Novel & Cerita Maikling Monologo Tagalog

mahinang tawag ko dito kasambahay nang paglabas nang dugo sa bibig nito "Mama" agad akong napaupo nang bumagsak ito sa sahig at agad ko itong dinala sa bisig ko kasabay nang pagtulo nang mga luha ko "Mahal na mahal kita anak, kung sakaling magkita kayo nang kapatid at ama mo pakisabi sa kanila na mahal na mahal ko sila at kahit kailan ay hindi ako nagtanim nang galit sa kanila sa kabila nang ginawa nila sa atin" mahinang bilin nito sa akin kaya napahagulgol ako nang iyak

biro ng lalaki. Nangangamatis ang mukhang kinurot niya ang tagiliran nito. Napa-aringking naman ito sa sakit. “Ang bibig mo, nandiyan ang anak mo! Naririnig ang pinagsasabi mo!” angil niya. Natatawang napailing ang mag-asawa. “Why? Hindi pa naman siya nakaiintindi, isa pa Tagalog naman ang salita ko. Right, Crayon?”

Hindi niya ba naisip ang mga taong mawawalan ng tirahan at kabuhayan? “Pero, Mayor, paano ho ang aming sakahan?” naiiyak na sigaw ng isang matandang lalaki. Biglang nagsalita si Malik. Mataas ang noo at matikas ang tindig; tila isang bagong luklok na hari na humaharap sa kanyang nasasakupan.

“Hindi ka magiging tulad nila. Ikaw ay magiging ikaw.” Biglang, ang mga ilaw sa nursery ay kumislap. Ang white noise machine ay tumahimik. Ang computerized voice mula sa baby monitor ay nagsalita sa isang malalim, walang emosyon na tinig—at ito ay nasa Filipino. “Isang magandang tinig para sa isang bata na magmamana ng malaking pasanin, Kristoff. Iyan ba ang pangako ng isang diplomat? O ang kasinungalingan ng isang ama?”

Ngunit sa katahimikang iyon. Parang mas marami kaming nasasabi kaysa sa anumang salita. Maya-maya... Mula sa loob ng silid... May narinig kaming mahinang boses. "Mama..." Pareho kaming napalingon. Napangiti ako. "Mukhang nagising si Kiel." Marahan niyang binitiwan ang kamay ko. Ngunit bago tuluyang umatras... Magaan niyang pinisil ang palad ko.

- sabi nito "Kung mahahanap mo"- Panunukso ko sa kanya at naglakad palayo sa kanya , "Mama ang galing mog magtago"- aniya ni Aadi , lumapit ako sa kanya at umupo sa tabi niya "Di lang marunong si Tiyo Trajan mo maghanap"- panukso ko kay Trajan "Hahha tama ka jan aadi"- umupo si Trajan sa harap namin

Agad na nag-iwas ng tingin ang mga ito na halata namang kapapahid lang din ng mga luha sa mga mata nila. [“M-Mommy, please. Umuwi na po kayo rito. Gusto ko na pong mayakap si k-kuya…"] Tumango si Mona na para bang nakikita siya ng anak niya. “Oo, anak. Uuwi kami riyan. Kailangan lang ni mommy na makausap ang daddy ni—” ["You also found our daddy?”]

Kahit papaano, alam kong may isang buhay akong nailigtas, at iyon na ang pinakamalaking pasasalamat na maaari kong matanggap. Nakaupo pa rin ako sa kama, sinusubukang magpahinga habang iniinda ang bahagyang sakit sa braso ko, nang marinig ko ang marahang pagkatok sa pinto. Bago ko pa man masagot, bumukas na ito at pumasok si Macoy. Kasunod niya ang dalawang tao na halatang may mga pinanggalingang mataas. “Naya,” tawag niya sa akin, may halong lambing at pagka-seryoso ang tono niya. “Mom and Dad are here. Gusto ka nilang makausap.”

May pagka-sarcastic na sagot ko. Mahina siyang bumulong pero sapat na para marinig ko, "Pilosopo." "What did you say?" Tama ba ang narinig ko? Nagsalita siya ng tagalog? "Nothing." She answered. Nangunot ang noo ko at nagtanong sa kanya, "No. Nagtagalog ka?" "Marunong ka magtagalog?" Mukhang nagulat din siya. "Oo. Nakakapagsalita nga ako pero i-ikaw?" Ang akala ko ay hindi siya marunong magtagalog. Si Mama nga kahit na nakapunta sa Pilipinas ay hindi ganun karunong.

Ang cute nilang pakinggan, mukhang nagkakasundo talaga silang dalawa. “Then you should watch that movie. It’s so adorable! You’re going to love that!” Nahihilo ako sakanilang dalawa, english sila ng english eh, nasa pilipinas naman kami. "Elizabeth," tawag ko sa anak ko at tuluyan ng nakalapit sakanila. "Mommy!" Dali-dali ako nitong niyakap. "Oh, finally you're awake. Are you feeling better right now?" Tanong nya sakin at umiling naman ako. "Medyo, masama pa yong pakiramdam ko."