Tuwang-tuwa ako kapag napag-uusapan ang salitang 'alindog' — parang maliit na kayamanang linggwistiko na may hints ng kasaysayan at estilo. Sa pinaka-basic na bahagi, makikita mo na ang 'alindog' ay nabubuo mula sa unlapi o panlaping 'a-' at ang salitang-ugat na 'lindog'. Ang 'lindog' mismo ay tumutukoy sa tindig, paraan ng pagkakatayo o pagkilos—may halo itong ideya ng dignidad at grace. Kapag pinagsama, nagkakaroon ng kahulugan na mas malawak: hindi lang pisikal na kagandahan kundi ang kabuuang charisma o kaakit-akit na lumalabas dahil sa tindig, kumpiyansa, at presensya.
May mga nagsasabi ring may impluwensiya ang iba't ibang wika sa Filipinas—halimbawa, may mga katutubong salita sa Bisaya na malapit ang ibig sabihin sa 'lindog' at 'tindog', kaya posible ring ito ay resulta ng pagbabago-bago ng mga anyo ng salita sa paglipas ng panahon. Sa pagdaan ng siglo, nag-shift ang pokus mula sa literal na postura tungo sa mas abstract na 'alog' ng personalidad, kaya ngayon puwede mong sabihin na ang isang tao ay may 'alindog' kahit hindi siya traditionally photogenic.
Para sa akin, ang charm ng 'alindog' ay nasa kakayahan nitong magsanib ng panlabas at panloob—isang salita na simple pero puno ng nuance. Tuwing naririnig ko, nai-imagine ko ang isang tao na hindi lang maganda ang mukha kundi maganda rin ang tindig at paraan ng pakikipagkapwa.