Maikling Monologo Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Umiiyak nitong wika "May bahay ka! Malaki ang bahay na ito at kung pumayag ka lang sana na dito na kami tumira, mas masaya sana. Maraming kasambahay dito. Maraming tutulong sa akin sa pag-aalaga sa mga bata." muli nitong bigkas na para bang nananaginip. Malakas akong tumawa. Iyung tawa na nakaka-insulto

"Wala akong masabi. Magsimula na tayo." Ang aking ina ang unang umakyat sa entablado. Namumula ang mukha sa katuwaan, binati niya ang audience. "Hello, everyone. Ako’y single mother. Ako ay may tatlong trabaho bawat araw para siguruhin na ang anak ko ay makakapagtuon sa kanyang pagaaral. Ang gusto ko lang ay para sa kanya ay magtagumpay."

naaaliw na tanong ni Marco sa anak dahil sa pabalu-baluktot na bigkas ng bata sa mga salitang itinuturo niya rito. “If it’s just the three of us, Mommy and grand-auntie use the Filipino Language when they are talking to me. They even bought me a lot of books which could help me learn the Language. I have been reading those books, eversince.” sabi ni Makki sa accent pa rin na nakasanayan nito. “Okay, son…let’s make a deal! Every day, you have to give me five to ten Tagalog words. You study these words and learn how to use them in sentences. If you can do that, I’m going to grant you a wish.”

Dali-dali akong lumabas ng banyo pagkatapos ko n'on. Kakalabas ko pa lang ng banyo ay naririnig ko na ang pagbubunganga ni Mama. “Ikaw talagang bata ka, bakit ba hindi mo magawang gumising ng maaga? Bakit ba hindi ka nag-aalarm?!“ panenermon ni Mama. Nakita ko namang nakabusangot ang kapatid ko habang sumusubo ng kanin. “Ma, dapat bang kasama sa pagsubo iyang sermon mo? Mas nabusog pa ata ako diyan kaysa sa kinain ko ngayon eh,“ pangangatwiran ni Miro.

Tumikhim siya at umayos ng pagkaka upo. "Marunong ka pala mag tagalog. At… first time kong marinig na magsalita ka ng tagalog." Puna ko. "Mukha kang mayaman na napadpad sa probinsya. Pero ang bongga ah mas lalo kang nakakaakit kapag nagsasalita ka ng tagalog."

Hindi niya talaga masabi ang pangungusap na ito! "Mommy, pakisabi ang pagmamahal mo!" Sa tabi niya, masiglang hinahatak ng maliit na bata ang kanyang pantalon. Si Althea ay nagmadaling lumabas at mabilis na sinabi sa mikropono.

IKAW LANG DAPAT! " Maliligo na ako! " Hindi.. Hindi ko kaya.. Ayaw ko munang lumabas ng aking silid. Hindi muna ako magpapakita sa kaniya. Naiisip ko parin ang kanina. Hindi ko na tinignan ang halikan nila dahil lalo lamang akong masasaktan. " Diyos at Diyosa.. iyon ang mas bagay pakinggan. Isa lamang akong hamak na mortal. "

Noon lamang nagsimulang magsalita ang kanyang kuya, bawat salita ay mabigat at sinadya. Pagkatapos, nanatiling nakatulala si Paolo, parang nawasak ang isip, paulit-ulit na bumubulong na tila sirang makina, “Imposible… Imposible… Imposible…” “Pag-isipan mong mabuti,” sabi ng nakatatanda, mahinahon ngunit mariin. “Tingnan mo kaming tatlo—ang pangalawa, pangatlo, at ako. Lahat kami’y pandak, halos isa’t animnapung sentimetro lang. Ngunit ikaw? Lampas isa’t walumpu. Hindi mo ba inisip na nakapagtataka iyon?”

natatawang wika ni Myca sabay apir pa kay Jonamie na ngumisi. "Hahaha, seryoso?" 'di makapaniwala na tanong ni Mariel. Siya naman ay tahimik lang habang hinehele ang anak. "Hou, day, tan-awa bala maayo kay mabal an mo gid kon sino iya ama'y,'' sagot ni Myca napa-bisaya na. (Translation: "Oo kaya tignan mo ng mabuti malalaman mo talaga kung sino ang ama.")

Malayo man siya rito ay naaamoy niya mula sa kaniyang kinatatayuan na lango ito sa alak. Naramdaman niyang nasa pintuan na ito. Inilapag niya sa lababo ang malaking mangko na hinuhugasan at akmang lilingunin na si Marcus nang bigla na lang may matitipunong braso na pumulupot sa kaniyang baywang mula sa likuran. "Bakit ngayon ka lang?" tinig iyon ni Marcus. Bakas ang labis na kalungkutan sa boses nito.