Novel & Cerita Liwanag Sa Dilim Kwento

She'll chose to paint the night sky, the dark and cold night sky. Dahil madalas sa dilim at pag-iisa, doon natatagpuan ng isang tao ang liwanag. Sa dilim niya na-rerealize na matapang siya’t mula sa dilim ay nagkakaroon ito ng lakas ng loob para paliwanaging muli ang kaniyang buhay gaya ng mga talang nasa kalangitan; they were so bright because of the night sky. Dilim na hindi maiiwasang dumating sa buhay ng bawat tao, ngunit hindi para wasakin tayo kun'di para mas patatagin pa tayo...

pagtanggi ko at agad na pumasok sa loob. “Pagsapit ng hating gabi ay huwag ka na lumabas sa silid na ito, delikado sa labas, lalo na kapag natatakpan ng mga ulap ang buwan. Napaka dilim.” Bilin niya sa akin. Umupo ako sa kama na gawa sa dayami. “Bakit madilim? Wala ba kayong ilaw?” tanong ko.

Magdidilim nanaman pala pero ito pa lang ang laman ng tiyan ko, kung magpapatuloy na ganito ang mangyayari sa akin baka hindi ko pa lang nahahanap ang taong makakatulong sa akin ay bumigay na ang katawan ko. Nang matapos akong kumain ay sumalok din ako ng tubig sa ilog para pangtulak sa kinain ko. Nag-ipon na rin ako ng ilang kahoy para panglaban mamaya sa lamig, siguro dito na lang muna ako magpapalipas ng gabi. Dinagdagan ko ang baga ng kahoy para mas magliwanag pa sa paligid ko. Ng kumagat na ang dilim ay umakyat na ako sa isang puno at naghanap ng magandang matutulugan. Nang makakita ako ng malawak lawak na sanga ay dun na ako pumwesto, sakto rin sa tapat ng apoy na ginawa ko para mainit

Klik! Pinatay na ang mga ilaw. Agad na naging kasing dilim ng tinta ang silid, dahilan para maging kakaiba ang kanilang mga pakiramdam. Ito ay tulad ng damo na naging ligaw sa kadiliman. Malinaw na nakakakita ang mga mata ni Alex sa dilim, at tahimik siyang lumakad. Inilagay niya ang isang kamay sa hita ni Dorothy.

Hindi ko naman magawang magsalita dahil ayoko kong magambal kung ano man ang kanyang iniisip. Naalala ko na kanina lamang ay naikuwento niya sa akin ang tungkol sa mg alagad ng dilim. Mga bampira kung kikilalanin. Naikuwento riin niya ang isang pangyayari na hindi niya makakalimutan sa tanang buhay niya dahil sa nagawa ng isang bampira. At doon ko rin nalaman kung bakit ganoon na lamang ang kanyang paniwala sa mga halimaw na mga ito.

Maging sa pananalita nito ay pulido, hindi ito nautal sa kaba. Muling naging malikot ang mga mata ng lalaki. Luminga-linga rin ito sa paligid na akala mo ay may hinahanap. "Sa lugar na ito, iilan lamang ang nakakapasok. Swertehan na rin kung may makalabas. May mga puting tela kasi na kumukuha sa mga naliliigaw dito," pabulong nitong kwento sa amin. "Tapos inililibot ng tela ang sarili nito sa nahuli hanggang kapusin ang tao sa loob niyon at tuluyang mawala nang walang kahit na maliit na bakas ng pagkawala nito."

Mabilis ang aking mga lakad at hindi nagpatakot sa dilim. Ilang minuto ang lumipas nang nakita ko na ang likuan, walang pag-aalinlangan akong lumiko rito. Noong una ay madilim pa rin hanggang sa unti-unti ng lumiliwanag dahil sa mga kabahayan. Ang ibang mga bahay ay malayo-layo ang agwat kaya minsan didilim, minsan naman ay maliwanag. Ibang iba ito sa bayan na kahit gabi na ay maliwanag at buhay na buhay pa rin ang kulay.

Piping sigaw nang kanyang isip. Hanggang sa bigla na lang s'yang nakakita ng liwanag... Para s'yang nakakita ng maliwanag na bahaghari sa gitna ng dilim at tila naging hudyat ito ng pag-asa. Muli s'yang tumakbo upang sundan at taluntunin kung saan nagmumula ang liwanag... Ang liwanag ay nagmumula pala sa sinag ng buwan.

Salitan ang dalawang lalaking locksmith sa paggupit ng pinto gamit ang makina. Pagkalipas ng dalawang oras, sa wakas ay nabuksan namin ang pinto. Binuksan ko ang ilaw sa basement. Lahat ng pinto sa basement ay nakaawang maliban sa isa. Kaya nilapitan ko ito at sinubukang buksan. Kahit anong puwersa ang gawin ko, ayaw nitong gumalaw. Malinaw na may tao roon!

Ang kaninang lasing kong diwa ay tila nawala. "I'm sorry. I.. I don't know it was you," He tried to reach for me but I step back. "So this is who you are when you are drunk, huh?" I looked at his pleading eyes. Asking for my forgiveness. "No...No. I mean hindi ko alam na totoo pala. Akala ko panaginip lang," bigla akong natawa sa sinabi nya. Panaginip? wow! Tumalikod ako sa kanya para sana mag lakad papunta sa kusina upang kumuha ng tubig, but the sudden dizziness hit me that make me almost lost my balance. A strong arm enveloped my waist to support me