Maikling Monologo Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Hindi niya gusto ang ganitong uri ng target subalit gipit na siya sa pagkakataong ito. "Pinilit ko si Signor Franco De Leon na bigyan tayo ng isa. Ako lamang at ikaw ang makadadalo, `nak! Sapat na `yon para makuha natin ang atensyon ng kahit isa man lang sa mga batang De Leon." Maarteng pumalakpak ang kaniyang Maman. Lumabas ang limang tauhan mula sa dilim. "Magbihihis ka sa pinakamagarbong paraan, `nak. Aayusan sa mamahaling pulbo at isasakay sa pinakamalaking karuwahe! Maging kilos babae ka, por favor, `nak."

(1 Peter 3:3-4 NIV) I closed my eyes and took a deep breath. Saka ako naglakad papasok ng school gate. Hindi ko pinansin ang mga taong nakakasalubong ko. May sinasabi sila pero hindi ko 'yon pinakinggan dahil wala na akong pakialam sa kanila. Pagkalipas ng ilang minutong paglalakad, narating ko na rin ang Class 10-A. Nasa ika-apat na palapag ito ng Junior High School building. Yay! Narating ko na rin sa wakas!

Maya't-maya ay bigla siyang tumayo sa tabi ng puno upang magpahinga nang mapansin kong nababasa siya. Huminga ako ng malalim at naglakas loob na lapitan siya. Isa, dalawa, tatlo, apat, lima, anim... anim na hakbang at tumigil ako. Urong-sulong ako dahil hindi pa rin ako makalapit sa kaniya, ewan ko ba pero ramdam ko ang kaba at hiya ko pagdating sa kaniya. Naiinis ako sa sarili ko, "Jack, iyan na oh, kaunting hakbang na lang at makakausap mo na siya," pagalit na sinasabi ng isipan ko.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

KATE "Bakit? Ano ba ang ginawa nila sa iyo?" bakas sa tinig niya ang pag-aalala sa binata. Humugot ng malalim na paghinga si Mario. Nakita niya ang pangangalit ng ngipin nito. "Ang kapal ng mukha nila. Lalo na ng mga magulang ko. Si mama at papa, parehas pa lang nalulong sa sugal. Kaya iyong bahay namin, nakasanla na pala. Iyong sumunod sa akin, gumagamit. Iyong isa, nabuntis. Tanginang buhay iyan. Ginawa ko ang lahat. Tiis ko ang hirap at lungkot sa ibang bansa para mabigyan sila ng magandang buhay pero anong ginagawa nila? Ginagagó lang pala nila ako! Nagsayang lang ako ng pagod sa ibang bansa!"

iyak nito at pilit nagpapakuha sa kabaong. "Hush, Baby. Natutulog pa si Mama," pilit na pagpapakalma ni Alejandro sa anak. "G-usto ko Mama. Miss-miss ko na mama ko, Papa. Yakap ko na Mama ko, please," lumuluhang pagmamakaawa nito. "K-ailan gigising Mama ko, Papa? G-usto kong makita Mama ko," nanginginig na bigkas ni Mikael habang ang mga luha ay pumapatak.

Matapos mawala ang kanilang mga magulang, ang kuya ni Bianca ang naging sandigan niya—siya ang nagpaaral at gumabay sa kanya hanggang sa makapag-aral siya sa ibang bansa. Si Ethan ay kaibigan ng kanyang kuya—isang lalaking sampung taon ang tanda sa kanya at matagal na niyang nakasanayang tawagin bilang Ninong, kahit hindi naman talaga ito ang kanyang ninong. Habang lumalaki si Bianca, hindi niya napansin kung kailan nagbago ang paghanga at pagkagiliw niya rito tungo sa isang damdaming mas malalim at mas mapanganib. Sa edad na dalawampu’t apat, isang katotohanan tungkol kay Ethan ang nagtulak kay Bianca na lumayo. Pinili niyang mag-aral sa ibang bansa, umaasang sa paglipas ng panahon ay

--- --- --- --- Hindi pala ako tumatakbo mula sa nakaraan. --- --- --- --- Ang nakaraan pala ang naghihintay sa akin. --- --- --- --- At bago pa ako makapagtanong... --- --- --- --- May tumunog na alarm mula sa labas. --- --- --- --- Napalingon si Dad sa bintana. --- --- --- --- Nawala ang kulay sa mukha niya. --- --- --- --- "Imposible..." --- --- --- --- "Ano?" Tanong ko.

magalang na wika ni Jin habang iniaabot sa akin ang isang tasang umuusok pa. "Malamig po rito sa labas kapag ganitong oras. Baka po kayo sipunin." "Salamat, Jin. At saka Adeline na lang ang itawag mo sa akin, 'wag na Ma'am," sagot ko habang ngumingiti nang tipid at tinatanggap ang tasa. "Nako, nakakahiya naman po—"

Parang hinawakan ng mahigpit ang aking mga lamang loob nang dalawang hakbang nalang, ako na. Nilungon ko ang binatang nasa likuran ko, "G-ginoo, maaari bang ikaw ay mauna muna. Natatae kasi ako," sabi ko sa kaniya habang hawak ng mahigpit ang aking tiyan. Hindi siya nagsalita at parang naguguluhan sa sinabi ko, at dun ko lang napagtanto na isang purong Espanyol pala ang aking kausap, "Senyor? P-puedes ir pr-primero? Ne-necesito ir al baño," (Senyor? Maaari bang ikaw ang mauna? Pupunta lamang ako sa palikuran.) dahan dahan kong pagsabi dahil hindi kasiguraduhan ang aking sinabi. Ngunit parang naintindihan naman niya at dahil dun, humakbang na siya pauna sa akin kung kaya't mabilis akong umali