Nakakatuwang isipin kung paano nagiging bahagi ng kultura natin ang mga kwentong gaya ng 'Malakas at Maganda.' Sa kwentong ito, ang mundo ay walang lupa—puro langit at tubig. Nagkaroon ng alitan si Tungkung Langit at Alunsina, mga diyos ng langit at dagat. Dahil dito, lumikha si Tungkung Langit ng isang ibon upang hanapin ang kanyang nawawalang asawa. Nang hindi ito matagpuan, nagdesisyon siya na buuin ang mundo. Isinabit niya ang langit sa mataas, at mula sa kanyang luha, nabuo ang lupa at mga halaman. Dito lumitaw sina Malakas at Maganda mula sa isang kawayan, na naging unang tao sa mundo.
Ang kwentong ito ay hindi lamang tungkol sa paglikha kundi pati na rin sa pag-ibig at pagtutulungan. Si Malakas, na matipuno at matapang, at si Maganda, na may angking ganda at talino, ay nagtulungan upang linangin ang lupa. Para sa akin, ang kwentong ito ay simbolo ng pagiging matatag at maganda ng ating lahi—hindi lamang sa pisikal na anyo kundi pati na rin sa diwa. Nakakainspire ito, lalo na't ipinapakita nito ang halaga ng balanse at pagkakaisa.