Romans & histoires Maghimaya Ka Hari

Ito ay isang perpektong pag aaksaya ng oras at isang paraan upang ihinto ang aking isip mula sa masyadong malayo na kapahamakan. Nabuking ang mga mata ko nang may liwanag na tumama dito. Ito ay ang sinag ng araw. Tumataas na ito at naging maganda sa kulay orange ng langit. Huminga ako ng malalim sa malamig na hangin ng umaga at natutuwa. Tila ito ay isang bagong araw at bagong pag asa sa aking buhay.

Nakikinig sa iyo na magkwento Umiiyak na tumatawa Hayaan akong magpinta sa gabi Dalhin mo ang mga bituin Para samahan ang nasugatan mong kaibigan. Hanggang sa maging masaya ka Nandito ako, kahit pagod ako, subukan mo ulit, wag kang titigil Sana kahit mahirap, wag mong maramdaman na nag-iisa ka Nahirapan kang sakupin ang iyong hindi gaanong magagandang araw Hayaan mong samahan kita maghugas ng pagod mo Hayaan akong magpinta ng paglubog ng araw

Kaya mag-papasalamat paadin ako kahit na bihira ko lang amramdaman ang ginhawa. Sumimsim ako muli sa alak na nasa baso at paunti unting lumiliwanag ang pigid, the sun nag hahari na ito muli matapos ang gabi na malamig at tahimik, sun rise means another day, a new life and chances. Kung ang araw ay hindi napapagod na mag-bigay ng liwanaga, angbuwan din naman ay hindi napapagod an mag-bigay liwanag sa gabi na madilim, kahit saan ay may liwanag.

Tahimik lang sila, habang panaka-nakang pinagmamasdan ang mga dumaraan sa kanilang harapan. Hanggang sa basagin na ni Lucas ang katahimikan, “You know, Glay, problems are like rain. Minsan malakas at may kasama pang kulog at kidlat na parang walang katapusan, minsan naman ambon lang na dumadaan. But remember that every time the rain stops pouring, another shinny day will come sometimes, it also comes with a rainbow.”

Cheska Napakaganda ng hapon nung Martes. Yung tipong perpektong sikat ng araw na parang nakakalimutan mong dumaan ang tag-ulan. Mainit ang sikat ng araw, banayad ang hangin, at amoy bulaklak ang paligid mula sa mga garden sa tabi ng ilog.

Sa tingin ko ay wala na akong mukhang maihaharap kapag pinansin niya pa ako. The gorgeous and lavish sun finally left us. The mixture of gold and red sky will then bid their goodbyes any moment soon, to follow their almighty sun. To give someone out there a new meaning of something. To offer everyone a rythmic percussion of a new, blissful life.

Niyakap ko siya lalo ng marinig ko ang lyrics ng six part invention kung pwede lang ako makagawa ng time machine kaso, hindi ako marunong at ayoko ng bumalik sa nakaraan na mauulit pa rin ang lahat. "Mommy, i-hele mo nga si dad oh.." aniko nakatingin ako sa langit. Handa na ako sa anumang mangyayari dahil lahat naman tayo darating sa ganito. Takot lang ako sa biglaang mangyari.

"Madilim narin mamaya . . . We can't go there" "Why not?"tumaas ang kilay ko. "Well you can't enjoy the view of it's too dark"I rolled my eyes. "Don't they have a . . . Lights?"tinampal niya ako bigla. "Of course they do!But . . You'll appreciate the whole view the most if you can see the real colours of it ,in broad daylight"

Hindi magtatagal ay tiyak makakakita rin kami ng pagkain. Tumingala ako sa langit at napapikit nang tumama sa mata ko ang sikat ng araw. Ayon sa posisyon ng araw ay mukhang malapit nang magtanghalian. Tirik na tirik na rin kasi ‘yon at medyo masakit na sa balat. Mabuti na lang at naka-longsleeves ako.

Pakiramdam ni Miguel ay unti unting naglalabas ng apoy ang mga mata nito. Paano niya makakalimutan ang araw na pumunta siya dito. Iyon ang araw na nasilayan niya ang larawang nanghipnotismo sa kanya na hanggang ngayon ay tila nasa ilalim siya pa rin ng mahika nito.