Maikling Sanaysay Novels & Stories

Maikling wika nito sabay umalis na sa unahan sabay naglakad patungo sa kanyang upuan. Tumingin ito sa akin sabay nagtama ang pareho naming mata ngunit umiwas din kaagad ako. Tumayo na nga ako upang pumunta sa unahan upang magpakilala. " Hi everyone! I know all of you are familiar with me not because of who I am in our country but because I want to ako mismo yung gagawa sa sarili ko na makilala ako hindi dahil sa family ko. I am Ayeka Zyrelle Sy. 17 years old, my hobby is watching movie. Thank you!" Masayang wika ko sa kanila habang nakangiti ako namataan ng mata ko si Samantha kaya naman nawala ang maganda kong ngiti sa aking mga labi.

Simple lang silang tingnan. Pero bakit pakiramdam ko… sila ang pinaka-totoong bagay na nakita ko sa buong buhay ko? “Mommy, ice cream!” excited na sigaw ni Mikayla. Napangiti si Marielle. “Next time, baby. Kapag sumahod na si Mommy.” Parang may mabigat na humampas sa dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit naapektuhan ako sa simpleng linyang iyon.

Kung makakapag aral siguro ako kahit grade one ay makakapagbasa ako. Iyon ay kung pagbibigyan pa ako ng pagkakataon. ******** Buong maghapon ay nasa pag aararo at pag aani ng mais ang inatupag ko. Pagod na pagod man ay kailangang may maiuwi akong mais para may maibenta si Tiyang bukas.

nahhiya niyang sagot dito "Anong walang maipagmalaki? Kat, ayan ka na naman eh. Masyado mo na namang minamaliit ang sarili mo." seryosong sagot naman ng binata. "Hindi mo mawawala sa akin ang mag-isip ng ganoong bagay lalo na at isa kang taong tinitingala ng lipunan. Natatakot akong isipin na baka kapag malaman nila ang nobya mo ay walang----"

sabi ko Tumawa siya ng konti, isang mahihinang tawa na parang may kahulugan. "Hindi naman sa ganun," sagot niya, at tumingin sa paligid, para bang nagsisimula nang mag-isip ng mas malalim. "Marami lang akong natutunan sa mga tao. Nakikita ko yung mga nangyayari sa paligid ko, at natututo ako sa mga kwento nila. Siguro kaya ko masabi 'to dahil may mga pagkakataon din na naranasan ko yung magkalituhan sa loob."

“Wag mong isipin ‘yun. I care about you—Miaka, paano ka napunta sa school na ‘to?” “Napagkamalan akong child prodigy noong bata pa ako. Ang totoo wala naman talaga akong alam. Aksidente lang ‘yun. Puro kodigo lang ako sa mga exams at quizzes kaya nakakapasa ako at binibigyan ako ng mga boyfriends ko ng mga leakage,” humihikbi niyang sagot at pinunasan ang luhaan niyang mukha. “Anong talent mo?” tanong ko.

Bakit kailangang parusahan ang isang tao sa paggawa ng mabuting gawa? Anong uri ng mundo ang ating ginagalawan? Sumandal si Mikelle sa upuan, itinaas ang paa, at inilagay sa conference table, Tinapik niya ang kanyang kamay nang may ritmo at sinabing, "Itigil mo ang pagkilos, ikaw ay nasa ganitong edad na, at gayon pa man ay umaarte ka na parang wala kang kasalanan, ano ang mabuting naidudulot nito sa iyo?"

"Excuse me, Ma! Anong gabi-gabi? Minsan nga lang, eh!" Minsan lang talaga, masiyadong eksaheradong magkuwento ang mga kamag-anak mo. Nakita ka lang nilang nakainom ay lasinggera na. Hindi ba nila alam halos limang taon akong nagsunog ng kilay para lang maka-graduate at maka-survive sa kurso ko? Akala ba nilang madaling mag-aral na ang kaharap mo ay tila nasa ibang dimensyong mga kemikal at mikrobyo?

sagot nito "Hayst ang mga baby ko. Sa napaka mura nilang edad ay kailangan na nilang maunawaan ang mga bagay na ganun na kung tutuusin sana ay hindi pa dapat sakop ng mga utak nila." naiiling na lang na nasabi ko dito.

MIKAY Palingon-lingon ako sa paligid, dahil baka biglang sumulpot ang Damonyo ay malintikan pa ako. Hating-gabi na kasi kaya naman alam kong forda galit na naman siya once na malaman niyang ngayon lang ako nakauwi. Si Adam naman kasi sobrang daldal, hindi ko tuloy namalayan ang oras, pero still, sobrang laki ng naitulong niya sa akin. Yung brain capacity ko na two gigabytes lang, feeling ko nalagyan ng madaming laman. Sana lang talaga ay hindi ito maformat bukas, kasi madalas nag r-refresh ang braincells capacity ko eh.