang labi ni Aria na nanginginig sa takot... at sa kakaibang pananabik.

REVE “Gago” His laughter only got louder. Pagkatapos ay tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa bago napailing. “Mag-ayos ka nga.” Napakunot tuloy ako ng noo. “Ano na naman?” “Mukha kang naka-droga na ilang babae ang ikinama sa sobrang gulo mo.” “Putangina mo talaga.” “Wala kang magandang dulot. Lumayas ka na nga.” Naiinis kong singhal.

Si Liam ay nagpahatid ng mga lokal na pulutan at karagdagang inumin na mas pamilyar sa mga bisita mula sa probinsya. "Seryoso, Boss Liam, noong unang beses na makita ko kayo sa probinsya, akala ko talaga katapusan na ng mundo," natatawang pag-amin ni Kiko habang sumasandok ng sisig. "Napakaseryoso ninyo noon. Pero ngayon, nakikita ko kung paano ninyo asikasuhin si Thalie, iba rin po pala ang tama ng pag-ibig sa bilyonaryo."

At sa pag-agos ng aking mga luha, hindi ko na namalayang pumapatak na pala ang mga ito; isang pasakit na higit pa sa mabigat na kastigo. Ang karanasang iyon namin ni Liam ay tila isang bangungot na lumikha ng malalim na sugat sa aking isipan—isang pait na nag-iwan ng buhay na patotoo, ang sanggol na dadalhin ko sa aking sinapupunan hanggang sa aking huling hininga. Biglang may kumatok sa p***o. Mga katok na pamilyar sa akin.

pagmamakaawa ko. Kinukulit ako ni Charlz, gusto nilang makita ni Leandro ang Pukangkang ko. Hindi nila siya pwedeng makita na suot ang mga baduy niyang damit. Kaya kailangan ko siyang umakto bilang isang totoong babae at kailangan niyang magkaroon ng magandang taste! Iyong taste niya kasi pang barako! Walang kaclass-class! “Wow! Bagay mo nga, apo. Para ka nang si Marimar.”

Elysia Mireille Severino’s Point of View Hindi pa man ako nakapagreklamo, naitulak na niya ang katawan ko pababa sa table. Mabilis niyang pinaghiwalay ang mga hita ko, dahilan para mapakapit ako nang mahigpit sa gilid nito. Napamura ako nang malutong nang idiin niya ang likod ko sa matigas na ibabaw ng table.

Ngayon, paano namin uubusin ito nang kaming dalawa lang? “Pasensiya ka na, Liam ha? Hindi ko kasi alam kung anong gusto mong kainin sa umaga kaya kinuha ko na lahat ng ‘yan para sa atin. Hmm... at saka, thank you nga pala kagabi. May nyctophobia¹ kasi ako eh, takot talaga ako sa dilim.” Saka siya nag-puppy eyes at nag-pout ng lips.