Maikling Sanaysay นิยาย & เรื่องราว

“Mukhang masaya ka na dito, Sarge.” “Oo Bro. Maliit man ang kinikita ko sa pagsasaka ay nakakaraos din naman kami sa pang-araw-araw. Yong maliit na pensiyon ay ginagamit naman namin sa pag-aaral ng mga bata.”

Sabi nito nang mapansing hindi ako umimik. "Gin...hindi din alam kung paano ko sasabihin sayo dahil panaginip lang naman ito. Pero madalas kasi nanaginip ako tungkol sa isang batang babae at binatilyong lalaki. Pero kahit anong pilit kong alahanin ang kanyang mukha hindi ko talaga maalala ang mukha niya."

Sasamahan kita! Hindi na nasabi ni John ang magandang balita sa anak niyang si Anya dahil nakaalis na ito paggising nila. Si John ay maaga ns gumising upang siya mismo ang maghanda ng kakainin ng umasa. Para bang biglang ginanahan si John at muling nanumbalik ang pagkasabik. Parang gumaling na siya bigla dahil hindi siya nakakaramdam ng hingal. ________________

natatawang sabi ko. "Minsan ba naisip mo na hindi lahat ng tao kayang sabayan ang ugali mong 'yan?" natatawa ngunit seryosong tanong ko. Natigilan naman si Michael at hindi na kumibo pa. "Minsan nga matuto kang i-appreciate ang mga maliliit na bagay na nagagawa ng ibang tao para sa 'yo. Minsan nga tignan mo 'yong mga simpleng bagay na 'yon bilang isang malaking bagay? Hindi 'yong nagagalit ka kasi ayaw mo," sabi ko pa.

saad ko. “Ha! Mali ka, Nicolo! Pakinggan mo ang sasabihin ko okay?!” Too loud. “Magkaiba ang ballpen tsaka papel diba?! Pero kapag pinagsama mo ang dalawa, may silbi ito. Magandang duo kumbaga! If you use a pen and paper, you can write. And when you write, you can create words. And if there are words, you can create a masterpiece! Just like a novel, a poem, or an essay.”

mariin kong tanong. “Ayoko na, Ate. Ayoko na siyang makulong,” tuluyang naiyak si Maica. “Ama pa rin siya ng anak ko. Gusto kong lumaki ang baby ko na may tatay.” “Maica!” sigaw ko, halos mapasigaw ako sa loob ng kotse. “Apat na buwan pa lang ang tiyan mo, and you’re already thinking about giving that monster a chance? Hindi mo ba naiintindihan na hindi mo kasalanan ang nangyari, pero kasalanan niya lahat ito?”

Masinsin at matibay ang pagkakagawa dito kung kaya't kahit luma na ay maayos pa din at pwede pang pagsulatan. Binuklat ko iyon at bahagyang nahulog ang isang bookmark. Binasa ko ang nakasulat sa pahinang iyon kung saan nakalagay ang bookmark. Dear Diary, It was the best night ever. Sobrang saya ko! sabi ni mommy, makapangyarihan daw ang pag-ibig. Hindi ako naniniwala sa sinasabi niyang iyon ngunit nagbago ang lahat nang magkita kami kanina ni Ninong Jonas at isinayaw niya pa ako. I can't believe it! sa eighteenth birthday ko pa! Napakabilis ng tibok ng puso ko at pakiramdam ko ay parang sasabog na ako sa kilig dahil hindi lang siya guwapo, mabait at gentleman din siya. Hindi ko alam kung nab

Masakit. Bakit parang napakaliit ng mundo namin? Apat na taon kaming hindi nagkita. Akala ko tapos na. Akala ko ligtas na ako sa anino niya. Ang tanging gusto ko lang ay mapayapang buhay—malayo sa nakaraan, malayo sa kanya. Pero bakit isang iglap lang, parang gumuho ang lahat ng itinayo kong pader? Bakit ko pa ba pinoproblema ‘to?

Siya ay akin lamang. Tumakbo ang mga taon nang mabilis. Sa loob ng limang taon, naging maayos at payapa ang aming pamumuhay. Hindi kami mayaman, ngunit hindi rin kami nagugutom. Natutunan ni Kael ang pagiging masaya sa maliliit na bagay. Siya ay lumaking matalino, masunurin, at may kakaibang talino na madalas ikagulat ng lahat sa aming lugar. Kahit limang taong gulang pa lamang, marunong na siyang bumasa, sumulat, at umintindi ng mga simpleng aralin.

seryosong pagkakasabi ko pero deep inside talaga ganito yon AAAAAAHHHHH!!!!!!! YUCK YUCK YUCK YUCK BAD WORDS BAD WORDS BAD WORDS!!!! PWEEEEEEEE!! AYOKO NA NG GANITO LOOOOORD! LOLO PARANG AWA MO NA AWAT NA! Narinig ko din yung mahinang bungisngis ni essay Luhhhh sheeeeet bakit ganito epekto saakin? kilig kilig kilig kilig kilig kilig