Magnificence By Estrella Alfon Mga Nobela at Kwento

“Thank you for joining tonight’s celebration. Again, we have a very special performance from someone whose name carries both beauty and brilliance. Let us welcome… Ms. Mirella Estelle Montelibano!” Parang may sumabog na bulkan sa loob ko. What?! Did I hear that right?! Nanigas ako sa kinauupuan ko. Mirella Estelle Montelibano. Ang pangalan ko. Ang tunay kong pangalan. The lights dimmed, then focused on the center of the stage. A woman emerged from the shadows. She’s tall, graceful, radiating confidence with every step. Nang tumama sa kaniya ang ilaw, bigla akong napahawak sa dibdib ko.

Imbes na magalit, mas lalo pa siyang napangiti—isang ngiting puno ng karisma at pino, wari bang siya mismo’y aliw na aliw sa bawat salitang naririnig. Parang may himig na umaawit sa kanyang isipan, at sa bawat tibok nito ay unti-unting nabubuo ang isang katotohanan: ang likas na kagandahan ni Mira. Isang ganda na hindi kailanman nakaangkla sa mamahaling make-up, marangyang damit, o kumikislap na alahas. Sa kabila ng lahat ng luho sa paligid, siya lamang ang nangingibabaw—sa dalisay na linis ng mukha at sa kilos nitong walang bahid ng pagpapanggap. Hindi lang siya alalay… may kakaibang ningning itong batang ito para sa akin, lihim na nasabi ni Doña Celestine habang pinagmamasdan ang tahimik n

“Maraming salamat. Babawi na lang ako sa inyo at ipagluluto ko kayo pagkatapos kong magpahinga ng masarap na ulam.” Nang nakaalis na si Manang Estrella ay gigil na gigil ako kay Cindy. “Bakit mo ako niregaluhan ng gano’n?” nanggigigil kong tanong. Her brows furrowed. “Huh? Hindi ba dapat na magpasalamat ka sa akin dahil nag-sex na kayong dalawa ni Alas. Ang bagal-bagal naman kasi ni Alas kaya’t tinulungan ko na siya kahit hindi niya birthday.”

Sagot ni Sabrina. "Wag na po kayong mag-alala. Hanap nalang po tayo ng hotel na pwede nating matulugan. Ako narin po ang bahala sa bayad. Nakangiting sabi ni Benjie na ikinangiti naman ni Aling iska at Ni sabrina. Ngunit ang mukha ni aling maria ay hindi na maipinta. Lumipas ang mga oras ,Hindi na talaga bumalik si Rhea, Dahilan para maghanap na ng Matutuluyan sina Benjie at ang ina ng dalawa.

Walang ideya si Estrella kung nasaan siya at ang huling alaalang mayroon siya bago mawalan ng malay ay ang kaniyang pagsakay sa kotseng inakala niyang sasakyan ni Manong Cesar. Muling pumikit nang mariin si Estrella dahil sa kirot na nararamdaman ng sentido. Iniyuko niya ang ulo at pinakiramdaman ang sarili kung kaya niya bang lumakad bago buksan ang mga mata. Gumuhit ang pagtataka sa mukha ni Estrella nang makitang iba na ang suot niya. Isang maid outfit na tinernuhan ng mahabang puting medyas at itim na sapatos. Ang haba ng palda ay hanggang ibabaw ng tuhod niya at may puting apron sa ibabaw nito. May pulang ribbon sa kaniyang leeg at headband na nakalagay sa ulo niya.

Pinulsuhan naman agad ni Julian ang matandang babae at inalam ang pagtibok ng puso nito. "Alam ko, Manuela! Bababa na ako. Huling bunga na ito," pasigaw na sabi ni Estrella mula sa itaas ng puno. Makaraan ang ilang sandali, lumabas na siya rito at bumalik sa pagkakasakay sa kabayo na may dalang disupot na bagay. Ang may-ari mismo ng bahay na batong pinasukan niya ang nagbabantay at nagpapasok sa kanya. Wala akong magawa kundi ang pumayag na lamang kahit dama ang pagkapagod sa pangangahoy kahapun sa kadahilanang ito ang pinagkikitaan naming mag-ina. Masaya ang lahat ng kanyang nasasakupan sapagkat kakaiba ang taglay nitong husay sa paghuhusga sa katarungan at mayroon siyang walang kasingtulad

sabi ni Aling Esther. "Ako na po ang bahala at huwag na kayo mag-isip pa. Hindi nga ako napahamak sa selda, doon pa kaya. Tatawag ako agad pagdating ko," paalam n'ya. Hindi na n'ya nagawang lumingon pa dahil ayaw n'ya makita ang nagbabadyang luha at pangungulila ng ina ngayong paalis pa lamang s'ya. Si Magno ang nag-asikaso sa lahat ng kailangan n'ya kaya alam n'ya na wala s'yang magiging problema. Maaasahan ito sa lahat kaya wala s'yang anumang pangamba. Mahaba ang byahe ngunit napawi lahat ng pagod n'ya nang narating n'ya ang distinasyon.

] Pero may ilan ding hindi natuwa. ["Maganda nga siya, pero hindi ibig sabihin no'n na tama ang ginawa niya."] ["Hintayin n'yo si Celeste. Siya pa rin ang pinakamaganda ngayong gabi."] Samantala, dumating si Celeste sa venue sakay ng isang luxury limousine. Kasabay niyang bumaba si Rafael. Bilang CEO ng Buenavista Global Holdings, dumaan sila sa VIP entrance. Pagkababa ni Celeste, bahagyang inayos ni Rafael ang laylayan ng gown nito bago inalalayan sa paglalakad.

Sa kahabaan ng Dencio road ay ang tinahak ni Margaux just to get near the Alfelo mansion na pagmamay-ari ni congressman Narcisso Alfelo. She parked her motorcycle sa hindi kalayuan sa likod ng mansion at doon ay nagsimula nang magbihis, wearing a red dress na hanggang tuhod sabay lugay ng buhok at pahid ng lipstick.

Sa bawat salita niya pa lang para na akong tinutusok ng maraming karayom. Binitawan na niya ang aking braso. Pero hindi ko na kayang makatakbo. Pakiramdam ko nakapako na ako sa buhangin habang tumatama ang maliliit na alon sa aking mga paa mula sa dalampasigan. Tumalikod na si Magnus ngunit bago siya umalis ay malinaw kong narinig ang kanyang mga huling salita. “Hinding hindi mo na ako mapapaikot, Estella. Magbabayad ka sa pag-iwan mo sa akin. Tandaan mong… mahal akong… maningil,”