Maikling Monologo Tagalog Novels & Stories

magalang kong paliwanag dito. Una nag isip pa ito, " Pag isipan po ninyo muna, sa ngayon kailangan muna suma-ilalim ng anak ninyo sa matindihang gamutan, " wika ko at tiningnan ko si Micro. Tumango ito at lumabas muna " Saan pupunta ang kasama mo? Anong pangalan mo nga ulit? " sunod sunod na tanong ni Lola.

Umi-effect na ang drama ko! "Pumayag ka na, anak… please!" dagdag ko pa habang pinipisil ang kamay niya na parang wala na akong lakas. "Ito lang talaga ang hiling ko. Baka bukas o makalawa, hindi mo na ako makitang gising..." Nilakasan ko pa ang ubo ko, sabay pikit na parang nawalan ng ulirat. Narinig kong biglang lumabas sa bibig ni Miguel ang, "Mommy! Mommy, okay ka lang?"

Hindi makalipad "Anak, huwag kang magalit kina Mommy at Daddy ha? Para sa pamilya itong ginagawa natin." muling wika ni Mommy "I know po, Mom. Sige na po, masakit po ang ulo ko. Magpapahinga na po muna ako." matabang kong wika

ani ko Napatingin ako sa green dress na hawak-hawak niya. "Hindi ako nagbibiro, anak. Mahigit dalawampung taon na ang nakakalipas. Nakita kita sa gilid ng kalsada dito sa Malvaran. Naglalakad ka mag-isa, duguan ang tuhod mo at umiiyak ka. Tinanong kita kung anong pangalan mo, kung nasaan ang Mommy mo, pero wala kang masagot. Wala kang maalala kahit ano. Sabi mo lang, masakit ang ulo mo." patuloy ang pag-iyak ni Mama habang nagkwekwento

mahina at naiiyak na anito. Mukhang naawa naman si Maki kaya binuwag na niya ang pagkaka-krus ng mga braso niya at hinagod na lang ang likod ni Aladdin. “Huwag ka nang sad... Ako na lang magwi-wish fow you,” alok pa ng anak ko. “Wala sa script iyan ha...” usal ko. Napahalakhak naman si Roma. Lumiwanag naman ang mukha ni Little Aladdin. “Talaga?”

matigas at malakas kong sigaw “ sigurado akong nag-aalala na ang mga magulang ko, Pwede ba?! Wala kayong mapapala sa'kin, kung pera ang habol niyo, walang maiaabot ang mga magulang ko dahil walang wala rin kame, Kaya pakawalan niyo na ako! Gusto ko nang umuwi, please! ” hindi kona rin napigilan ang sarili. Tila nanghina rin ako at naupo na lang sa sahig habang umiiyak.

Agad na nag-iwas ng tingin ang mga ito na halata namang kapapahid lang din ng mga luha sa mga mata nila. [“M-Mommy, please. Umuwi na po kayo rito. Gusto ko na pong mayakap si k-kuya…"] Tumango si Mona na para bang nakikita siya ng anak niya. “Oo, anak. Uuwi kami riyan. Kailangan lang ni mommy na makausap ang daddy ni—” ["You also found our daddy?”]

Chapter 16 "Mama! mama, gising na po," ingay ng anak ko ang nagpagising sa akin. Minulat ko ang mga mata at nakangiting dumungaw si Saul. "Mama, gising na po, magsisimba pa po tayo ngayon!" natatawa na lang akong makita siyang handang-handa na para magsimba, samantalang ako ito kakagising ko pa lang.

biro ng lalaki. Nangangamatis ang mukhang kinurot niya ang tagiliran nito. Napa-aringking naman ito sa sakit. “Ang bibig mo, nandiyan ang anak mo! Naririnig ang pinagsasabi mo!” angil niya. Natatawang napailing ang mag-asawa. “Why? Hindi pa naman siya nakaiintindi, isa pa Tagalog naman ang salita ko. Right, Crayon?”

"Will?" "Will– basta he will make galit to us if you will not go away." "Pinahirapan mo pa ang sarili mo, sana tinagalog mo na lang." Gulat siyang napatingin sa akin. "Marunong po kayo magtagalog, Ma'am?" "Ay hindi, hindi ako marunong magtagalog. Korean talaga ang sinasalita ko ngayon. Malamang, Kuya! Narinig mo pa lang ako 'di ba?" sarkastiko kong sabi.