Maikling Monologo Tagalog Novels & Stories

Hindi niya ba naisip ang mga taong mawawalan ng tirahan at kabuhayan? “Pero, Mayor, paano ho ang aming sakahan?” naiiyak na sigaw ng isang matandang lalaki. Biglang nagsalita si Malik. Mataas ang noo at matikas ang tindig; tila isang bagong luklok na hari na humaharap sa kanyang nasasakupan.

“Hindi ka magiging tulad nila. Ikaw ay magiging ikaw.” Biglang, ang mga ilaw sa nursery ay kumislap. Ang white noise machine ay tumahimik. Ang computerized voice mula sa baby monitor ay nagsalita sa isang malalim, walang emosyon na tinig—at ito ay nasa Filipino. “Isang magandang tinig para sa isang bata na magmamana ng malaking pasanin, Kristoff. Iyan ba ang pangako ng isang diplomat? O ang kasinungalingan ng isang ama?”

- lungkot kong sabi "Malaya kana Amara mula kay Duke Hans wag kana mag papakita samin naiintindihan mo ba ? Wag kana magpapakita sakin, wala ka namang kwenta simula nung isilang ka , ngayon at malaya na kami sa kamalasan wag kana magpapakita samin "- biglang gumuho ang mundo ko ng marinig kay papa yun "Pero anak mo ko Anak ako ni mama"- mangiyak ngiyak kong sabi

Agad na nag-iwas ng tingin ang mga ito na halata namang kapapahid lang din ng mga luha sa mga mata nila. [“M-Mommy, please. Umuwi na po kayo rito. Gusto ko na pong mayakap si k-kuya…"] Tumango si Mona na para bang nakikita siya ng anak niya. “Oo, anak. Uuwi kami riyan. Kailangan lang ni mommy na makausap ang daddy ni—” ["You also found our daddy?”]

Muntik na ako ibugaw non. “Ibinenta nyo?! Tangina, bakit nyo ginawa yon?! Nasan si Macoy?!” hindi ko na napigilan sumigaw, kaya parehas silang napatigil at akala mo, kakainin ako nang buhay. “Ang kapal naman nang mukha mo na sigawan kami—” “Nasan si Macoy?!” “P*****a ka, nandon sa kabilang kanto—” hindi ko na sila pinatapos at tumakbo papalabas nang bahay.

May pagka-sarcastic na sagot ko. Mahina siyang bumulong pero sapat na para marinig ko, "Pilosopo." "What did you say?" Tama ba ang narinig ko? Nagsalita siya ng tagalog? "Nothing." She answered. Nangunot ang noo ko at nagtanong sa kanya, "No. Nagtagalog ka?" "Marunong ka magtagalog?" Mukhang nagulat din siya. "Oo. Nakakapagsalita nga ako pero i-ikaw?" Ang akala ko ay hindi siya marunong magtagalog. Si Mama nga kahit na nakapunta sa Pilipinas ay hindi ganun karunong.

Ang cute nilang pakinggan, mukhang nagkakasundo talaga silang dalawa. “Then you should watch that movie. It’s so adorable! You’re going to love that!” Nahihilo ako sakanilang dalawa, english sila ng english eh, nasa pilipinas naman kami. "Elizabeth," tawag ko sa anak ko at tuluyan ng nakalapit sakanila. "Mommy!" Dali-dali ako nitong niyakap. "Oh, finally you're awake. Are you feeling better right now?" Tanong nya sakin at umiling naman ako. "Medyo, masama pa yong pakiramdam ko."

"Ba't ba ganyan ang pangalan mo?" "Mga tanong mo, 'ma," pasimpleng saway ko sabay paliwanag na rin, "palayaw niya lang po 'yon." "Eh, kung anuman. 'Yon nga, 'yong sinasabi ko kanina, Maui, suwerte ako sa anak ko. Masipag 'yan, matalino, matino. Hindi sa binibida ko ang anak ko, ha. Nanay ako kaya ako ang nakakakilala diyan," ani Mama na ikinatahimik ko. Unang beses ko pa lang kasing narinig iyon mula sa kanya, at ngayon ay hindi naman direktang sinabi sa akin kundi sa ibang tao pa.

Mag i-isang lingo na rin mula nang maka balik si Monique mula sa camping site at sa ancestral house ng kaibigang si Raquel sa Cavite, naging maayos naman ang pag papagaling ng kaniyang paa dahil ngayon ay maayos na siyang nakaka pag lakad

Marahas na tanong ni Migo. "Buhay at kamatayan ang pinag uusapan dito! Kaya paano kami magtitiwala sayo? Sa mga nangyari sa anak ko! Tila bulag at bingi ka sa lahat,alam mo kong gaano kami nasasaktan sa tuwing nakikita namin siyang nahihirapan." Wika ni Mr.Quinto."subalit sino ba ako para husgahan ang pagkakataong hinihingi mo." Final niyang wika. "Dad!"