Maikling Sanaysay Mga Nobela at Kwento

“Ang mahalaga ay nagsisimula kayo. At hindi kayo nag-iisa.” “Salamat,” bulong ni Mrs. Park. “Salamat sa hindi ninyo pagtalikod sa akin.” “Walang anuman,” sagot ni Irish. “Pamilya tayo.” Sa paaralan ni Eleanor, nagkaroon ng isang patimpalak sa pagsulat ng sanaysay tungkol sa “Ang Aking Pamilya.” Si Eleanor ang nagwagi. Ang kanyang sanaysay ay tungkol sa kanyang pamilya – hindi ang perpektong pamilya, ngunit ang totoong pamilya.

FLASHBACK… “Ate anong ginagawa po natin dito?”tanong ng batang Cristine habang palingalinga sa paligid. “Dinala kita dito Tinay paka ipakita ang paglubog ng araw. Alam mo ba ang pagsikat at paglubog ng araw ang isa sa mga paborito ni Ate?. Dahil naniniwala ako na sa t’wing lulubog ang araw may bagong simula kada sisikat ito at kada sisikat ang araw may bagong pag-asa na naka abang hindi na tatapos ang pag inog ng mundo kaya walang dahilan para sumuko, ang ibig sabihin subok lang ng subok gano’n iyon”mahabang sabi nito pero dahil bata pa ako ay naguguluhan ako pero tumawa lang si Ate at may sinabi pa.

First day to kaya ayokong first time din maging "award winner" "Azen!" Narinig ko nanaman ang malakas na sigaw ni Mama hudyat na susugurin nanaman ako sa kwarto upang maghanda na para sa aking pagpasok. Ito naman si Mama tinuturing parin akong bata. I'm already 16 years old! "Not a kid anymore". Palibhasa ako ang pinakabata dito sa bahay kaya ganyan sila sa akin.

MALIYAH POV Wala akong sapat na tulog. Pagkagising ko kinaumagahan maaga parin akong bumangon para pumasok sa eskwelahan. Naligo na agad ako, hindi ko na alintana ang ginaw ng tubig sa balat ko. Minadali ko ang bawat kilos, bukod sa malamig ang tubig, ay gusto kong hindi abutan ni Mama sa kusina. Balak ko rin dalawin si ate at magbigay ng pera kahit paano. Meron naman ako naipon kahit konti. Alam kong ayaw niya akong makita. Pero wala akong pakialam.

sabi ni Aino. Nawalan ng salita si Maysun. Sa oras na iyon, bigla niyang naisipang tumawa nang malakas. Bigla niyang naunawaan ang mga ideya na nais ipahayag ng batang anim na taong gulang na ito. Talaga namang napakatalino niya para sa isang bata ng ganitong edad! Anong matalinong bata! Puno ng tusong ideya! Natatakot siyang may kumuha sa puwesto ng kanyang ina, pero sa parehong oras, naaawa siya sa kanyang ama. Kaya naisip niya ang ganitong paraan na magiging makabuluhan para sa lahat!

tanong naman nang maliit at healthy kong genie sa kabila. Their teacher saw Maki as the perfect candidate for the role of genie because he was the mister congeniality in their class. They also imagined a chubby kid to portray as genie kaya sa walang pagdadalawang-isip ay kinuha agad nila si Maki. “Baby, you're the genie. May line kang sasabihin. Memorize mo na ba?” “Opo! I am a genie and I will gwant youw thwee wishes!” masayang aniya sabay talon pa.

Wala naman siyang naging angal doon. “Ano raw? ‘Midget ko’? Tama ba iyong narinig ko kanina?” nagtatakang tanong ko sa aking sarili bago ko nakamot ang aking ulo. “Ano kayang nakain niya? Ang lakas makaangkin a. Tss.” Napailing ako bago ko napagpasyahang ipagpatuloy na ulit ang aking pagsusulat. Dahil sa pokus matapos ko lang ang tatlong libong salita para sa sanaysay ay hindi ko na ulit namalayan ang oras.

"Mahal ka namin." Hindi ko alam kung anong klaseng tapang ang pumasok sa akin, pero nagsimula akong mag-type. "Ma, Pa. Uuwi na po ako. Pasensya na. Hindi ko na po alam paano magsimulang muli pero gusto ko pong subukan."

Hindi ko alam kung bakit ako huminto pero kusa nalang huminto yong paa ko "For sure, maiintindihan naman yon ni Mallie" rinig kong saad ni mama "Pero Ma!" biglaw sigaw ni ate "Kailangan muna natin tong ipaayos tong bahay, nakikita mo ba yong mga bubong natin, inaanay na. Hindi naman tatakbo yong university pero itong bahay natin guguho na. Ipaayos niyo na muna tong bahay bago kayo maging mga ambisyusa. Hindi naman talaga kailangan pang makapagtapos rin siya ng pag aaral, okay na yong may isa akong napagtapos.............

"Sssshhh. Ano ka ba? Napakaswerte mo nga kung tutuusin. Ang tagal kong inasam na mapunta sa akin ang kuwintas. Naisipan ko na nga noon na lasunin ang mga pari, pero sa huli naunahan ako ng takot. Ganito na lang ang isipin mo: mula ngayon, makukuha mo na lahat ng gusto mo. Maaabot mo na lahat ng pangarap mo hindi lang para sa sarili kung hindi para na rin sa ibang tao." Para sa ibang tao? Biglang nagpalutang-lutang sa kanyang kokote ang mga mukha ng patpatin niyang mga kapatid. Ang masikip at butas-butas nilang bubong. Ang patis na madalas nilang gawing ulam noon sa kanin na tutong. Ang inggit na nararamdaman nilang lahat sa tuwing dumadaan sa kalsada nila ang mga naka-ngiting estudyanteng pa