Nakakabighani talaga ang pagtalakay sa 'Lord Patawad' — para sa akin, parang isang pelikula ng pagbabago at pagbabayad-sala. Sa sentro nito ay si Mateo, isang dating opisyal ng bayan na dati'y sinisinta at kinamuhian dahil sa mga kaguluhan at maling desisyon niya. Matapos ang isang malaking iskandalo na winawasak ang pamilya at reputasyon niya, pinili niyang magbalik at humingi ng tawad sa mga nasalanta ng kanyang mga naging aksyon. Habang sinusubukan niyang itama ang mga mali, unti-unti kong nakita ang layers ng kanyang pagkatao: hindi perpekto, minsang manipulador, pero may tunay na pagsisisi na nagmumula sa mga pagkakamaling nagdulot ng sakit sa iba.
Ang kwento ay hindi puro drama lang; may mga sandaling nakakatawa at may mga tauhang nagbibigay ng liwanag — ang matiyagang misis ni Mateo na hindi madaling sumuko, ang kaibigang nagbantay sa kanyang mga anak na tila laging handang magpatawad, at ang mga biktima na nagpapakita ng iba't ibang anyo ng paghilom. Mahusay din ang paglalagay ng background ng maliit na bayan: ang intriga, tsismis, at pulitika na nagpapasikip pa sa tension. Gustung-gusto ko kung paano ipinapakita ng manunulat na ang paghingi ng tawad ay hindi instant na solusyon; ito ay proseso na kinakailangan ng oras, gawa, at minsang pag-aalay ng sarili.
Sa dulo, hindi lahat ay nagiging perpekto o nagkakaisa, at iyon ang pinaka-totoo sa akin. Naiwan akong may halo-halong lungkot at pag-asa — na kahit sa pinakamadilim na kabanata ng buhay, may puwang para sa tunay na pagbabago kung may tapang humarap at magbago.