Maghimaya Ka Hari Novels & Stories

--- Hindi dahil may karapatan ako. Kundi dahil ayokong makita siyang umiiyak. --- At iyon ang pinaka-mapanganib sa lahat. --- Because I care. --- Too much. --- Mas lalo kaysa dapat. --- Napatingin siya sa dagat. --- Tahimik. --- Mahina ang hangin. --- At sa ginintuang liwanag ng paglubog ng araw... Para siyang panaginip. --- Beautiful.

"𝙃𝙞𝙣𝙙𝙞 𝙠𝙤 𝙝𝙖𝙝𝙖𝙮𝙖𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙮 𝙢𝙖𝙣𝙜𝙮𝙖𝙧𝙞𝙣𝙜 𝙢𝙖𝙨𝙖𝙢𝙖 𝙨𝙖'𝙮𝙤." 𝙈𝙖𝙝𝙞𝙜𝙥𝙞𝙩 𝙠𝙤𝙣𝙜 𝙩𝙞𝙣𝙞𝙩𝙞𝙜𝙖𝙣 𝙖𝙣𝙜 𝙠𝙖𝙣𝙮𝙖𝙣𝙜 𝙢𝙜𝙖 𝙢𝙖𝙩𝙖.

MIJO’S POINT OF VIEW Araw-araw, masaya akong gumigising mula sa napakasarap at payapang tulog. Every morning feels like a blessing now. something I never thought I’d have before. Wala na ang mga gabing puno ng pag-aalala, wala na ang mga oras na nakabukas ang mata ko habang hinihintay lang na dumating ang umaga. Ngayon, sa bawat pagmulat ko ng mata, ang una kong nakikita ay ang magandang mukha ng babaeng mahal ko na nakangiti, maaliwalas, at nakabungad sa akin nang may lambing na matagal kong inaasam. Her smile… it’s the first light that brightens up my whole day.

Biglang may pumasok naman sa isipan ko dahil pakiramdam ko ay hindi lang nagkataon ang lahat. "Lolo, ang panghihina ng hari tuwing solstice, may kinalaman ba ito sa kamatayan ko noon?" Kinakabahan na tanong ko ngunit malakas ang pakiramdam ko na iyon nga. I am not stupid not to be able to connect the dots. It's impossible that everything is just a coincidence.

So, instead of the expected chikahan, we just ended up talking about funny encounters while watching the sun setting over the horizon. As much as it is is very magnificent to watch, hindi ko rin mapigilang maging emosyonal. Just like the setting sun, everything could really end. Like the sunset taking its precious time little by little, I feel like I am also close to the end as well. Ang pagkakaiba lang, he sun would always rise even after setting. Sure, it will take long before it goes up again, but the bottomline is it will still rise no matter how many times it goes down.

𝘏𝘪𝘯𝘥𝘪 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘨𝘢 𝘢𝘬𝘰 𝘴𝘢𝘯𝘢y 𝘶𝘮𝘪𝘯𝘰𝘮. Hindi pa nakatulong ang maingay na paligid, malakas na tugtogin at ang nakakahilong iba’t ibang kulay ng mga ilaw sa paligid. Napalunok ako ng maramdaman ang pag alog ng paningin ko. 𝘎𝘢𝘯𝘪𝘵𝘰 𝘱𝘢𝘭𝘢 𝘮𝘢𝘭𝘢𝘴𝘪𝘯𝘨?

Hindi niya maaaring hayaan ang sinumang makita na nasa ilalim ng bangin ang hari. *Plop!* Nang makita nito ang galit ni Amastan, kaagad na napaatras ang pinuno ng Wild Wolves Clan bago mapaluhod sa harapan ni Amastan, “Maawa po kayo sa akin, Kamahalan! Nakakita po ako ng debris mula sa armor na suot ng Hari kaya inakala ko pong nasa ilalim po siya ng bangin na ito…” Agad namang nagpanic ang iba pang mga mandirigma ng Wild Wolves Clan.

Antayin raw muna naming magtago si haring araw. Dahil siya ang may sasakyan ay wala akong nagawa. Sumapit ang oras nang paglubog ng araw. Tuluyang dumilim ang paligid at nabalot nang itim ang kalangitan. Mas lumamig din ang samyo ng hangin sa paligid namin. Tunay ngang maganda ang panonood nang sunset. Isang bagay na hindi ko pa nagagawa sa buhay ko... Ngayon pa lamang.

Saka, ngumiti ng matamis. "Papasok na naman tayo, baby. Makikita natin ulit si Papa mo," usal kong may ngiti pa rin sa labi. Parang ang sarap sa pakiramdam ng gising ko ngayong umaga, lahat ay maliwanag at puno ng kulay.

"Umalis ang hari, luna. Pero walang pasabi ang hari kung makakabalik ba siya mamayang gabi o kailan siya makakabalik." Kahit papano ay nakahinga siya ng maluwang sa nalaman na wala ang hari. Makakapagpahinga siya ng maayos at makakabawi siya ng lakas. Makakapagplano siya ng mabuti kung paano siya makakatakas. "Kaya habang wala ang hari ay pilitin niyo ang magpahinga para makabawi ng lakas, Luna."